یکی از تجربه‌های تلخ من به عنوان انسانی ملی‌گرا تجربه صحبت‌هایی بود که به سختی توانستم این بین با برخی دوستانم در خارج از کشور داشته باشم و از من بپرسند که “حالا که این جنگ شد، پیشمون نشدی از این که تصمیم گرفتی بمونی؟”
سوالی است که از یک هموطن انتظارش را ندارم اما خب جوابش با قدرت “نه” هست.
من همیشه دوست داشتم اولویت اول جایی که حس‌های خوبم را تجربه می‌کنم تهران باشد.
آیا هنوز همه‌ی حس‌های خوبی که می‌خواستم در تهران تجربه کنم را تجربه کرده‌ام؟ نه، آیا وقت دارم؟ بله حتما.