«مونولوگى سراپا انسانى که به هنگام دیدنش مثل فیلم ‏هاى چارلى چاپلین باید با یک چشم گریست و با چشم دیگر خندید.
روزنامه‏ سوئیسى (Bieler Tagesblatt / Seelander Bote)

«نوآورى این نمایش، زبان خاص آن است؛ زبان کلامى، زبان روایى و تصویرى آن. زبانى که جابه ‏جا طنز و هزل آن را هم راهى مى‏ کند... نمایش با ضرب ‏آهنگى کوبنده، لحظه به لحظه به پیش مى ‏رود و تماشاگرش را بى‏ آن‏ که لحظه‏ اى به خود واگذارد، در سیر لحظات عاطفى و انسانى‏ اش قرار مى‏ دهد... و این یکى از معدود امتیازاتى است که هر نمایشى از آن بهره ‏مند نیست.»
(ویژه ‏نامه‏ سومین فستیوال تئاتر ایرانى کلن)