فصل فراموشی فریبا

زنی زیبا که دوستی هرزه به نام فرشته و شورانگیز دارد حالا ازدواج کرده است او به هر دری میزند تا با سختکوشی سالم زندگی کند ولی جامعه بی رحم است و جایی برای له نشدن ضعیف ندارد!

فیلنامه،بازیگران و کارگردانی خوب بود،تدوین و کلوزاپ ضعیف بود

کارگردانی: خوب
بازی: خوب
فیلمنامه: خوب
ریتم: خوب

چقدر جای این فیلم ها در سینما خالیست

و آن بازی پرویز پرستویی ...

حالا بعد 35 سال فکر میکنم چی شد فکر کردیم که درسته: این زن حق منه، سهم منه.

چقدر شبیه حالمون شد. انگار همه اش را زندگی میکنیم

در ستایش سینما، تنها همین

خوب بود، نقطه اوج نداشت ،مهتاب کرامتی بازی خوبی داشت.
کارگردانی می‌توانست قوی تر باشد.

مجرد چهل ساله

فیلم خوبی بود، آهنگ لباس،بازیگران کارگردانی خوب بود.

خوانندگی کلیپ انتهای فیلم قشنگ بود با کلوز آپ ماهایا

فیلمنامه «خاکستر و برف» (نوشته روح‌الله سهرابی) از یک «ایده مرکزی» قدرتمند و «موقعیت دراماتیک» قوی (بازگشت یک دوست پس از ۲۵ سال برای رساندن خبر یافتن پیکر شهید به مادر) بهره می‌برد. این «موقعیت» (که بر اساس یک «داستان واقعی» ساخته شده) پتانسیل بالایی برای خلق یک «ملودرام تأثیرگذار» دارد. فیلمنامه‌نویس با «ساختار غیرخطی» و «فلاش‌بک‌های به‌جا» (مانند سکانس قایق و خاطرات گذشته) تلاش کرده است تا «پیشینه» رابطه احسان و داوود و ابراهیم را به مخاطب منتقل کند. با این حال، فیلمنامه در «بسط» و «پرداخت» این ایده، دچار «کمبود حوادث» و «پراکندگی» شده است. نکته قوت فیلمنامه، «پرهیز از کلیشه‌های مستقیم جنگ» است. فیلم هیچ صحنه‌ای از جنگ (تیراندازی، انفجار، عملیات) را نشان نمی‌دهد و تمام «درام» خود را بر «پیامدهای انسانی» جنگ (انتظار، فراموشی، تضاد نسل‌ها) متمرکز کرده است. این رویکرد (که یادآور فیلم‌های «اینجا چراغی روشن است» (۱۳۸۱) رضا میرکریمی و «شیار ۱۴۳» (۱۳۹۲) نرگس آبیار است) به فیلم «عمق» و «تازگی» بخشیده است. همچنین «نمادپردازی عنوان فیلم» (خاکستر و برف) و «فضاسازی» (هوای ابری و بارش برف) به خوبی با «مضمون» فیلم (تضاد تیرگی و روشنی، نابودی و امید) هماهنگ است. نکته ضعف فیلمنامه، «پرسش‌های بی‌پاسخ» و «شخصیت‌پردازی سطحی» است. مخاطب از همان ابتدا با «پرسش‌های» متعددی روبرو می‌شود: چرا احسان در مسکو زندگی می‌کند؟ چرا خبر یافتن پیکر را به ابراهیم (که با او اختلاف دارد) می‌سپارد؟ چرا خواهر داوود (میترا حجار) پس از شنیدن خبر شهادت، اینقدر منفعل است؟ فیلمنامه به این پرسش‌ها پاسخ نمی‌دهد و مخاطب را «سرگردان» رها می‌کند. همچنین «شخصیت‌های زن» (به ویژه مادر و خواهر داوود) چنان «کم‌رنگ» و «بی‌تأثیر» هستند که گویی نقشی در فیلم ندارند. «مادر داوود» که قرار است «قلب» فیلم باشد، در سکانس پایانی حضوری «کمرنگ» و «بی‌حس‌وحال» دارد و «سکانس ماندگار» (واکنش او پس از شنیدن خبر) به درستی پرداخت نمی‌شود.

شخصیت‌پردازی ... دیدن ادامه ›› و بازی‌ها؛ دیرباز درخشان، دیگران در ابهام
«کامبیز دیرباز» در نقش «احسان» یکی از بهترین بازی‌های کارنامه خود را ارائه داده است. دیرباز (که برای این نقش ۱۵ کیلو به وزن خود اضافه کرد) با «چهره خسته»، «نگاه‌های عمیق» و «سکوت‌های پرمعنا»، «رنج» و «سرگشتگی» یک بازمانده جنگ را به خوبی به تصویر کشیده است. او در سکانس‌های رویارویی با ابراهیم (با بازی قربان نجفی) چنان «خشم فروخورده» و «درد» را با هم تلفیق می‌کند که مخاطب با او «همذات‌پنداری» می‌کند. «قربان نجفی» در نقش «ابراهیم» (داماد خانواده) نیز بازی «پرخاشگرانه» و «تأثیرگذار» دارد؛ او نماد «فراموشی» و «تضاد» با ارزش‌های گذشته است. «سیامک ادیب» و «وجیهه لقمانی» نیز در نقش‌های مکمل در سطح قابل قبولی ظاهر شده‌اند. با این حال، «میترا حجار» در نقش «خواهر داوود» بازی «منفعل» و «کم‌رنگ» دارد. به دلیل «ضعف فیلمنامه»، او فرصت «درخشش» پیدا نمی‌کند و شخصیتش در حد یک «تیپ» (خواهر منفعل) باقی می‌ماند. «مادر داوود» (با بازی نصرت شاه‌نظری) نیز در سکانس پایانی حضوری «بی‌حس‌وحال» دارد و به جای «واکنش احساسی»، با «نریشن» (صدای راوی) جایگزین شده است. این «حذف» واکنش عاطفی مادر (که مهم‌ترین لحظه فیلم است) یکی از بزرگ‌ترین نقاط ضعف فیلمنامه و کارگردانی است.

کارگردانی و فیلمبرداری؛ فضاسازی شاعرانه، اما کند
روح‌الله سهرابی در «خاکستر و برف» کارگردانی «مطمئن» و «شاعرانه» ارائه داده است. او به خوبی می‌داند که چگونه از «فضای ابری و بارش برف» برای ایجاد «حالت تعلیق» و «سردرگمی» استفاده کند. «سکانس قایق» (که احسان و ابراهیم پس از سال‌ها دوری، روی قایق در دریا صحبت می‌کنند) یکی از بهترین سکانس‌های فیلم است؛ «معلقی» شخصیت‌ها (در میان آب و مه) به خوبی «سرگشتگی» و «تنهایی» آن‌ها را منتقل می‌کند. سهرابی از «نماهای وسیع» (برای نمایش عظمت طبیعت و تنهایی انسان) و «نماهای بسته» (برای ثبت ریزه‌های احساسی بازیگران) به درستی استفاده کرده است. با این حال، «ریتم» فیلم در برخی نقاط «کند» و «کشدار» است. فیلم به دلیل «کمبود حوادث» (۸۰ دقیقه روایت یک روز)، در برخی صحنه‌ها «درجا می‌زند» و مخاطب را خسته می‌کند. اگر سهرابی «داستان پرفراز و نشیب‌تری» را دستمایه قرار می‌داد، می‌توانست «ریتم» بهتری ایجاد کند. «فیلمبرداری عارف نامور» نیز در سطح «خوب» قرار دارد، اما «نوآوری» خاصی در آن دیده نمی‌شود.

موسیقی، طراحی صحنه و گریم؛ نقاط قوت آشکار
«موسیقی متن بهزاد عبدی» (که با «سازهای زهی» و «پیانو» ساخته شده) یکی از نقاط قوت فیلم است. عبدی با «تم‌های حزین و ملایم»، به «فضای سرد و ابری» فیلم عمق بخشیده است. موسیقی در لحظات کلیدی (مثل سکانس قایق، سکانس پایانی، و رویارویی احسان و ابراهیم) چنان «تأثیرگذار» است که مخاطب را به «درون» شخصیت‌ها می‌برد. «طراحی صحنه» (توسط خود سهرابی) نیز در سطح «قابل قبول» قرار دارد و فضای شمال ایران را به خوبی بازآفرینی کرده است. «طراحی گریم سعید ملکان» (که برای فیلم «خاکستر و برف» نیز زحمت کشیده) در سطح «خوب» قرار دارد، اما یک «نقص فنی» در گریم کامبیز دیرباز (رنگ موی نامنظم در نماهای مختلف) دیده می‌شود که (اگرچه قابل توجیه با خطای نورپردازی است) از «دقت» فیلم می‌کاهد. «صدابرداری» و «صداگذاری» (که نام صداگذار در اطلاعات موجود نیست) نیز در سطح «معمولی» قرار دارد.

لانتوری

فیلمنامه و کارگردانی خوب بود، بازیگر و لوکیشن و آهنگ خوب بود فیلم نقطه اوج داشت. تدوین خوب بود. کلوز آپ خوب نبود.

ترانه علیدوستی که فیلمش برنده جایزه شد بخاطر توهین های ترامپ به ملت ایران به مراسم اسکار نرفت عظمت ترانه را با امثال امیرقلعه نوعی مقایسه کنید که جان فدا است تیمش حذف شد در فردای روز عاشورا ( آمریکا یک روز از ایران عقب تر است) در ورزشگاه مراسم همجنس بازان در بین دو نیمه در آنجا فوتبال بازی میکند و تیمش حذف هم میشود.فوتبال همیشه به اندازه زحمتی که می‌کشی پاداش میدهد چون موفقیت مثل مهندسی است و اتفاقی نیست و باخت در ثانیه ها و کوچکترین اشتباه مثل کارهای بزرگ مهندسی رخ میدهد یعنی اولین اشتباه مهندس در بازی بزرگ، آخرین اشتباه آن بازی پروژه خواهد بود و بهای سنگینی دارد،
ولی تاریخ ایران صداقت و غیرت امثال ترانه را فراموش نخواهد کرد.

واقعا لایک ترانه ❤️❤️

لذتی که در بخشش انسانی که متوجه و آگاه به اشتباه خود شده است در قصاص نیست.

لذتی که در قصاص انسان پر رو یا انسانی که در افکار عموم به کسی ظلم کرد و در نزد همان افکار عموم طلب بخشش نکند چون دهان افکار عموم را نمی توان بست پس آن لذتی که در قصاص چنین فردی هست در بخشش نیست!

واقعا شاهکار هنریست .تنشی که بازیگران ایجاد میکردن واقعا خیلی تاثیر گذار بود .ناگفته نماند غمگین ترین فیلمی بود که تا به حال دیدم .

مردی که اسب شد اثری از امیرحسین ثقفی را اصلاً دوست نداشتم. فیلمی تحتِ تأثیر آنگلوپلوس، بلا تار مخصوصاً «اسب تورین»، الکساندر ساکاروف «مادر و پسر» و... که مجموعه‌ای از باورهای سینماییِ مؤلف هستند و تا انتها به باورِ بیننده تبدیل نمی‌شوند. هرمنوتیک در یک اثرِ سینمایی هنگامی ایجاد می‌شود که خودِ فیلم‌ساز بر جامعه و جهانِ برآمده از آن، تأثیر داشته باشد نه اینکه او تأثیر گرفته یا بهتر بنویسم: مرعوب شده‌ی سینمای دیگری نشان دهد. همواره بر این باور بوده‌ام که یک اثرِ هنری جدای از هنرمند و مؤثرِ آن است. علی‌اکبر پدرِ امیرحسین فیلم‌ساز بدی است و این به معنای آن نخواهد بود که یک مؤثر در سینمای ایران اثرِ بدی بر دیگر سازنده‌گان دارد چرا که چرخه‌ی بقاء ثابت می‌کند وجودِ یک مؤثرِ بد از عدمِ وجودِ او کارآمدتر است. استارت فیلم قبل از نمایشِ عنوان می‌خورد و بعد از آن کات می‌شود. استفاده از تکنیکِ قاب در قاب که حاصلِ یک پلان سکانسِ آنگلوپلوسی است جان فورد و «جویندگان» دیگری برای ما نخواهد ساخت بلکه مستندی تولید خواهد کرد، قائم بر داستانی که نامفهوم و مستأصل شده. نکته‌ی بسیار مهمی که در ادامه باید به آن اشاره کنم این است که ما در سینما و ادبیات برداشت آزاد نداریم؛ در نقاشی، موسیقی و احتمالاً رقص می‌توانیم آزادانه برداشت کنیم امّا ادبیات باید اقتباس داشته باشد و سینما نیز باید از آن اقتباس پیروی کند و...