در روز
از روز
تا روز
آغاز از ساعت
پایان تا ساعت
دارای سانس فعال
آنلاین
کمدی
کودک و نوجوان
تیوال | دیوار
SB > com/org | (HTTPS) localhost : 17:12:01
«تیوال» به عنوان شبکه اجتماعی هنر و فرهنگ، همچون دیواری‌است برای هنردوستان و هنرمندان برای نوشتن و گفت‌وگو درباره زمینه‌های علاقه‌مندی مشترک، خبررسانی برنامه‌های جالب به هم‌دیگر و پیش‌نهادن دیدگاه و آثار خود. برای فعالیت در تیوال به سیستم وارد شوید
۱۰ ساعت پیش
انتشار دو عنوان کتاب از هوزان اسماعیل



کتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!" دو مجموعه از اشعار "هوزان اسماعیل" شاعر کرد زبان عراقی، با گزینش و برگردان به فارسی "زانا کوردستانی" ... دیدن ادامه ›› منتشر شد.




آقای “هوزان اسماعیل” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل) با نام کامل “هوزان اسماعیل کریم” (به کُردی: هۆزان ئیسماعیل که‌ریم) شاعر معاصر کُرد، زاده‌ی ۲ اکتبر ۱۹۸۷ میلادی، در اربیل اقلیم کردستان عراق است.



به گزارش پایگاه خبری رهایی، هر دوی این کتاب‌ها، توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، با طراحی جلد و صفحه‌آرایی خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.



کتاب "چه چیزی از مردن بدتر است؟" به صورت الکترونیک، در ۸۳ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۲ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.



در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:

◇

ابر گریست، تو ندیدی!

زمین لرزید، تو احساس نکردی!

جنگل سوخت، تو نظر نکردی!

جنگ شروع شد و

جنازه‌ی من به در خانه‌ی تو آمد،

فاتحه‌ای برایم نخواندی!

دنیا تاریک شد

چشم به چشم را نمی‌دید

تو روشنایی را پیرامون خودت پخش کردی!

جهنم را از قیامت به اینجا انتقال دادند

تو با خودت می‌گفتی:

- گناهکار جایگاهش مشخص است!

داستان من پایان یافت و

درخت و سنگ بر من می‌گریست

تو با پوزخند می‌گفتی:

داستانی که تمام شود

داستانی دیگر شروع می‌شود!.



■■■



کتاب "من، همیشه شبیه تو هستم!" به صورت الکترونیک، در ۷۸ صفحه‌ی رنگی، منتشر شده است. این مجموعه دربرگیرنده‌ی ۷۵ قطعه از اشعار هوزان اسماعیل است.



در یکی از اشعار این مجموعه می‌خوانیم:

برگرد!

فردا نه، همین امروز!

با سپری شدن این لحظه‌های فراق،

این جانم است که برایت

از تن بیرون می‌زند،

تو خودت که بهتر می‌دانی،

آدمی که نمی‌تواند

با نیمه‌ای از جانش زندگی کند.



■■■



برای دانلود فایل کتاب‌های "چه چیزی از مردن بدتر است؟" و "من، همیشه شبیه تو هستم!"، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:



◇ کتاب چه چیزی از مردن بدتر است؟



https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdf



◇ کتاب من، همیشه شبیه تو هستم!



https://cdn.imgurl.ir/uploads/n607356_.pdf







۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۳ آبان ساعت ۱۱:۰۰
کتاب تنهایی هفت حرف ندارد! منتشر شد


کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!"، منتخب اشعار آقای "ابراهیم اورامانی"، شاعر کُرد اهل اقلیم کردستان، با ترجمه‌ی "زانا کوردستانی" توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، منتشر شد.

این کتاب به صورت الکترونیک، در ۱۲۴ صفحه‌ی رنگی، با طراحی جلد خانم "لیلا طیبی" منتشر ... دیدن ادامه ›› شده است.

آقای "ابراهیم اورامانی" (به کُردی: ئیبراهیم هەورامانی) شاعر و روزنامه‌نویس کُرد، زادەی ۱۲ اکتبر ۱۹۶۳ میلادی، در شهر حلبچه‌ی اقلیم کوردستان است.
پیش‌تر چند مجموعه شعر دیگر از این شاعر توسط مترجم به فارسی برگردان و در ایران منتشر شده بود.

کتاب "تنهایی هفت حرف ندارد!" مجموعه‌ای‌ست از ۹۰ شعر کوتاه از آقای "ابراهیم اورامانی" که به انتخاب آقای "زانا کوردستانی" گزینش و ترجمه و خانم "لیلا طیبی" کار ویراستاری اشعار را بر عهده داشته است.

برای دانلود فایل کتاب ذیل، می‌توانید به آدرس‌های فضای مجازی انجمن ادبی رها و مترجم مراجعه کرده و یا مستقیما از لینک زیر آن‌را دریافت کنید:

https://cdn.imgurl.ir/uploads/a76945_.pdf

◇ با هم بخوانیم شعری از این مجموعه را:

بسیاری،
از زیبایی این شهر سخن می‌رانند.
ولی من توجه‌‌ای به این حرف‌ها نمی‌کنم
شهری که
تو در آن نباشی و
بگویند زیباست؟!



۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۲ آبان ساعت ۰۰:۴۱
[از صحنه تا خاک]

من
دوربین
میکروفن
خاکِ صحنه...
هنر را
از همان سالهای بی‌تکلف کودکی
چون نبض دوم
در سینه ام داشتم.
دوره ها دیدم
کارگاههای هنری رفتم
در دالان جشنواره‌های رنگارنگ دویدم
و ... دیدن ادامه ›› زانوی شاگردی
در بر ستارگان آسمان هنر ساییدم.
اما...
چون
به درگاه موعود
رسیدم
چون پای در صحنه نهادم
دیدم همه کار می‌کنم
ـ الّا هنر!
دیدم هر کس
ماسک «ادای هنر» را
بر چهره بدوزد
پله‌های ترقی را
دوتا یکی بالا می‌رود.
دیدم
هرچه از خویش
تهی‌تر شوی
هرچه بیشتر
به تکرار سطحی تقلید
تن دهی
نور پروژکتورها
بیشتر روی پیشانیت می‌تابد!
دیدم...
و در آیینۀ این تناقض تلخ
دیدم که
چگونه خلوص
در بازار مکار نمایش
به بهشتی ارزان
فروخته می‌شود.
و من
ماندم و
این تنهایی متراکم
میان پرده‌های افتاده
و صحنه‌ای که
دیگر
خاکش هم بوی دروغ می‌دهد...

«حجت بقایی؛ پژوهشگر، فیلمنامه نویس، شاعر، تکنسین فنی رسانه»
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۱ آبان ساعت ۰۲:۵۱
رقص در میان رگها

«حجت بقایی؛ مشاور تحقیق و توسعه»

شب است
و خستگی
مثل غبار خاکستری
روی شانه‌های فرسوده نشسته
اما...
من در این سکوت
نه از فردا می‌ترسم
و نه از دیروز سپری شده.
من قلم را برمی دارم
از میان بقایای یک ... دیدن ادامه ›› روز طولانی
یک شعر می‌بافم
از دیالوگی که
از مجری صبح تازه شنیدم و
در گوشم طنین‌انداز شد
از نمایشنامه‌ای که
در سیاهی شب
خود را می‌یابد
از سوژه‌ای که
در ذهن
قد می‌کشد
و منتظر بیداری است.
ببین!
تصویر صبح
در دستان من است
آغاز هر سپیده
نقشه‌ای است که
من می‌کشم.
خانه مهر
در انتظار حضور من
و شب‌آوا
جایی که
صدای موسیقی
با گوش جان شنوندگان
در هم می‌آمیزد.
من
پیونددهنده هستم؛
میان دانش اساتید
و پویایی زندگی
در هر هفته
دو بار
با برنامۀ شبانه
از مرزهای فکر
عبور می‌کنم.
من
شکارچی معنا هستم!
در دنیای اخبار
در هیاهوی فودنا و اقتصاددان
در جستجوی حقیقت
میان جهانی پرس و خط آفتاب
در تلاطم ترکمن‌نیوز و اخبار مدیریت
در تک‌تک واژه‌های یک کتاب در انتصاب نیوز
و تیوال
در ویرگول و نقطه‌ها
در بلاگها
و در تمام قلمروهای کلمه.
مشاور تحقیق و توسعه بودن
یعنی در میان اقیانوس اطلاعات غرق نشدن
یعنی مدیریت کردن طوفان منابع
یعنی تبدیل کردن داده‌ها
به چراغ
و تبدیل کردن اطلاعات
به بصیرت!
بشنو!
زندگی
یک ایستگاه نیست؛
زندگی
یک حرکت مداوم است.
زندگی
یعنی همان
"رقص میان تضادها"
یعنی پویایی
در دل ایستایی
یعنی خلاقیت
در میان تکرار
و یعنی امید
آن جرقه‌ای که
در تاریک‌ترین بن‌بستها
راهِ خروج را
به ما نشان می‌دهد.
بسیار تلاش کن
بسیار بیاموز
بسیار بنویس
که تو
تنها یک ناظر نیستی
تو، معمار معنایی!

/// /// ///
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ آبان ساعت ۰۰:۰۱
نخستین گام رقص در میان تضادها

«حجت بقایی»


در گذرگاه مبهم تردید و تضاد
آنجا که 
سایه‌ها به جنگ نور می‌روند
و واژه‌ها 
در بن‌بست سکوت 
دست‌وپا می‌زنند
گوش کن!
این صدای پای فرداست
که از دل خاکسترهای دیروز متولد ... دیدن ادامه ›› می‌شود.
آموزش
تنها انباشتن خشت 
بر خشت کتابها نیست
آموزش
بیداری زخم است
در ژرفترین لایه‌های جان.
باید بیاموزی که
تضاد
هیولا نیست
تضاد
هدیه‌ایست پنهان
برای تراشیدن الماس درونیت.
رقص را یاد بگیر
نه در بزم همواری و آرامش کاذب
بلکه 
در میان طوفان متضاد راهها.
آنجا که 
پاهایت می‌لرزد
همان نقطۀ آغاز پرواز است.
انگیزه
جرقه‌ای نیست 
که با اولین باد سرد خاموش شود
انگیزه
کوره ایست
که سنگ صبور را 
به فولاد تبدیل می‌کند.
اگر جهان
راه تو را بست
راه تازه‌ای 
از دل صخره بساز.
به یاد آر:
تولید نور
از دلِ تاریکی مطلق برمی‌خیزد
و رهایی
 بهای گزافی دارد
که باید 
با پولک اشک و لبخند بپردازی.
وظایف را 
تفکیک کن
مرزهای درون و بیرون را بشناس.
اگر تولید اندیشه می‌کنی
به حریم تخصص فنی جانت احترام بگذار
نگذار 
درهم ریختگی آشوب پیرامون
قطب‌نمای درونیت را 
از کار بیندازد.
انسجام
یعنی ایستادن در طوفان
و همزمان
کوک کردن ساز فردا.
پس برخیز!
بیمار مرهم کهنه نباش.
زخمهایت را قاب کن 
و به دیوار تجربه بیاویز.
تو خلاصه شدۀ تمام رنجهایی هستی
که روزی آنها را 
به زانو درمی‌آوری.
این 
پایان راه نیست
این
نخستین گام رقص توست
با تمام تضادهای 
این جهان باشکوه.

( نوشتۀ حجت بقایی)
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۰ آبان ساعت ۰۰:۲۷
[آخرین لحظه]

به آرامی دستش را جلو برد.
گنجشکی لای اجزای لانچر گرفتار شده بود.
به نرمی آن‌را گرفت و به آسمان پرواز داد. پرنده با بال‌هایی لرزان، آزادانه به اوج پر کشید.
"احمد" لبخندی زد و برای لحظه‌ای، به لانچر و گنجشک و آسمان نگاه کرد.
ناگهان صدای مهیبی، همه چیز را بر هم زد، خاک و دود همه جا را پر کرد.
"احمد"، با تمام امید و آرزوهایش در زندگی به یک‌باره از دست رفتند و زیر تلی از خاک سرد مدفون شدند، اما کسی نتوانست مشتی از خاکمان را صاحب شود.



#زانا_کوردستانی

#داستانک
#ایران
۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۸ آبان ساعت ۱۶:۵۸
[جــن]

کتاب را روی میز گذاشت.
رفت پنجره‌ی را ببندد.
چشمش به اسم کتاب افتاد.
《هزار حرف مگو از اجنه》
زیر لب گفت:
- سال ۲۰۲۵ دیگه! کی به جن و پری اعتقاد داره؟!
صدایی پشت سرش زمزمه کرد:
- هی رفیق! سلام!!!


#زانا_کوردستانی
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۷ آبان ساعت ۰۱:۲۴
آلزایمر


آلزایمرم که بیدار می‌شود
نمی‌دانم امروز، دیروز است!
یا که دیروزم، فردا!!!
به گمانم قرن‌هاست
      که ماه‌های سال را
               --خورشید می‌دانم!
قرص‌هایم،
    با لب طاقچه‌ست؛
می‌خورم وُ
           --شاید می‌خورانندم!
تا ... دیدن ادامه ›› به خودم بیایم،
                 اما!!!

من کی‌ام؟!
چه توفیری دارد!؟
کولبری باشم در کردستان،
یا زباله‌گردی
       --آویزان سطل‌های خیابان،
امنیه‌ای در مرز،
                یا رفتگری در شهر...

ایمان دارم که کسی هستم،
مانند همه‌ی انسان‌ها وُ
         کم
              کم
                خودم را می‌یابم...

من کی‌ام؟!
مردی در بروجرد،
          --آواره از شهر و با غربت دمساز!
یا کرگدنی در آفریقا
                             --در خطر انقراض!
شایدم 
    کتابی‌ام!
        زیر تیغِ سانسور!
از برای اعلام یک اعتراض
یا که تنبوری،
             له شده،،،
از چکمه‌های جهل،
پر از سوز و گداز...

من کی‌ام!؟
مادری در آغوش فحشا،
بابت سیری چند کودک!
یا پدری پیر و خسته،
به کنجِ کارگاهِ ساخت قلک!

من چه سرگردان،
به دنبال خویش می‌گردم خداوندا!!!

آی‌ی‌ی‌ی،،،
گمانم ناوی‌ام،
سوخته میان پاره‌آهن‌های سانچی!
یا که آن دخترِ نو بالغ
                     --برگشته بخت،،،
برای جوریِ اندک جهازش
                  می‌کرد در پلاسکو،
                                   --خیاطی!
و نمرد تا با صاحب کارش شود همخوابه و هم‌تخت.

شایدم،
یکی از صد و چند تن
                     --مسافرانِ اوکراین!
افتاده به پای مرگ
از تیر تک‌تیراندازهای داعش در اِدلب!
یا که بازیگر نقشی در سینمایی
                          از کرخه تا راین...

من کی‌ام؟!
آزاده‌ام؟!
یا که بسته بالی
           --یک پرنده!
میان میله‌های سرد آهن...
اسیرم چون یک درنده!
شایدم سنگ‌ام،
             درختم،،
                  رودم،،،
                     آفتابم یا که باران!
در دور دوران این چرخ چرخنده.

چهره‌ام زردوُ چروکسته‌ست،
     چنانِ برگ‌های فرو افتاده‌ در پاییز،
از غم لبریز،
        و جاری است
                   جویباری
                           از چشم‌هایم،،
پا به پایِ صد کبوتر
                --بغض کرده!
                  اسیرِ محبوس‌گاهِ گلویم!
گله‌هایی بسیار هرچند ریز...

دلم
حمام فین‌ست،
             --پُر خون،،،
و آشفته‌ست افکارم،
پوشیده رختی پر از جنون
چنان عصرهای پاییزوُ
تن‌ام،
    جنگل‌های مخمل(۱)
                 سوخته،
                    خاکستر!
تن به تن ساییده بر پهلوی خشکیده کارون...
      
من کی‌ام؟!
         گبرم؟
           مجوسم؟!
              آتش پرستم؟!
گر مسلمانم،
پس چرا کتب عهد عتیق‌ را می‌پرستم!
و گردن آویزم
نشان اهورامزدا و
      صلیبِ عیسایِ مصلوب در دستم؟!

شایدم،
روهینگاهی‌های شرقِ چینم،
می‌کشند بودایی‌ها از کینم،
و یا خوابیده در گورهای امیرآباد!
غسل ننموده
با لاشه‌های متعفن و چرکینم،
یا که کودک‌های سربازِ سومالی،
     --میانِ کوره‌پزهای آجرِ شمس‌آباد
که خشت بر خشت فقر می‌چینم،
یا که یک روسپیِ تایلندی
که می‌فروشم گل
                     سرِ چهارراهِ نظام‌آباد!
و نان از تنم می‌خواهم نه عرق جبینم...

کی‌ام من؟!
هوادارِ حزبِ بادم
ولی پای صندوق
به لیبرال‌ها رای دادم!
دموکراتم؟!
سوسیالیست؟!
فضول و چاپلوس چون اجدادم،
پیرو گفتارهای نلسون؟!
ولی تن به هیچ رنجی در ندادم
تروریستم؟!
اسیر عرفان‌های شرق یا غربم!
کمونیستم؟!
       --چنان فیدل،،،
رئیس‌جمهوری مادام‌العمرم
ولی ضد استبدادم
و خوشحالم که سیگاری
      لبِ لب‌های مسلولم،
        همچو چه(۲)، من نیز دارم!
و از صلح دم می‌زنم،
              --چون گاندی...
چون حاکمان ملی آفریقا‌آبادم...

کی‌ام من؟!
من دختری یتیم و وامانده
میان آوارهای فولادی(۳)
مادری درمانده
پدری جان داده
می‌کشم انتظارش را،
            سی‌ی‌ی‌ی سال!
که برگردد پسر،
       --از جبهه‌های غرب وامانده!
ولی افسوس،
آی‌ی‌ی‌ی افسوس...
دست و پا بسته‌  
       زیر خروارها خاک مدفونم،
       به همراه غواصان همرزم‌ام...
جان دادیم لیک شرف نداده.

من کی‌ام؟!
نمی‌شود باور، مرا!
که آن کودکِ بازیگوش وُ
                      --خوشحال،
محصلِ پانسیونی
                  --در زوریخ،،
                         من باشم!!!
منم آن کودک گشنه‌
شکم برآمده
        از درد سوء‌تغذیه‌های کنیایم
که برای پاره‌ای نان در تلاشم
من آن دخترکْ طفلِ کوردم
به کوردستان
    که اجبارِ دین،
                می‌بُرد آلتم را!!!
و من در نهان و عیان
بر این رسم و رسوم می‌شاشم...

من کی؟!
آخر چرا اینگونه سرگردانم؟!
کاش می‌دانستم پاسخ سوالم را،
      کاش می گفتی،
                   -می‌دادی،
                           جوابم را...


#زانا_کوردستانی



----------
۱. جنگل‌های بلوط مخمل‌کوه در لرستان
۲. چگوارا انقلابی آرژانتینی
۳. محله‌ای در سرپل‌ذهاب



ZanaKordistani، Hesam rezaeia13 و - - این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۰۵ آبان ساعت ۱۷:۲۸
مرد راز و نیاز



«حجت بقایی»



او مردی بود

که نبض زمانه را

در دستهای گره‌گشایش می‌جوید

چشمانش

هرچند به زمین خاکی دوخته بود

اما جانش

پرنده بود

پرنده‌ای ... دیدن ادامه ›› که مدام

به افقهای دوردست «آنسوی پرده» می‌نگریست.

او

همانقدر که با سکوت نیمه‌شبهایش

با ستاره‌ها نجوا می‌کرد،

با دستهای پینه‌بسته‌اش

زخمهای شهر را می‌بست.

نه می‌خواست مقدس باشد

نه در پی نامی میان نامها

تنها عبوری بود از این جهان

که رد پایش

بوی نان می‌داد

بوی امید،

و بوی عطر خوش راز و نیازهای پنهانی.

او

در فکر «رفتن» بود

اما برای «ماندن» دیگران

تمام جانش را

صرف ترمیم گره‌های کور زندگی کرده بود.
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۰ مهر ساعت ۲۰:۵۵
دنیا چنین است خدیجه

گزیده‌ی اشعار ماردین ابراهیم

برگردان به فارسی:
زانا کوردستانی



آقای "ماردین ابراهیم" (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم کردستان ... دیدن ادامه ›› است.


┄┅═✧❁❁✧═┅┄



(۱۱)
من مردی کینه‌توزی هستم
که دلیرانه، به سوی جنگ می‌دوم
با تفنگم آبشارها را می‌ترسانم
خانه‌ی خواهران ابرها را به آشوب می‌کشانم
خدا را از میان ستارگان فراری می‌دهم
لیکن،
تو به سوی جنگ روانه نشو!
تا کسی بماند گلدسته‌های شهر را بشمارد
تا کسی بماند
دست بر سر گنبدهای یتیم افتاده‌ی شهر بکشد.



(۱۲)
مادرم!
آیا دیده‌ای که ماهیگیر
چگونه تورش را در دریا می‌اندازد و بر می‌چیند؟!
من آنگونه، سرنوشت خویش را
در آتش می‌انداختم و بر می‌داشتم.
بیوه‌زنان را دیده‌ای که چگونه،
بخت خود را نفرین می‌کند؟
من آن‌گونه سیه‌روزی خود را لعنت می‌فرستم.
همچون چوپانی که بر آتشش فوت می‌کند
من آن‌گونه، بر خاطرات فراموش شده‌ی خود فوت می‌کنم.
چون پهلوانی که گرز خود را در آسمان می‌چرخاند
من آن‌گونه رنج و مشقت‌های خود را می‌پرورم
من آن‌گونه دربدری خود را وسعت می‌بخشم.



(۱۳)
چون جنگ شروع شد،
دعا می‌کنم که من کشته شوم،
ولی تو زنده بمانی.
تا باشد کسی
به تماشای ابرها بایستند،
تا باشد کسی
ستارگان را بشمارد...



(۱۴)
تو هم گول ظاهر دنیا را خوردی
دنیا چنین است خدیجه!
ابتدا پروانهـهایش را به سویت گسیل می‌دارد و
سپس سپاه ابابیلش را!
ابتدا ماه را با هاله‌ی نورش بر تو عرضه می‌کند و
آنگاه کژدم‌های سمی‌اش را!
و وقتی دلبسته‌اش شدی،
چون نامردی تنهایت می‌گذارد،
چون فاحشه‌ای عریان روی از تو می‌گیرد،
دنیا چنین است خدیجه!
دنیا چنین است...




(۱۵)
[بگذارید در تاریکی بمیرم]
بگذارید در تاریکی بمیرم
در تاریکی،
پیک‌های خوشی
مستیِ بیشتری به ما می‌دهند
در تاریکی،
زهرهای یقین،
عسلین‌تر می‌نمایند
بگذارید در تاریکی بمیرم
روزی می‌رسد که ناامیدی ما را فرا می‌گیرد
ساعت‌هایمان
فاصله‌ی میان پریدن و نشستنِ
مرغابی‌ای را تعیین نخواهند کرد
تقویم‌های ما
فاصله‌ی میان غوره و انگوری را
تعیین نخواهند کرد
روزی فرا خواهد رسید که عقل‌مان نمی‌تواند
ترکِ اناری را تفسیر کند
دست‌مان نمی‌تواند
فاصله‌ی میان بید مجنون و جویباری را اندازه بگیرد.



(۱۶)
[سرگذشت کوتاه و غم‌انگیز جیمز اوین]
نامش را گذاشتند جیمز اوین
خویشان آمدند،
همسایه‌ها آمدند،
مردان و زنان مقدس کلیسا آمدند،
به یاد یحیای تعمید دهنده
از آب بیرونش کشیدند،
در گوشش سرود ستایش عیسی و
قدیسان را خواندند،
شراب سرخ را بر میزها گذاشتند
که زیر نور شمع‌ها می‌درخشید و
آن نام را چراغان کرده بودند،
پدر و مادر در میان مهمان‌ها می‌درخشیدند و
نمی‌دانستند روزگاری می‌رسد که آن بچه‌ی زیبا
ـ جیمز اوین ـ
بزرگ می‌شود و
مثل ولگردها روی پیاده‌روها می‌خوابد.
...
یکی بود و یکی نبود،
در بیرمنگام مردی بود
که زمانه همه‌ی تیرهایش را به او زده بود
نه یک تیر،
نه دو تیر،
نه سه تیر...
...
مردی بود که
رؤیاهایش از بال‌هایش بزرگ‌تر بودند
روزی مثل شاهینی زخمی از پرواز افتاد
آویخته بر شاخه‌ها،
میان آسمان و زمین ماند
منزلش بسیار دورتر از توان قدم‌هایش بود
غروبی مثل اسبی بیمار از پا افتاد
غمگین و پریشان،
گیج و سرگردان بر سر دو‌راهی‌ها ماند
...
مادرش را بادی سیاه برد،
به کجا برد؟
نمی‌دانم!
پدرش گلوله‌ای به سر خود زد،
آن تپانچه مال که بود؟
نمی‌دانم!، نمی‌دانم!
کردها می‌گفتند آلبانیایی‌ها به او فروخته‌اند، آلبانیایی‌ها می‌گفتند کردها برایش آورده‌اند
کدام‌شان راست می‌گفتند،
نمی‌دانم، نمی‌دانم، نمی‌دانم!.
...
شبی در میان دود تریاک پیدایش کردیم
در براداستریت،
بطری‌های آبجو دورش بودند
در فایو‌ویز بر آن زمین سرد خوابیده بود
...
پاییز است، پاییز است، پاییز...
پاییز برای جیمز اوینِ خانه‌خراب
پر از آشوب و دعواست
بادی از دور بر می‌خیزد،
ابری سیاه با خود می‌آورد
بارانی می‌بارد که
کیسه‌خواب جیمز اوین را خیس می‌کند
...
بهار است، بهار است، بهار...
بهار برای جیمز اوینِ سرگردان به مِه بدل می‌شود
ابری غلیظ می‌آید از فراز واتیکان
جیمز اوین در مرداب رؤیاهای خودش فرو می‌رود
گره رنج برایش گشوده نمی‌شود،
بار غم برایش برداشته نمی‌شود.
...
یکی بود و یکی نبود،
در بیرمنگام مردی بود نامش جیمز اوین بود
سرنوشت گرگ‌هایش را
به جانش انداخته بود
نه یک گرگ، نه دو گرگ، نه سه گرگ...
...
مثل فلامینگویی که در بیابان دنبال ماهی بگردد،
در بیابان دنبال ماهی بود!
جیمز اوین در سوهو‌رود
با بطری‌ای ودکا دنبال رؤیاهایش می‌گشت
کج و کوله راه می‌رفت و
روزها از دستش می‌افتادند و
دیگر بر نمی‌گشتند
ضربه‌ی بدبختی‌ها
چنان ضربه‌ی گراز وحشی ویرانش کردند
نمی‌دانست آن چهره‌ی معصوم؛
با آن روزگار درنده سازگار نیست
...
نامش را گذاشتند جیمز اوین
هیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد
آن چهره‌ی روشن؛
به آن دوران تاریک می‌افتد
نمی‌دانستند روزی می‌رسد که
با خودش و سگی غمگین
در پناه دیوار ایستگاه قطار
با نگاهی پریشان
به دنیا نگاه می‌کند
...
جیمز اوین را خواب می‌برد
به چه چیزی باید خواب ببیند؟
...
روزی گذرت به بیرمنگام می‌افتد،
می‌روی به گورستان های‌گیت،
از گوشه‌ی چپ گورستان قبری گمنام هست،
میان دو گور،
یکی‌شان جنگاوری ضد نازی‌هاست؛
آن دیگری دختری جوان است،
در گورستان
همسایه‌های جیمز اوین خیلی خوب‌اند،
وقتی زنده بود
همسایه‌هایش این‌قدر خوب نبودند،
بر سنگش نوشته شده:
- جیمز اوین -.
کمی به زندگی کوتاه و غمناک
جیمز اوین فکر می‌کنی و
می‌روی بیرون به جاده،
با چشمانی اشک‌بار
به ماشین‌ها نگاه می‌کنی،
راننده‌ها نمی‌دانند چرا گریه می‌کنی،
بعد چشم‌هایت را پاک می‌کنی
و به آن روزها فکر می‌کنی
که مردی بود که رؤیاهایش
از بال‌هایش بزرگ‌تر بودند.



(۱۷)
هرجوری که تکان بخوریم،
زخمی را تازه می‌کنیم!
به هرکجا که پا بگذاریم،
دردی را بیدار می‌کنیم...!



(۱۸)
اگر غروبگاهانی مرا یاد کردی،
ستاره‌ها را بشمار!
اگر غروبگاهانی مرا از یاد بردی،
خدا کند،
به تیر ظالمان گرفتار شوم!!


                           
(۱۹)
[وقتی جنگ تمام شد]
یا در بیمارستانی به ذلت می‌میرم،
یا به روستای خودمان باز خواهم گشت.
از آن روزها سخن می‌گویم...
که جنگی سخت در شهر به وقوع پیوسته بود،
کسی از سرنوشنم باخبر نبود.
که جنگ چون بچه‌ خرسی مرا می‌رنجاند!
از آن روزها می‌گویم که من در جنگ بودم...
یک روزش در پادگان‌های خاک‌آلود
خشاب‌هایم را از فشنگ پر می‌کردم،
دیگر روزش زیر بارش برف
برای دوستانِ کشته‌ شده‌ام
گور می‌کندم.
و یک روز دیگر، چشم اسیران را می‌بستم.
ترانه‌ی «باز وقت تیرباران است» را زمزمه می‌کردم.
و روزی دیگر بر کامیون سوار بودم و
زنانِ هراسان را به بیابان منتقل می‌کردم.
کسی از من خبر نداشت، که جنگ
چون توله‌خرسی، مرا می‌آزرد.

بگذار دنیا بداند،
که جنگ ما را تغییر داد.

باز می‌گردیم تا آن گِلی را لگد کنیم،
که پدران سرشته‌اند!
آن جنگی را تمام کنیم،
که پدربزرگانمان بر پا کرده‌اند.
دیگر نمی‌گوییم:
- «چه کسی ما را در این قیامت به غار فرستاد؟»
باز می‌گردیم تا در مراسم عزای برادرانمان
چای تعارف کنیم!
دیگر نمی‌گوییم:
- «این‌همه جنازه را چگونه دفن کنیم؟»
باز می‌گردیم تا اسب‌ بدکاران را نعل کنیم.
از آن هدایای نامزدی که از ما دزدیده شد حرفی نمی‌زنیم.
باز می‌گردیم تا بر انگشت خائنان حنا بگذاریم.
سیبِ کرم‌خورده را
به خانه‌ی عروس پرتاب می‌کنیم.
ناامیدی را در روح داماد می‌ریزیم.
از آن تف‌ها که بر پیشانی زنان است حرفی نمی‌زنیم!
چون سگی آمیخته به گِل و لای بر می‌گردیم.
چون کرکسِ غروب،
محله را لبریز از شومی می‌کنیم.
باز می‌گردیم و برای هیچ‌کس دعای خیر نمی‌کنیم.
خود را از دوستان کودکی پنهان می‌کنیم.
و وقتی روحمان سردش شد
با غروب‌های بی‌مروت می‌پوشانیمش.
بگذار دنیا بداند،
که جنگ ما را تغییر داد!

وقتی جنگ برپا شد،
تو نرو به جنگ!



(۲۰)
خنده‌ی من بیابان را پر از ستار می‌کرد
گریه‌ی من آسمان را پر از خاک می‌کرد
خواهر بزرگم با یک دستش مرا در آغوش می‌گرفت و
با دست ملحفه‌ی لحاف‌ها را می‌دوخت
غربت را نوشیدم و بالا آوردم
غروب‌های دور کودکی‌ام را باز آوردم
آن فصل‌ها را بازآوردم که خواهرانم را
به‌زور سوار کامیون‌ها می‌کردند و
من نیز چون بچه‌ قورباغه‌ای
خود را زیر برگی پنهان می‌کردم
پیرزن‌های فانوس‌به‌دست را
بیوه‌زنانِ غمگین را باز آوردم
آن روزهای سیل‌آسا را باز آوردم
که از میان رؤیاهای شانزده‌سالگی‌ام می‌گذشتم
همگی سقط شده بودند.



(۲۱)
ای داد و بیداد،
تو در میان صنوبرها چه می‌کردی؟
تو را در آن تاریکی دیدم که سیگار می‌کشیدی
آتش سیگارت را دیدم
- نخست پنداشتم ستاره‌ی دنباله‌دار است -
دلِ رنجور تو را دیدم
که چون اخگر افروخته بود
گفتم در میان صنوبرها چه می‌کنی؟
تو گفتی بیا!
گرگ‌های من رام‌اند،
بیا!
گاوهای من اهلی‌اند.


۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۰ مهر ساعت ۲۰:۰۶
دنیا چنین است خدیجه

گزیده‌ی اشعار ماردین ابراهیم

برگردان به فارسی:
زانا کوردستانی



آقای "ماردین ابراهیم" (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم کردستان ... دیدن ادامه ›› است.
ماردین برای دو دهه، ساکن شهر لندن بود و در مقام رمان‌نویس، شاعر، جستارنویس، مترجم و استاد دانشگاه تاکنون چندین رمان، مجموعه شعر و ترجمه منتشر کرده است.
نخستین اثر داستانی او، "رؤیای مردان ایرانی"، در سال ۲۰۰۸ میلادی، توسط مؤسسه‌ی چاپ و پخش سردم سلیمانیه منتشر شد و با استقبال گسترده‌ای از سوی نویسندگان و منتقدان برجسته‌ای چون "شیرکو بیکس"، "بختیار علی" و "شیرزاد حسن" روبرو شد. 
 


┄┅═✧❁❁✧═┅┄



(۱)
صبح‌ها با موهای ژولیده از خواب بر می‌خواستند و
غروب‌ها با کوزه‌ای شکسته از چشمه باز می‌گشتند،
خواهرانم،
عطر گیلاس‌های نرسیده را تداعی می‌کردند،
بوی انتظار!
انتظاری که همچون پیچک از پنجره آویزان بود.
انتظاری که شبیه غبار مرگ بر برگ‌ها نشسته بود.



(۲)
خواهر بزرگم می‌گفت:
- بگذار مرگ بیاید! گریه‌کنان بیاید!
چگونه نگریم؟!
وقتی من می‌میرم و کسی نخواهد گفت دریغا!
من می‌میرم و مرگ من،
به اندازه‌ی افتادن سیبی کال،
تأثیری بر جاذبه‌ی زمین ندارد!
من می‌میرم و مرگ من،
به اندازه‌ی انعکاس برخورد
هسته‌ی انگوری در آب چشمه
بر نظم فصل‌ها مؤثر نیست.
مرگ من به اندازه‌ی به گل نشستن نهنگی
خلق و خوی طبیعت را به هم نمی‌ریزد.



(۳)
تو هم فریب جهان را خوردی!
بله! دنیا چنین است!
اول شانه‌به‌سرها را کباب می‌کند و
سپس پرستوها را
و وقتی دلبسته‌اش شدی
چون فاحشه‌ای تو را رها خواهد کرد.
و چون هرزه‌ای رو از تو می‌گیرد،
بله! دنیا چنین است خدیجه!



(۴)
مرا می‌گویی که غریبه‌ها رویا نمی‌بینند؟!
اما من، روزهایی که چون سگ در ترکیه
از سرنوشت خود بیزار بودم،
تو را به یاد داشتم و
رویاهایم را با تو مرور می‌کردم.
تو در خاطرم بودی،
تو رویا و آرزویم بودی،
آن هنگام که در اسطبل‌ها بیگاری می‌کردم و
بر روی بتون‌های سرد بندرگاه‌ها می‌خوابیدم.



(۵)
چه وقت، بین من و تو چنین شکرآب شد، خدیجه؟!
به یاد داری که جوجه‌ای داشتیم
که از ترس غرش هواپیما‌ها خودش را پنهان می‌کرد!
جوجه‌ای که با گنج قارون هم عوضش نمی‌کردیم!
به یادداری در آغل قوچ‌ها،
شیر بزها را سر می‌کشیدی،
چونکه مادری نداشتی!
دوست دارم همچون شاعران بگویم:
- روزگارت سیاه بود!
ولی واقعن روزگار سیاهی داشتی!
دخترکی بودی که حتا از اتومبیل هم می‌ترسیدی،
گمان می‌کردی که گاوی‌ست
و خداوند تبدیلش کرده به آهن!



(۶)
مرا می‌گویی:
- پسران رحمی در قلب و جانشان نیست!
اما من در اسکله، شب‌هایی که همراه ماهیگیران
خودم را با آتشدان‌های حلبی‌ گرم می‌کردم،
تو را به خاطر داشتم.
تو در یادم بودی تمام غروب‌هایی
که من در قایق‌ها، قرآن می‌خواندم.



(۷)
دنیا چنین است خدیجه!
ابتدا تابش آفتاب را بر تو عیان می‌سازد
تا که فریب پرتوهایش را بخوری.
صبح کاذب را بر سر راهت می‌گذارد،
تا که در دام نسیم صبحگاهی‌اش گرفتار شوی!
با زیبایی‌هایش فریبت می‌دهد،
که گمان کنی خوشبختی!
و بعد دقیقه به دقیقه عمرت را از تو می‌ستاند
ولی تو باز احساس خوشی و شادی می‌کنی!
و وقتی دنیای خائن،
با این همه خیانت‌ بر تو چیره شد،
آنگاه همچون رفیقی بی‌شرف،
دارایی‌هایت را از تو می‌گیرد،
و همچون دوستی ریاکار،
خنجر از رو بر تو می‌کشد!



(۸)
ستاره‌ای در گوشی به من گفت:
تو در غروبی غمگین،
در کنار جاده‌ای
با وقار و عظمتی خاص خواهی مرد!
تو در میانه غروب و درخت لیمویی خیس
تو در یورش مه‌ای غلیظ خواهی مرد!
تو خواهی‌ مرد و دخترکان از آرایش خود دست نمی‌کشند
زندگی هم، نظم بی‌خود را از هم نمی‌پاشد
سنگ‌ها نیز، سکوت خود را بر هم نمی‌زنند
دوستانت همچون گذشته در کوی و برزن
قهقه‌کنان و مست و مشنگ می‌چرخند
و تنها در تماشای آلبوم عکس‌های یادگاریتان
یادشان می‌افتی،
و به یاد می‌آورد که تو هم زمانی زنده بودی
و زمانی به دخترانت، صبح بخیر می‌گفتی
و در عروسی‌ها رقص و پایکوبی می‌کردی
و آواز خوانان از کوچه‌ها عبور داشتی
آری،
تو می‌میری و
دوستانت تو را به فراموشی می‌سپارند...



(۹)
تو دوست پروانه‌هایی
و من نیز در رویای گل‌ها باقی مانده‌ام!
تو در پی یافتن عطر گل سرخی و
من نیز گرسنه‌ی عطر نانم...



(۱۰)
در پی سرچشمه‌های خوشبختی نباش،
اینجا،
آن دریایی‌ست
که یا باید در آن خفه شوی
یا که بیاموزی شنای خیانت را...

۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۳۰ مهر ساعت ۲۰:۱۹
کتاب دنیا چنین است خدیجه منتشر شد

کتاب "کتاب دنیا چنین است خدیجه"، منتخب اشعار آقای "ماردین ابراهیم"، شاعر کُرد اهل اقلیم کردستان، با ترجمه‌ی "زانا کوردستانی" توسط نشر الکترونیک زیتون و همراهی انجمن شعر و ادب رها، منتشر شد.

این کتاب به صورت الکترونیک، در ۴۱ صفحه‌ی رنگی، با طراحی جلد خانم "لیلا طیبی" منتشر شده است.

آقای “ماردین ابراهیم” (به کُردی: ماردین ئیبڕاهیم)، شاعر معاصر کُرد، زاده‌‌ی سال ۱۹۷۴ میلادی، در سلیمانیه‌ اقلیم ... دیدن ادامه ›› کردستان است.
ماردین برای دو دهه، ساکن شهر لندن بود و در مقام رمان‌نویس، شاعر، جستارنویس، مترجم و استاد دانشگاه تاکنون چندین رمان، مجموعه شعر و ترجمه منتشر کرده است.
رمان «رویای مردان ایرانی» نخستین اثر او در ادبیات داستانی است، که سال ۲۰۰۸ میلادی، از سوی موسسه‌‌ی چاپ و پخش سردم در سلیمانیه منتشر شد و مورد ستایش اکثر نویسندگان و منتقدان بزرگ کُرد، از جمله شاعران و نویسندگان جهانی مانند “شیرکو بیکس”، “بختیار علی” و “شیرزاد حسن” قرار گرفت.

کتاب "کتاب دنیا چنین است خدیجه" مجموعه‌ای‌ست از ۲۱ شعر کوتاه از آقای "ماردین ابراهیم" که به انتخاب آقای "زانا کوردستانی" گزینش و ترجمه و خانم "لیلا طیبی" کار ویراستاری اشعار را بر عهده داشته است.

◇ با هم بخوانیم شعری از این مجموعه را:

(۱)
صبح‌ها با موهای ژولیده از خواب بر می‌خواستند و
غروب‌ها با کوزه‌ای شکسته از چشمه باز می‌گشتند،
خواهرانم،
عطر گیلاس‌های نرسیده را تداعی می‌کردند،
بوی انتظار!
انتظاری که همچون پیچک از پنجره آویزان بود.
انتظاری که شبیه غبار مرگ بر برگ‌ها نشسته بود.



دریافت فایل pdf کتاب:

https://cdn.imgurl.ir/uploads/w67189_____compressed.pdf

۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۳ مهر ساعت ۲۳:۵۴
ای اهورامزدا، ای خرد حاکم بر کهکشان‌ها.
اکنون که خورشید چهره در نقاب شب کشیده و ستاره‌ها دیده‌بان آسمان گشته‌اند، چشم دل به سوی تو دوخته‌ایم. تاریکی شب را برای ما مایه آرامش و بیداری درون قرار ده، نه غفلت.
ما را از لغزش‌های نفس محافظت فرما و در پناه سترگِ‌مهر خویش جای ده.
اشه (راستی) پیروز است.

محسن مسموعی
پنج‌شنبه ٢٣مهرماه ١۴٠۵خورشیدی
درود بر تو 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹👌👌👌👌👌
روزبه سراج
درود بر تو 🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹🌹👌👌👌👌👌
ارادتمند روزبه جانان دوست عزیزم هستم. مشتاق دیدار روی ماه تان هستم🌷
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ مهر ساعت ۲۰:۱۸
در بند گذشته و آینده

[حجت بقایی _ با سپاس از استاد سید علیرضا شفیعی مطهر]

هر آنکه «گسترۀ بینشش»
از «خاطراتی که رفت»
تا «آیندۀ خیالیش» است
هر آنکه «دایرۀ گزینشش»
به اندازۀ یک قدم
از تختخواب تا خاک است
نه «علّت مهرها» را
درمی‌یابد
نه «ذلّت قهرها» را؛
و «چرا»!
او هر ... دیدن ادامه ›› بامداد می‌پرسد «چرا»
بی‌آنکه بداند خودش «چرا»ست.
امروز او را «به چرا» می‌برند
که سبز و ساده و بی‌رنج است
فردا از همان «چراگاهِ» دیروز
به «کشتارگاه» می‌برندش
و او هنوز می‌چرد
هنوز سبزه را بر می‌شمارد
هنوز فکر نمی‌کند که «کشتارگاه» امروز
گوشۀ سبزِ همان دشتِ دیروز است.
امان از انسانهایی که «چنینند»
ولی واقعاً «همینند»!
که به اندازۀ گندمِ یک دشت
وسعتِ دیدن دارند
وَ به اندازۀ یک کمند
بلندیِ پرواز.

/ _ / _ /

#شعر
#ادبیات_فارسی
#سید_علیرضا_شفیعی_مطهر
#حجت_بقایی
#انگیزشی
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۲ مهر ساعت ۱۶:۲۷
🌹 بِسمِ الله الرّحمن الرّحیم 🌹


باز زدَم شیرجه در شعرِ ناب 
تا بِشوم قطره ای از آفتاب


دل نَزَده هر که به دریایِ عشق
غرق شده سایه صفت در سراب


باز سُرودم که بگویم‌ تویی
زندگی ام ، بی تو منَم در عذاب !!


(( آمده ... دیدن ادامه ›› ام بلکه نگاهم‌ کنی ))
تا که رها گردم از این اِلتهاب


بی تو شبَم ، تیره و تار و سیاه
با تو منَم خوب تر از ماهتاب


سرد شده قلب من از دوری ات
مهر ببخشا و به جانم بِتاب !!


این غزَلَم نامه یِ عشق است و تو
کاشکی امضا بِزنی در جواب !!!


باز به امّیدِ وصال آمدم
وصلِ تو ای سرخ ترین انتخاب !!!


✍ علی باقری
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۱ مهر ساعت ۱۸:۳۸
Dilemma , illusion or metaphor
What part of speech
Literature
Play being
A drama or tragedy
⁉️🤔
Category: practice
Theme ❤️😄
Temporary post ❤️‍🩹mother was swearing to me
after eating my cook for lunch when I was really sick and made the meal with ... دیدن ادامه ›› love ❤️ my sick mother love ❤️ father and mother were talking about me when I was at the third floor _ the toppest one , I saw the quotes and father's hatred about me ,
Sitting there, not tolerance for hearing....
A few hours later, I came back to the ground floor and told her what I've found,
.... My mother , she told me go out and hiding to find out people what say the first subject is yours,
Secondly she said : You are mad .
I don't the psychiatrist who supported you , We deliver you at insane hospital ,ourselves 🥹💔❤️‍🔥
I remember that I announce father again and again an illegal camera has installed top of home 🏡 and records my privacy and parents too by a miserable guy named..
Anyway, I got the evil plan of mother and father to take advantage in three other siblings ,
No mind a camera records and sells my bathroom and privacy,....
You know ,
I've already been seeking a real man to marry due to escape this castle 🏰 a bright frame and spirit but a dark home mates called family 🥀🏰🖤❤️‍🩹❤️‍🔥❤️‍🔥
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۰ مهر ساعت ۲۰:۱۷

نه با زر و نه با زور و نه با فریب و نفاق
شَوَد "اصیل" کسی، کز تبارِ دیوان است

«حجت بقایی»



#شعر
#ضرب_المثل
#ادبیات_فارسی
#روز_حافظ
#فارسی_را_زنده_نگه_داریم
#ضرب_المثل_بسازیم
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۲۰ مهر ساعت ۱۲:۴۹
بداهه ای به مناسبت روز بزرگداشت حافظ علیه الرحمه ۱۴۰۵

«حجت بقایی»


الا یا ایّها السّاقی، زِ مِی پُر کن مَرا جامی
که در راهِ وصالِ تو، نماند وقتِ آرامی

گر از "تهران" به "رشت" آیم، به شوقِ رویِ آن یارم
هزاران راه پُر پیچ است، ولیکن نیست ناکامی

مدیریت چه سود آرد، ... دیدن ادامه ›› اگر در بندِ تن باشی؟
به "کارمندی" قناعت کُن، که عیش است این دَمِ جامی

زِ "سکه" ، "پول خرد" در دست، بازیهایِ دنیا بین
که این نقدِ جهانِ دون، نیارزد یک دَمِ خامی

زِ "اقیانوس" تا "مرداب"، چون کشتیِ سرگردان
منم عاشق، که می‌جویم زِ طوفانها سَرانجامی

به عمرِ رفته‌ام مغرور، که تکیه بر جهان کردم
ولی آن دَم که بازآیم، بسوزد جانِ من خامی

خداوندی که همراه است، به هر لحظه به هر ساعت
به لطفش سینه پُر نور است، اگر در بندِ ایّامی

"حجتا" در مَقامِ عشق، مَست از جامِ ساقی باش
که جز راهِ تو در عالم، نباشد هیچ فرجامی


. .\\/. .\\/. .\\/. .

#بزرگداشت_حافظ
#حافظ
#بداهه
#شعر_سنتی
#ادبیات_فارسی
#مشاور_تحقیق_و_توسعه
#حجت_بقایی
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۷ مهر ساعت ۱۹:۲۴
روز اول که دلم رام تو شد سرد نبود...
سخن از عاطفه بود و سخن از درد نبود
خورد سوگند نگاهت که رهایم نکند
چشم تو فتنه گر و ناکس ونامرد نبود...
۱ نفر این را امتیاز داده‌است
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید
۱۵ مهر ساعت ۱۴:۵۸
شبنم زیر مهتاب
گزیده‌ی اشعار و هایکوهای
ناصح ادیب


برگردان به فارسی
زانا کوردستانی




(۳۴۱)
آسمان رودوشی آبی رنگی پوشیده است،
با پیراهنی از نرگس ـ
قدم می‌زند اسفند ماه!


(۳۴۲)
نی‌لبکی است بر لب زندگی،
خستگی‌اش ... دیدن ادامه ›› را می‌نوازد ـ
سالیان درازی‌ست، کارگر!


(۳۴۳)
پرچینش، جهنم،
باغبانش، پیر ـ
ریزش گل!


(۳۴۴)
درس‌های زندگی را می‌نویسم،
از سرم می‌گذرند ـ
آنها را نمی‌فهمم!


(۳۴۵)
تا که تو نیامدی،
او هم دیگر نیامد ـ
نسیم شعر!


(۳۴۶)
سنگسار تاک،
سر و گوشش شکست ـ
بارش تگرگ!


(۳۴۷)
در شهری‌ هستم،
که آشناترینم ـ
نسیم سحری است!


(۳۴۸)
نهالی بکار،
تا شاخه‌های بسیاری بدهد ـ
پس از نبودنم!


(۳۴۹)
برکه‌ی راکد،
فرشی بافته شده از خزه ـ
قور قور قورباغه!


(۳۵۰)
می‌خواهند بیفتند،
جلوی روشنایی دیده‌ی مادرم ـ
شعر و هایکوهایم!


(۳۵۱)
جاهل‌ترین شاعران، منم،
به دنبال ردِ باد افتاده‌ام ـ
در شبی سیاه و تاریک!


(۳۵۲)
افتاده به دریای کبر و غرور،
چشمش هیچکس را نمی‌بیند ـ
نویسنده‌ای خودخواه!


(۳۵۳)
خوردن یک سیب،
راه خوشبختی را تغییر داد ـ
سرنوشت!


(۳۵۴)
چهار فصل سال،
نرگس‌زار است ـ
پیراهنِ مادرم!


(۳۵۵)
کودکی‌ام به جا مانده،
در کوچه‌های رنج و مشقت ـ
با یک جفت کفش پاره!


(۳۵۶)
پایان راه من است،
بیمارستان روانی ـ
لطفا به دیدنم بیا!


(۳۵۷)
به سوی آوازی از دوردست‌ها،
به دام افتادم ـ
پرنده‌ای ناآشنا بودم!


(۳۵۸)
مشغول نگارش،
داستان زن و مردی‌ هستم ـ
به من و تو می‌مانند!


(۳۵۹)
شهرم روز به روز پهناور،
قلبم ـ
لحظه به لحظه تنگ‌تر!


(۳۶۰)
در خلوتگاه کهولت،
مرا خواهی یافت ـ
با قلبی شکسته!


(۳۶۱)
نگرانی‌هایم،
به بن‌بست رسیده‌اند ـ
بر دوش ظن و گمان!


(۳۶۲)
تقدس خون شهیدان،
کردار نیک می‌طلبد ـ
که رنگ دهد!


(۳۶۳)
زورگوها بسیار شدند،
در این اقلیم ـ
به شماره نمی‌آیند!


(۳۶۴)
به میانه‌ی آب و رنگِ زنی،
خویش را یافتم ـ
نقاش شدم!


(۳۶۵)
سپیده‌دمی،
جیک‌جیک گنجشک‌ها به گوش نمی‌رسید ـ
در سوگ مادرم!


(۳۶۶)
دیگر هیچ‌کس،
احوال تو را از من نمی‌پرسد ـ
بی‌خبر است مادرم!


(۳۶۷)
عمرم را بخیه می‌زند،
روز به روز ـ
تارهای سپید ریشم!


(۳۶۸)
نسیم آبیدر است،
ریخته به گلوی هایکو ـ
طنازی زنی!


(۳۶۹)
به شهر نمی‌رسند،
یک به یک می‌ریزند ـ
خواب‌هایم!


(۳۷۰)
وعده‌گاه شبی بهاری،
لبخند می‌زند ماه ـ
ستاره‌ای هم ترانه می‌خواند!


(۳۷۱)
نور می‌پاشد،
به دل شب ـ
مهربانی زن!


(۳۷۲)
دلم هزار پاره می‌شود،
زیر پای شبانگاهان ـ
بدون تو!


(۳۷۳)
هیچ‌گاه به هم نمی‌رسند،
با تمام زیباییشان تنها می‌مانند ـ
ماه و آفتاب!


(۳۷۴)
کفشش را درآورد،
تا دمی بیاساید ـ
دریا!


(۳۷۵)
از پشت نرده‌ها،
به رهگذران می‌نگرند ـ
گل‌های باغ!


(۳۷۶)
راه‌های مالرو را در پیش گرفته‌اند
برای لقمه‌ای نان،
کولبرها!


(۳۷۷)
فاجعه است، فاجعه!
وقتی که فریاد و ناله‌ی مستمندان
قلب و روح و وجدان
هیچ صاحب منصبی را به لرزه در نمی‌آورد.


(۳۷۸)
با مرگ من،
سکوت تو پایان می‌یابد!
من این شعر را
گواه می‌گیرم،
که بعد از مرگم،
تو به سخن در آمدی!


(۳۷۹)
چگونه قلبت راضی می‌شود
هر غروب،
کبوتر نحیف خیالاتم را
از نزد خود پَر دهی؟!


(۳۸۰)
برف بازی می‌کنند،
دختران و پسران نه-
گویژه و ازمر!


۲ نفر این را امتیاز داده‌اند
برای بهره بهتر از تیوال لطفا عضو یا وارد شوید