من این نمایش و به صورت آنلاین دیدم امسال و واقعا تحت‌تأثیر بازی ها قرار گرفتم و متن عالی ،واقعا تئاتر دوست داشتم

تبریک میگم به استاد عزیز جناب اشکان خیل نژاد و بازیگران و عواملشون. تئاتری به شدت سنگین که تا مدت ها متن و دیالوگ های فاخر و شعر ها ذهنم رو مشغول خودشون کردند. بدن ها هم کاملا همسو با کانسپت اصلی اجرا پیش رفتند و حتی یه قسمتی از کار دلیل حرکات بدنی غیر مرسوم کاراکتر ها برملا میشه(برای مخاطب عام). این نمایش رو به همه دانشجویان و کارگردانان تئاتری پیشنهاد میکنم. به امید دیدن اجراهای بیشتر از اشکان عزیز که هر بار یه سوپرایز جدیدی برای تئاتر کشور رو میکنه

تلاش خوبی برای اجرای نمایشی در سبکی متفاوت بود ولی واقعا انتظارم این بود که همه چیز اینقدر عیان نباشه و فرصت کنکاش و کشف به اهالی تحصیل کرده تئاتری و مخاطبان حرفه ای تئاتر بدهد. حس می کنم تئاتر عروسکی دیدم تا تئاتر فیزیکال. استفاده از آکساسوار و بر هم زدن اسکیل شون نسبت به کاراکتر روی صحنه اولین چیزیه که در کانسپت به ذهن میرسه و به دنبالش خلاقیت فیزیکال و حرکت بدن ها به مثابه بدن های بیانگر رو به نظرم محدود میکنه. یه قسمتی از اجرا هم که از حرکات طراحی شده و تکرار شونده استفاده شده بود کلا نا هماهنگی موج میزد. متاسفانه ما در کشورمون تئاتر فیزیکال و هنرمندانی که در این حوزه تخصص داشته باشند بسیار کم داریم. شاید به تعداد انگشتان دست. در هر صورت به کارگردان محترم و دست اندر کارانشون خسته نباشید میگم. به امید پیشرفت تئاتر ایران

-علی تو به عشق تو یه نگاه اعتقاد داری ؟
+آره ، حداقل وقت آدمو نمیگیره:):

انگار آدما دو دسته ان غریبه ها و خودیا
من قصه غریبه هارو خوب بلدم
غریبه ها وقتی هستنم انگار نیستن هیچ کس نمیبینتشون
وقتی نیستنم انگار از اول نبودن
آدم وقتی هست که ببیننش نه؟
وگرنه از کجا معلوم که اصلا باشه:)

نمایش جالبی بوده.فیلم تئاترش هم ارزش دیدن داره.مارکز واقعا از اعجوبه های نویسندگیه(بنابر سلیقه ی من).

پیگیر تماشای فیلم تاتر فردا بودم که از صفحه جناب اسفندیار رسیدم اینجا، هیچی دیگه به جای دراگ و مسکن و فراموشی مثل اینکه بایداز خط زرد فاصله بگیرم...
علاوه بر مضمون ارزشمند کار بازی بازیگرا هم بسی تاثیرگزار بود، لذت بردم.
راستی کاش فیلم تاتر فردا رو هم دوباره برای تماشا بذارین دوستان تیوال و گروه محترم اجرایی🙏

از سخت‌ترین نمایشنامه‌ها برای اجرا روی صحنه.
شخصیت‌پردازی، حرف اول رو میزنه. چهره و به طور کلی، ظاهر کاراکترها و مخصوصا لحن، خیلی مهمه. همه‌ی دیالوگ‌ها مهمند. آدمهای این نمایشنامه، در حالیکه بعضی اوقات نشستند و حرفی نمیزنند، بیکار نیستند و هرکسی مشغول به کار یا حرکتِ خاصی هست. مکث و سکوت به‌جا، به اجرا معنی واقعی و فوق‌العاده ای میده. میزانسن درست، توی اجرا برنده ست. شاید بخاطر همین شرایط و شرایط دیگه، ساخت فیلم از این اثر موفق‌تر خواهد بود تا یک نمایش.
به نظرم، این اجرا، نیاز به طراحی لباس و طراحی گریم قوی تر داشت تا روی صحنه، مخاطب توانایی متمایز کردن رو داشته باشه. لحن ها بعضا درست نبودند. کاراکتری که سنش بالاتر بود (شماره 3)، باید به شکل یک مرد جاافتاده و خشن تر درمیومد. کاراکتر شماره هشت باید متفاوت تر دیده میشد. جدای از این ها، بهتر بود تایپوگرافی عنوان نمایش، کمی خاص‌تر می بود.

در کل، امیدوارم هنرمندانِ این اجرا، بعد از این همه سال، به موفقیتی که میخواستند، رسیده باشند. 🌱

اگه راجع به پوستر بشه نظر داد، می‌خواستم بگم: من اجرا رو دوست داشتم و فضای صمیمی و بانمکی داشت که با پوستر چندان مرتبط نیست. جمله‌های انتلکتوری بین دو نقش خیلی جالب بود ولی فکر می‌کنم بت نساختن با ایجاد چنین تصویر گرافیکی‌ای از صورت استاد سمندریان متفاوت باشه. نسبت به ارتباط تصویری ضعیف پوستر، اثر چندان هم قدیمی نیست.

متأسفانه این اجرا رو در زمان خودش ندیده بودم، خوش‌حالم که فرصت بود فیلمشو ببینم. فضاسازی به قدری تمیز و جذاب بود که زمان و مکان رو گم کردم.و دیالوگ‌ها شیرین و تأمل‌برانگیز بودن. برخلاف نظرات منفی‌ای که شنیده بودم، من این متن و اجراشو دوست داشتم.

قشنگ بود، کارای آقای افشاریان یه جورایی مونوتونه، از این لحاظ که تو یه سطح خوبی خودشو حفظ کرده و زیاد بالا پایین نداره