نمایش «دیکتهطور» به نویسندگی و کارگردانی علیرضا معروفی جز همان دسته نمایش هایی دسته بندی میشود که، هم مضمون داستانی را در شکل کلی و پوسته سطحی توانسته ارائه دهد. و هم در لایه های عمیق و البته فرم اجرایی بشدت موفق بوده است. نمایش در اپتدا از یک طراحی صحنه بشدت قوی و مهندسی شده بهرمند است. همین طراحی صحنه درست ، در نهایت میزانسن هایی خط کشی شده و دقیق را شکل میدهد. نمایش دیکته طور به شکل عجیبی شکل و شیوهی جدیدی از بازتولید قدرت خشن و سخت و کلاسیک پدر سالارانه را در شکل کلی خودش ارائه میدهد. رابطه ها انسانی حول محور رقابت و حذف دیگری برقرار میشود، محبت و فضای عمیق عاطفی مرسوم به کل از بین رفته و خشونت افراطی در بین ادم ها در جریان است. نکته مهم دیگر در این نمایش ارجاع درست اثر به داستان اساطیری هابیل و قابیل است. همین ارجاع درست اثر را از طبقه بندی در مجموعه درام معمولی اجتماعی به سطح دیگری از اسطوره شناسی و فلسفی تبدیل میکند.
در نمایش دیکته طور ویژگی مهمی که به چشم میخورد یک دستی و نظم دقیق در صحنه است. همه چیز در خدمت اثر قرار میگیرد. چیدمان صحنه ها ساده و بدور از شلوغی و هیاهو ذهن مخاطب را مشوش نمیکند. چنین انتخاب هوشمندانه ای در صحنه ، مسیر را برای دیده شدن بازیگران و تمرکز بر داستان فراهم میکند.
یکی از نخستین ویژگیهای برجستهی «دیکتهطور»، انضباط هوشمندانهی صحنه است. در این اجرا، همهچیز در اختیار کار قرار دارد و هیچ عنصر اضافهای بر صحنه دیده نمیشود. کارگردان به درستی تنش و اشوب در روابط بین ادم ها را در جریان نمایش به تصویر میکشد. همین خلل و تنش بین شخصیت های نمایش ، شکل دیالوگ گویی صرف برای بیان احساسات را کنار میگذارد و بازیگر ها با میزانسن های طراحی شده درست، طرز نگاهشان ، و جای گیری های خلاقانه در صحنه این تنش و روابط سرد مابین خودشان را به مخاطب منتقل میکنند. اگر زاویه فلسفی بخواهیم نمایش را بررسی کنیم در واقع جهانی که «دیکته طور» ترسیم میکند، بازنشر و تولید یک دیکتاتوری به صورت سنتی و از نسلی به نسل دیگر است. همه چیز در قالب یک سیستم و هرم مشخص پیش میرود . همه مهره ها از قبل چیدمان شده اند، نه براساس خواست
... دیدن ادامه ››
خود ،بلکه هدفمند و در مسیر خواسته های نوک هرم. عجیب نیست که این فرهنگ پدرسالارانه که سال های در عمق وجود این خانواده شکل گرفته است ، اکنون نیز از نسلی به نسل دیگر منتقل خواهد شد و همان مقررات سخت گیرانه و خشونت و حذف ادم ها به شکل سخت تری ادامه خواهد داشت. حتی با مردن پدر و نوک هرم هم چیزی تغییر نخواهد کرد.
دیکته طور بشدت بر بازیگر محور بودن بناشده است. نمایشی که نه طراحی صحنه عجیب و غریب و دکور دهن پر کنی ندارد تمام بار سنگین کار را ناخودآگاه به دوش بازیگر میاندازد . جایی که بازیگران این اثر با استفاده درست از بدن های اماده و بیان درست و شکل موفق و هماهنگ میزانسن ها در کنار هم بشدت در این حوزه موفق هم هستند . تمرین و ممارست زیاد در نهایت چنین قابلیتی را از بازیگران روی صحنه به وجود اورده است. به طور خاص از میان بازیگران حضور درست و تاثیر گذار «کیمیا خلج» با بازی استاندارد و دقیق و البته تکنیکی به شدت قابل تامل و احترام است. «مجید رحمتی»هم با تجربه طولانی بازیگری تئاتر ریتم کلی نمایش و نبض کار را در دست میگیرد و بشدت هم موفق است.
در نهایت انچه «دیکته طور » به ما منتقل میکند ، سنت پدر سالارانه اجدادی است که نسل به نسل در حال انتقال است و در نهایت هم هیچ وقت نابود نخواهد شد
تالار وحدت
تئاترشهر تهران
تماشاخانه ایرانشهر
مجموعه تئاتر لبخند
خانه نمایش مهرگان
عمارت هما
عمارت نوفل لوشاتو
تئاتر هامون
تالار مولوی
تماشاخانه سنگلج
تالار هنر
تماشاخانه هیلاج
خانه تئاتر
خانه هنرمندان ایران
خانه نمایش دا
بلک باکس ایرانمال
تماشاخانه طهران
