در ستایش نمایشی که برای مخاطب ارزش قائل است می‌نویسم
نمایش آتش سوزی ها نوشته «وجدی معود» به کارگردانی مرتضی میرمنتظمی آنقدر برای مخاطبش احترام قائل است که در هر لحظه از اجرایش تو را با داستان خودش همراه می‌کند. شکل گفت و گوی بازیگران در اپتدای نمایش و فرم قرار گرفتن و برقراری ارتباط با مخاطب هم به نوعی یک خلاقیت تئاتری است. چگونه ؟ در اغاز نمایش دختری که عاشق محاسبات ریاضی است با بازی«ستاره پسیانی» معادلات پیچیده ریاضی را ترجمه می‌کند به نوع نگاه اعضای خانواده نسبت به یکدیگر . گویی نمایش آتش سوزی ها از همان ابتدا به مخاطبش می‌فهماند که تو با یک داستان پیچیده اما گیرا روبه رو هستی. حالا سوال اینجاست چه کسی باید این معادلات و روابط پیچیده خانوادگی و بحران های گذشته را حل کند؟ ایا نمایش می‌تواند قضاوت و مسیر رسیدن به پاسخ های متعدد و پیچیده را بر عهده خود مخاطب قرار دهد؟ البته که می‌تواند.اما مسیری که کارگردان با نبوغ خودش در اجرا پیش می‌برد بسیار خلاقانه است. نمایش همچنان که در متن ما را همراه با سوالات و چالش های رسیدن به پیش می‌برد، به همان اندازه هم طراحی دکور و صحنه نیز به صورت آگاهانه و کاملا با شناخت درست از متن از ابتدا شکلی چیدمان می‌شود که درمدام سوال مطرح میکند . اینجا فرم و محتوا و شکل کلی اجرا که شامل تمام مولفه های تشکیل دهنده نمایش است مثل زنجیر های به هم پیوسته قصه را آنچنان درست و دقیق پیش می‌برند که لحظه ای نمی‌توان اتفاق در جریان در صحنه چشم پوشید. حالا برویم سراغ بازی‌ها. گروه بازیگری نمایش آتش سوزی ها به ندرت دچار اشتباه شده است و هربازیگر در جایگاه خودش به اندازه و درست و روی یک خط استاندارد حرکت میکند. همان طور در ابتدا گفتم باید تمام مولفه ها در یک نمایش در اختیار اثر باشد و همزمان قصه را پیش ببرد . بازیگر در این اجرا در یک دومینو ی پیچیده و تو در تو برای یافتن اتفاقی از گذشته حرکت میکند . و این در طراحی دکور نیز نمود پیدا میکند. و هرچه به انتهای نمایش می‌رسیم تمام اجزا نمایش به حل این دومینو ی سخت کمک می‌کنند. جنگ و تجاوز محوریت داستان را تشکیل می‌دهد .اما نمی‌خواهد با این کلید واژه ها احساسات مخاطب تحت تاثیر قرار دهد .بلکه چیزی که مخاطب را شیفته اجرا می‌کند و ناخودآگاه لحظه های احساسی نابی را برایش شکل میدهد، نتیجه همان مولفه هایی است ... دیدن ادامه ›› که در نمایش به درستی شکل گرفته است. در نهایت باید این اجرا را ستود و برایش ساعت ها نوشت و به احترامش کلاه از سر برداشت . قطعا این نمایش با اختلاف در صدر بهترین اثار اجرایی امسال خواهد بود. و در پایان از گروه اجرایی. کارگردان باهوش و آگاه و البته تیم بازیگری فوق العاده ای که لحظه های بی بدیل و درخشانی را برای ماثبت کردند تشکر کنم.
با تشکر
رحمان اسماعیلی