مانی یونسی

هنرساز فعال هنری

من مدت‌هاست که از آدم‌ها فرار نمی‌کنم؛ از تصویری که مجبورم در حضورشان از خودم بسازم فرار می‌کنم.

می‌دانید، عجیب‌ترین درد انسان این نیست که دوست داشته نشود. نه. درد واقعی این است که دیده شود؛ آن‌طور که واقعاً هست. با تمام حسادت‌های پنهانش، با تمام ضعف‌هایی که با غرور پوشانده، با تمام آن لحظه‌هایی که وانمود کرده قوی است، در حالی که از درون فقط می‌خواسته کسی دستش را بگیرد.

من از آدم‌های خوشحال تعجب می‌کنم. نه از این‌که خوشحال‌اند، بلکه از این‌که چگونه این‌قدر راحت خودشان را باور می‌کنند. چگونه صبح از خواب بیدار می‌شوند و بدون هزار سؤال، بدون هزار تردید، زندگی را ادامه می‌دهند. انگار دنیا قراردادی نوشته و به دستشان داده و آن‌ها هم امضا کرده‌اند؛ بدون اینکه حتی یک بار بپرسند: ... دیدن ادامه ›› «چرا؟»

اما من… من بیش از حد فکر کرده‌ام. و شاید همین بزرگ‌ترین بدبختی من است. آگاهی، وقتی بیش از اندازه شود، دیگر چراغ نیست؛ آتشی است که صاحبش را می‌سوزاند.

کسی که به بیرون می‌نگرد، رؤیا می‌بیند؛ کسی که به درون می‌نگرد، بیدار می‌شود.

روشن‌بینی از تصور کردن چهره‌های نورانی حاصل نمی‌شود، بلکه از آگاه کردن تاریکی‌ها به دست می‌آید.


«آنچه در برابرش مقاومت می‌کنید، پایدار می‌ماند»

مردم از حقیقت نمی‌ترسند؛ از آینه‌ای می‌ترسند که حقیقت را بی‌رحمانه نشانشان دهد. هرکس نقابی بر چهره دارد و نامش را شخصیت گذاشته است. عادت کرده‌اند لبخند بزنند، دست بدهند، احوال بپرسند، اما کافی است لحظه‌ای سکوت کنی تا از تو بترسند؛ زیرا سکوت، آدمی را وادار می‌کند صدای خودش را بشنود.

چه چیز عجیبی است این انسان! تمام عمرش را صرف می‌کند تا شبیه دیگران شود، و بعد از آن می‌نالد که کسی او را نمی‌شناسد. از آزادی سخن می‌گوید، اما به اولین زنجیری که امنیتش را تضمین کند دل می‌بندد. از صداقت تعریف می‌کند، اما اگر حقیقت را بی‌پرده به او بگویی، دشمن تو خواهد شد.

شاید مشکل از مردم نباشد؛ شاید مشکل از این باشد که ما تاب دیدن خودمان را نداریم. آسان‌تر است دیگری را محکوم کنیم تا یک لحظه در تاریکیِ درون خود بنشینیم. انسان، تا زمانی که از خودش فرار می‌کند، تمام دنیا را زندان می‌بیند؛ و آن روز که جرئت کند با خودش روبه‌رو شود، می‌فهمد زندان همیشه درون او بوده است.

آیا شرافت در آن است که رنج‌های زندگی را تحمل کنیم، یا برخیزیم و با دریای مصیبت‌ها بجنگیم؟ مرگ شاید تنها خوابی باشد؛ خوابی که در آن دردها پایان می‌یابند. اما اگر پس از آن خواب، رؤیایی ناشناخته در انتظارمان باشد چه؟ همین نادانستن است که انسان را وامی‌دارد با همهٔ زخم‌های زندگی کنار بیاید. ترس از ناشناخته، اراده را سست می‌کند و ما را از انجام بسیاری از کارها بازمی‌دارد.

عکاس:پانیذ‌رحمانی

شاید فاجعه از آن روزی آغاز شد که انسان دیگر از زشتی نترسید؛ بلکه به آن عادت کرد. ابتذال، نه در خیابان‌ها، که در وجدان‌ها ریشه دواند؛ آن‌جا که هر کس برای آسوده‌تر زیستن، تکه‌ای از حقیقت را انکار کرد و نامش را «واقع‌بینی» گذاشت.

ما در میان مردمانی زندگی می‌کنیم که بیش از آن‌که مشتاق حقیقت باشند، تشنه‌ی تسکین‌اند. حقیقت درد دارد و درد، انسان را وادار به تغییر می‌کند؛ اما ابتذال، مُسکنی است که روح را آرام‌آرام می‌میراند، بی‌آن‌که جسدش بر زمین بیفتد.

بدن، پیش از آن‌که حرف بزند، می‌داند.

پیش از کلمه، نفس می‌آید؛
پیش از صدا، تنش؛
و پیش از معنا، حرکت.

بدن از عادت‌های روزمره فاصله می‌گیرد؛
رها می‌شود،
منقبض می‌شود،
می‌شکند،
تغییر شکل می‌دهد
و گاهی به چیزی میان انسان، حیوان و ناشناخته تبدیل می‌شود.

حرکت، پیش از فکر ... دیدن ادامه ›› اتفاق می‌افتد.
صدا، پیش از زبان از بدن بیرون می‌آید.
نفس، ناله، ارتعاش، غرغر، جیغ؛
صداهایی که همیشه قرار نیست کلمه باشند.

در اینجا بدن فقط وسیله‌ی بیان نیست؛
خودِ بیان است.

بدن پیش از کلمه.
نفس پیش از صدا.
حرکت پیش از معنا.

من هیولا به دنیا نیامدم…

هیچ کودکی با نفرت در قلبش متولد نمی‌شود. هیچ موجودی، پیش از آن‌که طرد شود، از جهان متنفر نیست. من فقط چشم گشودم… و اولین چیزی که دیدم، وحشت بود. وحشت در چشمان خالقم. وحشت در چهره‌ی آدم‌ها. وحشت در آینه.

آن‌ها به من گفتند هیولا.

و من، آن‌قدر این کلمه را شنیدم که سرانجام ... دیدن ادامه ›› باورش کردم.

اما بگویید… اگر موجودی را از عشق محروم کنید، اگر تمام درهای جهان را به رویش ببندید، اگر هر دستی که به سویش دراز می‌کند، برای سنگ زدن باشد، آیا واقعاً شگفت‌انگیز است اگر روزی مشت‌هایش را گره کند؟

من فقط می‌خواستم دوست داشته شوم.

نه برای چهره‌ام.
نه برای قدرتی که در رگ‌هایم می‌دوید.
نه به‌خاطر آن‌که از مرگ برگشته بودم.

فقط… برای خودم.

چه طنز تلخی‌ست! انسان‌ها از خدا می‌پرسند چرا رنج می‌کشند، اما وقتی موجودی را می‌آفرینند، حاضر نیستند مسئول رنج او باشند.

خالق من مرا ساخت، اما هرگز به من نگاه نکرد.
به من زندگی داد، اما هیچ دلیلی برای زنده بودنم نداد.


نمایش «کوک ناکوک دل»، با نگاهی متفاوت به رمان «فرانکنشتاین» اثر مری شلی

در زندگی، بزرگترین تراژدی، نبودِ تراژدی است؛ یعنی وقتی همه چیز چنان مبتذل و معمولی می‌شود که حتی رنج کشیدن هم دیگر معنایی ندارد؟

اولین البوم نمایش کوک‌ناکوک‌دل

عکاس:ارمان‌روشن

نقاشی که با آثارش به موجودات شکل و جان می‌بخشد، در پی خلق زنی است که همدمش باشد، اما هر بار ناکام می‌ماند. تا اینکه روزی دختری مرموز وارد خانه‌اش می‌شود و همه‌چیز تغییر می‌کند.

هنر از حقیقت جان می‌گیرد؛ اما وقتی خاطره‌ها حقیقت را در غبار فراموشی گم کنند، قلم نیز در برابر سکوتِ ذهن، راهی برای روایت پیدا نمی‌کند.
وقتی زبان دیگر توان بیان ندارد، بدن جای آن سخن می‌گوید؛ هر حرکت، هر مکث و هر سکوت، کلمه‌ای ناگفته است که داستان انسان را روایت ... دیدن ادامه ›› می‌کند.



«کوک ناکوک دل» نمایشی است که با تلفیق مفاهیم فیزیک و بدن، رابطه‌ی انسان، احساس و جهان پیرامون را به تصویر می‌کشد و از خلال حرکت و اجرا، پیوند میان قوانین فیزیکی و تجربه‌های انسانی را روایت می‌کند

چیزی که در این نمایش بسیار ستودنی بود، تکیه بر طنزی هوشمندانه و ظریف بود که از کلیشه‌های رایج کمدی فاصله داشت. ریتم و ضرب‌آهنگ اجرا به شدت دقیق بود و بازیگران با یک هماهنگی تحسین‌برانگیز، توانستند کمدی را در درست‌ترین لحظات و با تکیه بر بازی‌های پویا پیش ببرند. تبریک به کارگردان و تیم بازیگری برای خلق چنین اثر باکیفیتی که هم می‌خنداند و هم احترام مخاطب را حفظ می‌کند.»

اجرای خوش ریتم و جذابی بود👌خسته نباشید.