رمال: دوتا بشکه آب ببریم اونجا، به اندازه یک عمر ارزش داره
***اینجا دارن با آب ماشین میشورن***

نشستن به تماشای نمایشنامه‌خوانی «همه پسران من» تجربه‌ای بود که با وجود متن قدرتمند اثر، ترکیبی از نقاط قوت و ضعف را به نمایش گذاشت.

نقطه اتکای اصلی این اجرا، حضور مؤثر **خانم رویا رضایی** بود؛ بازیگری که به نسبت دیگر افراد گروه، تسلط و پختگی بیشتری داشت و توانست بخش عمده‌ای از بار عاطفی و اجرایی نمایشنامه را به تنهایی به دوش بکشد. حضور او تا حد زیادی انسجام کار را حفظ کرد.

با این حال، سایر بازیگران نتوانستند ارتباط لازم و درستی با نقش‌هایشان برقرار کنند و این موضوع در انتقال حس و حال اثر به مخاطب تأثیر منفی گذاشت. شاید اگر این متن به جای فرم نمایشنامه‌خوانی، در قالب یک اجرای کامل و تمرین‌شده روی صحنه می‌رفت، نتیجه بسیار بهتری حاصل می‌شد و بازیگران فرصت بهتری برای درک فضا پیدا می‌کردند.

در هر حال، تلاش این گروه را ارجی می‌نهیم و امیدواریم در کارهای آینده، با تمرین و پختگی بیشتر، شاهد آثار به مراتب بهتری از آن‌ها باشیم.

چیزی که در این اثر برایم قابل تأمل بود، فاصله‌ی میان شکوه یک قهرمانی و حقیقت تلخ بهای آن است. انگار آرش فقط تیری را از کمان رها نمی‌کند؛ بخشی از وجودش را در مسیری می‌گذارد که قرار است سرنوشت دیگران را تغییر دهد.بهرام بیضایی با نگاهی متفاوت به اسطوره، قهرمان را از جایگاه یک شخصیت افسانه‌ای بیرون می‌آورد و او را به پرسشی انسانی تبدیل می‌کند؛ تا کجا می‌توان از خود گذشت و اصلاً چه چیزی یک فداکاری را ارزشمند می‌کند؟

خسته نباشید و خدا قوت به همه عوامل اجرا،مخصوصا کارگردانی
بیشتر قسمتای نمایش جذاب بود ولی بازی بعضی از بازیگرا ریتم کار رو‌ کند کرده بود
موضوع نمایش جذاب و گیرا بود
بازی بازیگر نقش کر و لال و بلاگر بی نظیر بود،خداقوت بچه ها

✨️👏

💫👏

واقعا نمایش نامه خوانی عالی بود. افرین