این یادداشت را در بخش تئاتر دسته‌بندی کرده‌ام؛ چون یک نمونهٔ شاخصِ تئاتر Two-hander است: دو بازیگر، یک نمایش، و اجرایی آن‌قدر حساب‌شده که تماشاگر تا پایان، توانِ تشخیصِ نمایش از واقعیت را از دست می‌دهد.

هر نظام توتالیتر، دیر یا زود به این نتیجه می‌رسد که سرکوب به‌تنهایی کافی نیست. بقای آن، به برساخت اپوزیسیون فیک نیز وابسته است؛ اپوزیسیونی که با ظاهری موجه، منتقد و حتی محبوب رشد می‌کند تا اعتماد جامعه را به دست آورد. کارکرد واقعی این پروژه، نه مبارزه با قدرت، بلکه مدیریت خشم عمومی است؛ تا در بزنگاه‌های تاریخی، انرژی جامعه به جای آنکه به نقطه‌ای تعیین‌کننده برسد، در مسیرهای بی‌خطر، فرسایشی و قابل‌کنترل تخلیه شود. در سیاست، گاهی بزرگ‌ترین خدمت به یک نظام، از سوی کسانی انجام می‌شود که بیش از همه ادعای مخالفت با آن را دارند.

نظر شما را به این فیلم نمایش شگفت انگیز جلب میکنم
https://youtu.be/uTgpuFA6Iq8?si=ghAjLBxeun1-qeBI