یادداشت احسان سبکتکین برای نمایش "سه دقیقه تا پایان جهان" به کارگردانی تینو صالحی

با تماشای «سه دقیقه تا پایان جهان» به کارگردانی تینو صالحی و تهیه‌کنندگی آزیتا موگویی در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، آدم حس می‌کند تئاتر جدی این سال‌ها بار دیگر نفس عمیقی کشیده و از رخوت روزمره فاصله گرفته است.

صالحی در این اثر سراغ ایده‌ای رفته که نمونه‌اش را کمتر روی صحنه دیده‌ایم؛ فشردن کل تاریخ رنج و بحران انسان معاصر در مقطعی که دقیقاً مصداق همان «موقعیت مرزی» یاسپرس است.

این نمایش اصلاً قرار نیست مأمنی آرامش‌بخش یا سرگرمی‌ای بی‌دردسر باشد، بلکه برعکس، از طریق اصطکاک مدام نشانه‌ها، درهم‌آموزی فرم‌های پوچ‌گرایانه و شکستن آگاهانه دیوار چهارم، تماشاگر را از جایگاه منفعل همیشگی‌اش بیرون می‌کشد و به قلب یک شوک ادراکیِ عمیق پرتاب می‌کند. در این جهان پرآشوب، تنِ بازیگران روی صحنه دیگر ابزار صرفِ ادای دیالوگ نیست، بلکه به واسطه‌ی تئاتر فیزیکال و درک درست از روان‌شناسی بحران، به بدن‌های مقاومت و استیصال بدل می‌شود.

حضور خیره‌کننده بازیگرانی چون رویا جاویدنیا و توماج دانش‌بهزادی در کنار محمد معتضدی، فرید صادق، سینا برانچشمه، رضا حمزه‌پور و خودِ تینو صالحی، تجسم زنده‌ی چرخه‌ی معیوب خشونت و تنهایی است که با کنترل دقیق ریتم، سکوت‌های پربار و اقتصاد حرکت، مخاطب را تن‌به‌تن درگیر می‌کند.

«سه دقیقه تا پایان جهان» در نهایت بیانیه‌ای‌ است در دفاع از تئاتر تفکرمدار و عصیانگر؛ هنری که از ایجاد تلاطم و تنه زدن به فراموشی هراسی ندارد و تماشاگر را با ذهنی منقبض، بیدار و پر از پرسش روانه کوچه‌های شهر می‌کند.