در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | ایمان کارجو درباره نمایش نقش بر آب: من تماشاگر اجرای جمعه ۳۰ آبان بودم. در ابتدا باز باید از عشق و علاق
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 07:21:47
۴۷ دقیقه پیش
من تماشاگر اجرای جمعه ۳۰ آبان بودم.

در ابتدا باز باید از عشق و علاقه‌ام به سالن خاطره‌ساز سنگلج بگم و سپاسگزاری ویژه‌ای داشته باشم از خالقان نمایش «نقش بر آب» که اجرای امشب را به بازیگر حرفه‌ای و تماشاگر خوب تئاتر، خسرو احمدی، تقدیم کرده بودند.
ایشان را بارها در همین سالن دیده بودم؛ در حالی که با کمال فروتنی، همراه خانواده، چند صندلی آن‌طرف‌تر نشسته بودن و از تماشای اجراها لذت می‌بردند. برایشان آرزوی سلامتی و بهروزی دارم.
اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، استفاده جالب و شناور از فضای سالن سنگلج بود. دکور، جذاب و حرفه‌ای طراحی شده بود؛ اما یک سؤال همچنان برایم باقی ماند: چرا ماه همیشه در آسمان بود؟
دومین نکته، الهه پورجمشید بود که نقش سیاه را بازی می‌کرد؛ و چه خوب و چه زنانه بازی می‌کرد! امیدوارم همیشه پرانرژی و پرکار باشد. (البته امشب در اثر شیطنت‌هایش کفشش پاره شد؛ یک جفت کفش به حساب ما تماشاگران، خانم الهه)
سوم، تمهیدات ساده اما خنده‌گیر آقای مسعودی بود. ایشان حتی با یک لوله ... دیدن ادامه ›› بخاری خالی هم می‌توانستند از تماشاگر خنده بگیرند؛ و این کم هنری نیست.
و اجرای موسیقی و افکت‌ها هم بسیار خوب، هماهنگ و دقیق بود و به بهترین شکل انجام می‌شد. واقعاً باید تشکر ویژه‌ای هم از علی سینا رضانیا داشته باشیم.
اما نمایش، به رسم بعضی از نمایش‌های طنز سالن سنگلج، هنوز نتوانسته به قوام و قدرت لازم برسد. به نظرم باید چند اجرایی بگذرد تا بده‌بستان میان بازیگران و تماشاگرانش به سرانجام برسد و پانچ‌لاین شوخی‌ها درست عمل کند.
اگر بخواهم خودمانی مثال بزنم، نمایش فعلاً مثل خورشتی است که هنوز جا نیفتاده؛ البته نیم ساعت دیگر عالی می‌شود و اگر فردا گرمش کنید، معرکه خواهد شد!
رابطه میرزا و سیاه خوب بود، اما هنوز جای کار داشت. در عوض، هر جا دوگانه بازی آقای مسعودی و خانم پورجمشید شکل می‌گرفت، خنده‌ها بود که از جمعیت سالن شلیک می‌شد.
نمایش چند کلمه فحش‌گونه هم داشت که البته چندان مسئله‌ای نبود؛ فحش داده می‌شد، اما به‌جا و به‌اندازه. به نظرم این نمایش برای کودکان بالای ۱۴ سال مناسب‌تر است. (البته امشب چند نفر از والدین این نکته را فراموش کرده بودند و فرزندانشان را به تماشای نمایش آورده بودند. بچه‌ها هم چندان به سکوت پایبند نبودند و مدام از والدینشان سؤال می‌پرسیدند!)
در داستان‌گویی، نکته‌ای وجود دارد: قهرمان در پایان داستان یا باید به الماس برسد یا شخصیتش مثل الماس تراش بخورد و متحول شود. اینجا الماس وجود داشت، اما از این خبرها نبود! البته خوش می‌گذشت و ظاهراً قرار هم نبود خیلی سخت بگیریم.
من کلیت کار را بسیار دوست داشتم و به نظرم چند هفته دیگر، در اجراهای پایانی، باز هم تماشاگر این نمایش خواهم بود؛ هم برای اینکه ببینم این بده‌بستان و لذت تکرارشونده چقدر جا افتاده و هم برای اینکه دوباره سرگرم شوم.
تئاتر فوق‌العاده‌ای نیست، اما سرگرم‌کننده و تماشایی است و تماشای آن را به مخاطبان عام تئاتر توصیه می‌کنم. بعید می‌دانم کسی ناراضی از سالن خارج شود.
شاید تنها ایرادش این باشد که هنوز خورشتش جا نیفتاده؛ اما نگران نباشید، با این بازیگران و این میزان خنده، بعید است دیگش ته بگیرد! فقط امیدوارم تا اجرای آخر، هم خورشت جا بیفتد و هم ماه بالاخره از آسمان پایین بیاید!