اولش که فیلم رو دیدم اصلا دوست نداشتم فکر کردم فون‌تریه کم مونده با کارگردان wrong turn همکاری کنه😅 البته هنوز هم به نظر من بخش زیادی از خشونت نمایش داده شده تو این فیلم به راحتی قابل حذفه تازه زمان فیلم هم مناسب تر میشه. اما بعدها که اثر خشونت رفت بهتر متوجه محتوا شدم🤔
آیا ممکنه استفاده از خشونت و شر توجیه داشته باشه؟ اگر بله تا کجا؟!
امکان اسپویل: جک یه سایکوپات خودشیفته ست که در طول فیلم داره خودش رو برای شخصی به نام "ورج" توجیه میکنه که خشونت و جنایت رو به خدمت گرفته که هنر و فلسفه جدیدی خلق کنه😐 در انتها متوجه میشیم "ورج" تقریبا همون "ورژیل" کمدی الهی دانته ست (راهنمای جهنم). در نهایت هم جواب فون‌تریه به سوال خودش: هیچ توجیهی وجود نداره و نمیشه از پیامد اعمال فرار کرد. اما من همچنان ذهنم درگیره اگر جک تو همین دنیا قرار بود مجازات بشه، خشونت در راستای مجازات قابل پذیرش بود؟ حالا جک که گرفتار عدالت این دنیا نشد به قول خیام:
تا چند زنم به روی دریاها خشت
بیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت
خیام، که گفت دوزخی خواهد بود؟
که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت؟!

فیلم خوبیه هرچند به پای رقیبش از نظر من (خانه به دوش) نمیرسه البته به جز منظره های فوق العاده زیبای طبیعی.
امکان اسپویل: تو فیلم "خانه به دوش" اول مرگ "مونا" رو نشون میده بعد مونا رو از نگاه شخصیت هایی که قبل از مرگش باهاش برخورد داشتن تعریف میکنه، ولی تو into the wild بیشتر "کریستوفر" رو میشناسیم. با اینکه "کریستوفر" از "مونا" فراتر میره و حتی ارتباطش با سایر انسان ها رو هم قطع میکنه، من همچنان امیدوار بودم... 😢 فکر کنم علاقه ی کودکیم به تارزان باعث اون امید میشد🤔😅😔

به نظر من "خانه‌ی خالی" دومین فیلم عالی کیم کی دوک هست🤩
یه صحبتی بود راجع به تفاوت مالکیت و تعهد، خیلی قشنگ تو این فیلم این تفاوت مشخصه. شخصیت اصلی تو خونه‌هایی زندگی میکنه که هیچ ربطی بهش ندارن اما بهتر از صاحبانشون از خونه مراقبت میکنه😊 سوال اینه وقتی به چیزی یا کسی تعلق داریم که مالکش هستیم یا وقتی باهاش رابطه ی مسئولیت پذیرانه ای داریم؟
امکان اسپویل: همین سوال در مورد رابطه مرد و زن دقیقا دوباره مطرح میشه🤔
تغییر نرم فیلم از فضای رئال به سورئال و پایان عجیبش رو خیلی دوست داشتم🥰 انگار دونفر یاد میگیرن در دنیایی که جایی براشون وجود نداره و به جایی یا کسی متعلق نیستن، بدون دیده شدن زندگی کنن🤗
بعضی از ابیات این شعر مولانا برای من خیلی قشنگ روی این فیلم نشست هرچند که قطعا منظور ایشون این نبوده😅
عاشق شده‌ای ای دل، سودات مبارک باد
از جا و مکان رستی، آن جات مبارک باد
ای عاشق پنهانی، آن یار قرینت باد
ای طالب بالایی، بالات مبارک باد
ای جان پسندیده، جوییده و کوشیده
پرهات ... دیدن ادامه ›› بروییده، پرهات مبارک باد
خامش کن و پنهان کن، بازار نکو کردی
کالای عجب بردی، کالات مبارک باد
پ.ن ۱: اول نمایش pov یاد صحنه ای افتادم که شخصیت اصلی فیلم بدون توپ گلف بازی میکنه! نمیفهمم چرا فیلم در کره با اسم "خانه‌ی خالی" و خارج از کره با اسم "چوب گلف شماره ۳" معرفی شد🤔
پ.ن ۲: اینجا هم باز نگاه کیم کی دوک به زن رو دوست نداشتم😐

فیلم فوق العاده قشنگیه هم از نظر زیبایی قاب ها🥰 هم از نظر دیدگاهش به زندگی. تاکیدش به اینکه رشد یه روند خطی نیست.
فیلم در تصویرسازی، استفاده از سکوت و ساختار دایره‌ای بسیار موفق عمل می‌کنه اما از نظر فلسفی خیلی تکیه ش به رنج و ریاضیه به عنوان راهی برای رستگاری مجرم، اصلا نمیپردازه به اینکه قربانی حالا چطور التیام پیدا کنه؟!🤔 از نظر نگاهش هم به زنان خیلی ضعیفه.
بارزترین پیام بوداییش برای من کارما بود و اینکه در نهایت هیچ‌کس از پیامد اعمالش رهایی پیدا نمیکنه.

این فیلم را دوست نداشتم. علت اصلی آن انتخاب بازیگر بود. دنزل واشنگتن سیاه پوسته و برای این نقش مناسب نیست. چون مکبث سردار اسکاتلندی است چهره اروپایی مسلما بهتر جواب میداد. مثلا راسل کرو. خانم مکدورموند هم واقعا شکسته و پیره و مناسب این نقش نیست. هر کدام به صورت مجزا خوب هستن اما در مجموع ترکیب بازیگران اصلا خوب نبود به نظرم و به هم نمیخوردن. نکته دیگه سیاه سفید بودن فیلمه. من چیزی که از مکبث متوجه شدم خونِ. با توجه به ترکیب رنگی اگر خون رو رنگش رو میاوردن واضح میزاشتن قرمز نمایش داده بشه خیلی بهتر میشد. نکته دیگه و مهم چرخش یکباره شخصیت مکبث بود. به نظرم یعنی خوب شخصیت پردازی نشده بود. خیلی راحت کاراکتر مکبث تغییر کرد با یه حرف و به یکباره مرتکب خیانت و جنایت شد. بعدش بهتر پرداختن که دچار توهم و عذاب وجدان شد اما قبلش رو نه. سکانس ورود برگ ها به کاخ هم دوست نداشتم.
تنها مورد فوق العاده فیلم بازیگر نقش جادوگره. عالی بازی کرد. قشنگ حس کلاغ رو میده تو یه سکانس. نمیدونم تعریف بگم یا حرف خوبی نیست اما چهره اش خیلی به خبیثی نقشش میخورد. در کل جالب بود دیدن این فیلم و آموزنده. ولی چشم نواز نبود.

دیالوگ ماندگار: "فردا و فردا و فردا، می خَزَد با گام های کوچک از روزی به روزی تا که بسپارد به پایان رشته ی طومارِ هر دوران. و دیروزان و دیروزان کجا بوده است ما دیوانگان را جز نشانی از غباراندوده راهِ مرگ. فرو میر آی، اِی شَمعک، فرو میر، آی، که نباشد زندگانی هیچ اِلّا سایه ای لغزان و بازی هایِ بازی پیشه ای نادان که بازَد چندگاهی پُرخروش و جوش نقشی اَندرین میدان و آنگه هیچ. زندگی افسانه ای است کز لبِ شوریده مغزی گفته آید سر به سر خشم و خروش و غُرِّش و غوغا، لیک بی معنا."

یه رمان قدیمی هست the war of the roses سال ۱۹۸۹ یه فیلم به همین نام از روش ساختن. این فیلم the roses بازنویسی شده ی کمدی و در واقع کلیشه برعکس اون اثر قدیمی هست.
خیلی فیلم خاصی نیست اما ارزش یکبار دیدن رو داره. برای من بازی اغلب هنرپیشه های انگلیسی از جمله کامبربچ و کلمن جذابه. فقط یکم به نظرم سنشون برای این فیلم متناسب نبود که اونم میتونه تصمیم کارگردان در راستای همون کلیشه برعکس باشه🤔