سعید کریمی فعال هنری

«من فکر میکنم یه مخلوط کن دارم تو سرم
اون همه ی فکرامو قاطی پاتی میکنه»

«من فکر میکنم دکتر دیوونس
دکتر فکر میکنه من دیوونم»

علیرضا کوشک جلالی (پرچمدار تئاتر شهرستانها)
نویسنده، کارگردان، مترجم، مدرس و محقق تئاتر، دارای مدرک درجه یک هنری از وزارت ارشاد و عضو کانون کارگردانان آلمان و ایران
برنده جایزه افتخاری تئاتر شهر کلن/آلمان در سال 2016
برنده جایزه نمایش‌نامه‌نویسی آلمان در سال 1999 برای نمایش‌نامه "پا برهنه، لخت، قلبی در مشت"
عضو دائمی هیئت ژوری انتخاب بهترین شخصیت تئاتری سال در شهر کلن/آلمان
پنج نمایشنامه از او به زبان آلمانی در آلمان به چاپ رسیده است.
در ایران بیش از 37 اثر (نمایشنامه، قصه، دفتر شعر، ترجمه، تحقیق ... ) از او در "نشر آماره"، "نشر مهر نوروز"، "انتشارات افراز"، ثالث و "نشر قطره" به چاپ ... دیدن ادامه ›› رسیده است:
در سال 1389 یک تله تاتر 60 قسمتی طنز، که بر اساس آثار «کارل والنتین» و « لوریو» تنظیم کرده بود را تلویزیون ایران تولید کرد.
او تاکنون بیش از 40 نمایش در آلمان و 45 نمایش در ایران به روی صحنه برده و جوایز زیادی در زمینه کارگردانی و نویسندگی در فستیوال‌های تاتری بین‌المللی کسب کرده است.

پرچمدار تئاتر شهرستانها
در چند سال اخیر توجه مخصوصی به تاتر شهرستان‌ها داشته است و کارگاههای آموزشی در شهرهای مختلف (تبریز، رشت، کاشان، کرمان، شیراز، بندر دیر/بوشهر، قم، لنگرود، آستانه اشرفیه، کرمانشاه، بستک، بندر خمیر، رودسر، ورامین، کرج، نوشهر، رامسر، رباطکریم، یاسوج، شهر کرد، بندر لنگه، میناب، گرگان، ساری، آمل، اردکان، میبد ...) برگزار کرده است. 32 نمایش نیز با هنرمندان شهرستانی به صحنه برده است. منتقدین از او با عنوان پرچمدار تئاتر شهرستانها یاد میکنند.

👍👍

«من توی دیوونه خونم
نمی دونم چرا
خیلی از مردم توی دیوونه خونه نیستن
اونا هم نمی دونن چرا»

هر آنچه می خواهد شود
تو فراموش نخواهی کرد که هنوز انسانی

«مونولوگى سراپا انسانى که به هنگام دیدنش مثل فیلم ‏هاى چارلى چاپلین باید با یک چشم گریست و با چشم دیگر خندید.
روزنامه‏ سوئیسى (Bieler Tagesblatt / Seelander Bote)

«نوآورى این نمایش، زبان خاص آن است؛ زبان کلامى، زبان روایى و تصویرى آن. زبانى که جابه ‏جا طنز و هزل آن را هم راهى مى‏ کند... نمایش با ضرب ‏آهنگى کوبنده، لحظه به لحظه به پیش مى ‏رود و تماشاگرش را بى‏ آن‏ که لحظه‏ اى به خود واگذارد، در سیر لحظات عاطفى و انسانى‏ اش قرار مى‏ دهد... و این یکى از معدود امتیازاتى است که هر نمایشى از آن بهره ‏مند نیست.»
(ویژه ‏نامه‏ سومین فستیوال تئاتر ایرانى کلن)

«جلالى با حداقل امکانات صحنه‏ اى، نمایش‏ش را به صحنه برد...
او به ما می آموزد که تنها با یک متن و یک بازیگر قوى و صحنه‏ اى خالى میتوان تماشاچیان را مسحور کرد.»

روزنامه‏ ى آلمانى (Stutgarter Zeitung)