خسته نباشید و سپاس از گروه اجرایی که در روزگاری که صدای جنگ از هر سو شنیده می‌شود، هنوز به صحنه تئاتر وفادار مانده‌اند و چراغ هنر را روشن نگه داشته‌اند.

نمایش «به علت ضیق مکان» اگرچه از تنگی یک خانه سخن می‌گوید، اما در لایه‌ای عمیق‌تر از تنگ شدن افق زندگی انسان‌ها حرف می‌زند. خانه‌ای با عرض یک متر و طول دو متر، بیش از آنکه یک مکان باشد، نمادی از شرایطی است که آدم‌ها را در خود فشرده می‌کند.

می‌گویند «شرفُ المکانِ بالمکین»؛ ارزش هر مکان به کسی است که در آن حضور دارد. اما این سخن زمانی معنا پیدا می‌کند که اساساً مکانی وجود داشته باشد. وقتی انسان از حداقل فضای زیستن محروم می‌شود، وقتی سقف و دیوار دیگر پناه نیستند و خود به بخشی از بحران تبدیل می‌شوند، مسئله فقط شأن انسان نیست، بلکه امکان زیستن انسانی است که زیر سؤال می‌رود.

گاهی پیش از آنکه خانه‌ها کوچک شوند، رؤیاها کوچک شده‌اند؛ و پیش از آنکه دیوارها به هم نزدیک شوند، راه‌های انتخاب و امید مضیق‌تر شده اند.

موفق باشید. 🌷