رنگ انار
نمایشی برای تماشا نیست؛ تجربه‌ای است برای تاب‌آوردن.
این‌جا خنده مصرف نمی‌شود،
چیپس باز نمی‌شود،
و تماشاگر «سرگرم» نمی‌شود.
رنگ انار از آن نمایش‌هایی نیست که بعدش راحت حرف بزنی.
نمایشی است که حرف را می‌برد، بدن را درگیر می‌کند و نگاه را معلق نگه می‌دارد.
در جهانی که خشونت عادی شده و تماشا تبدیل به عادت،
این نمایش تماشاگر را از جای امنش بیرون می‌کشد؛
نه برای شوک،بلکه برای مواجهه.
رنگ ... دیدن ادامه ›› انار درباره‌ی زخم است؛
زخمی اجتماعی، جمعی، تاریخی—
خشونتی که فقط خون‌ریزی نیست،
بلکه در سکوت، در تربیت، در نگاه، در بازی‌های روزمره تکثیر می‌شود.
این نمایش برای مخاطب خاص است؛
برای کسی که می‌خواهد ببیند، نه اینکه رد شود.
برای تماشاگر فعال،
نه مصرف‌کننده‌ی صحنه.
در رنگ انار
زمان کش می‌آید،
ریتم تعمداً آزاردهنده است،
و فرم، خودش بخشی از محتواست.
این‌جا معنا توضیح داده نمی‌شود؛
تحمیل می‌شود،
نفوذ می‌کند،
و بعد رهایت نمی‌کند.
اگر به دنبال تفریحی بی‌خطر هستید،
این نمایش انتخاب شما نیست.
اما اگر هنوز فکر می‌کنید تئاتر
می‌تواند خطرناک، جدی و ضروری باشد—
رنگ انار منتظر شماست.