«آرزوی بزرگ» به کارگردانی میثم یوسفی، اجرایی است که بیش از هر چیز، آشفتگی در نگاه کارگردان را به مخاطب منتقل می‌کند؛ اجرایی غیرمنسجم و ناهماهنگ که در اجزای مختلف خود، به‌جای هم‌افزایی، دچار پراکندگی و تضاد است.
یکی از بارزترین مشکلات اثر، استفاده نادرست از ویدئو پروجکشن است؛ جایی که نه‌تنها تصاویر مدیا در خدمت فضا و روایت قرار نمی‌گیرند، بلکه در مواردی کاملاً با طراحی صحنه در تضاد هستند. به‌عنوان نمونه، در صحنه دریا، جنس دکور با بک‌گراند مدیا هیچ‌گونه همخوانی ندارد و این دوگانگی، باورپذیری فضا را به‌شدت خدشه‌دار می‌کند.
طراحی صحنه و لباس نیز از نقاط ضعف جدی کار است. انتخاب‌ها نه‌تنها کمکی به جهان اثر نمی‌کنند، بلکه گاه به‌شدت سطحی و بدون پرداخت به نظر می‌رسند؛ از جمله طراحی نخل‌ها که به شکلی ساده‌انگارانه با یک برگ در دست خلاصه شده‌اند. ماسک‌ها نیز هیچ ارتباط معناداری با اجرا برقرار نمی‌کنند و حضور یا عدم حضورشان تفاوتی در کیفیت صحنه‌ها ایجاد نمی‌کند. به‌نظر می‌رسد فرم‌ها در این اجرا بیشتر کارکردی «پُرکننده» دارند تا عنصری دراماتیک و ضروری.
در بخش موسیقی نیز عدم یکدستی کاملاً مشهود است؛ انتخاب‌هایی پراکنده که نه به ایجاد ریتم کمک می‌کنند و نه در خدمت حال‌وهوای اثر هستند. نورپردازی نیز از این آشفتگی بی‌نصیب نمانده و در بسیاری از لحظات، بی‌ارتباط با فضای صحنه عمل می‌کند. از سوی دیگر، کیفیت ضعیف سیستم پخش موسیقی در تالار هنر، این ناهماهنگی را تشدید کرده و تجربه شنیداری مخاطب را بیش از پیش تحت تأثیر قرار ... دیدن ادامه ›› داده است.
در حوزه بازیگری، بازیگر نقش ناخدا با وجود تلاش، در اجرای لهجه جنوبی چندان موفق ظاهر نمی‌شود و این مسئله به باورپذیری شخصیت لطمه می‌زند. همچنین به نظر می‌رسد کارگردان درک دقیقی از کار با سایه و میزانسن‌های فیزیکال ندارد؛ چرا که ایستایی‌ها و حضور بدنی بازیگران در برخی صحنه‌ها دچار اشکال جدی است.
با این حال، در میان این کاستی‌ها، نقاط قوتی نیز به چشم می‌خورد. عروسک‌گردان‌ها عملکردی قابل‌توجه دارند؛ به‌ویژه در تکنیک تاپ‌تیبل تک‌نفره که به‌درستی اجرا شده و نشان از مهارت، تمرین و درک درست این فرم دارد. هماهنگی میان عروسک‌گردانی، صداپیشگی و بازی، از معدود بخش‌هایی است که می‌تواند مورد توجه قرار گیرد. همچنین بازیگر کودک، با تمام توان خود روی صحنه حاضر شده و تلاشش قابل احترام است؛ امید که در مسیر درست، آینده‌ای روشن در انتظار او باشد.
«آرزوی بزرگ» بیش از هر چیز یادآور این نکته است که انسجام در کارگردانی، نه یک انتخاب، بلکه ضرورتی بنیادین در خلق یک اثر نمایشی است؛ ضرورتی که در این اجرا، به‌شدت غایب است.

نمایش «افسانه پرِ طلایی» در نگاه اول اثری است که تلاش و دغدغه در آن کاملاً مشهود است؛ اجرایی که نشان می‌دهد کارگردان با شناخت نسبی از جهان کودک و نوجوان، مسیر تولید را با دقت و وسواس طی کرده، اما در نهایت نتوانسته از مرز «یک اجرای قابل قبول» عبور کند و به تجربه‌ای ماندگار تبدیل شود.
در حوزه کارگردانی، اثر واجد نظمی قابل احترام است. مشخص است که صحنه‌ها رها نشده‌اند و چیدمان کلی اجرا بر اساس یک طراحی از پیش فکرشده پیش رفته است. با این حال، این دقت به «کشف لحظه‌های زنده» منجر نشده و اجرا در بسیاری از لحظات دچار نوعی ایستایی است؛ گویی همه چیز درست سر جای خود قرار گرفته، اما روحی در آن جریان ندارد. کارگردان زحمت کشیده، اما جسارت لازم برای شکستن فرم‌های آشنا و رسیدن به بیانی شخصی کمتر دیده می‌شود.
در بخش بازیگری، حضور بازیگر نقش «مهناز» نقطه قوت قابل توجه اجراست. بازی او از جنس درک موقعیت است، نه صرفاً اجرای دیالوگ. او توانسته ارتباطی زنده با نقش برقرار کند و در میان کلیت نسبتاً یکنواخت اجرا، لحظاتی باورپذیر و قابل لمس خلق کند. این کیفیت نشان می‌دهد که در صورت هدایت یکدست‌تر سایر بازیگران، امکان ارتقای کلی اجرا وجود داشته است.
طراحی صحنه اگرچه از نظر زیبایی‌شناسی قابل قبول است، اما از یک ضعف اساسی رنج می‌برد: کمبود کارکرد. عناصر صحنه، به‌ویژه دیوارهای بزرگ، بیشتر نقش پرکننده فضا را دارند تا ابزار خلق معنا یا پیشبرد روایت. این در حالی است که در تئاتر کودک و نوجوان، صحنه باید زنده، متغیر و خیال‌انگیز باشد. اینجا اما «جادوی صحنه» شکل نمی‌گیرد؛ فضاها خنثی باقی می‌مانند و امکان تخیل‌سازی از ... دیدن ادامه ›› دست می‌رود.
یکی از مهم‌ترین نقاط ضعف اجرا، در موسیقی است. انتخاب‌ها به‌شدت یادآور نمونه‌های آشنا و حتی تقلیدی به نظر می‌رسند و به‌جای آنکه هویت صوتی مستقلی برای اثر بسازند، بیشتر نقش پس‌زمینه‌ای بی‌اثر را ایفا می‌کنند. در نمایشی که جهان فانتزی دارد، موسیقی می‌تواند یکی از ستون‌های اصلی خلق فضا باشد، اما در اینجا این ظرفیت تقریباً نادیده گرفته شده است.
در مجموع، «افسانه پرِ طلایی» نمایشی است که بر پایه تلاش و نظم شکل گرفته، اما در عبور از سطح به عمق ناکام مانده است. نه طراحی صحنه به جادو می‌رسد، نه موسیقی به هویت، و نه کارگردانی به امضای شخصی. نتیجه، اجرایی است متوسط؛ اثری که می‌توانست با کمی جسارت، خلاقیت و نگاه رادیکال‌تر، به تجربه‌ای تأثیرگذارتر تبدیل شود.

نمایش «سفید برفی و هفت جنگلی» به کارگردانی امید انصاری، از آن دست آثاری‌ست که نشان می‌دهد تئاتر کودک، اگر با شناخت، جسارت و احترام به مخاطب تولید شود، می‌تواند به تجربه‌ای جدی و در عین حال لذت‌بخش تبدیل شود.
آنچه بیش از هر چیز در این اجرا جلب توجه می‌کند، نگاه کارگردان است؛ نگاهی که ریشه در تجربه، شناخت دقیق از جهان کودک و البته جسارت در تولید دارد. امید انصاری، به‌عنوان یکی از فعالان باسابقه تئاتر، در این اثر نشان می‌دهد که صرفاً به اجرای یک داستان آشنا بسنده نکرده، بلکه با درک درست از روان‌شناسی کودک، جهانی خلق کرده که زنده، پویا و قابل لمس است. مهم‌تر از آن، این است که در این نمایش، هیچ‌چیز اتفاقی به نظر نمی‌رسد؛ حضور هر عنصر، هر بازیگر و هر لحظه، حاصل فکر و طراحی است، نه پر کردن صحنه.
این دقت، به‌ویژه در هدایت بازیگران کودک، به‌شکل چشمگیری دیده می‌شود. کودکانی کم‌سن‌وسال که در قالب فرم اجرایی حضور دارند، بی‌نهایت دقیق، هماهنگ و با انرژی روی صحنه ظاهر می‌شوند؛ حضوری که نه‌تنها شیرین و جذاب است، بلکه نشان‌دهنده شناخت عمیق کارگردان از ظرفیت‌ها و زبان بدن کودک است. این‌که چنین گروهی بتوانند تا این حد منسجم و تأثیرگذار عمل کنند، اتفاقی نیست و حاصل هدایت درست و تمرین هدفمند است.
نمایش در قالب یک موزیکال، یکی از نقاط قوت اصلی‌اش را در موسیقی پیدا می‌کند؛ جایی که قطعات به‌جا و دقیق انتخاب شده‌اند و با طراحی حرکت و فضای صحنه کاملاً هم‌سو هستند. این هماهنگی باعث شده ریتم اجرا حفظ شود و مخاطب، به‌ویژه کودک، در طول نمایش همراه ... دیدن ادامه ›› باقی بماند.
طراحی صحنه و لباس، از نقاط درخشان اثر است. توجه به جزئیات، خلق فضایی فانتزی و در عین حال باورپذیر، و همچنین تغییرات نرم و جادویی صحنه‌ها، همگی نشان‌دهنده یک طراحی دقیق و فکرشده هستند. در اینجا نیز همان اصل کلی رعایت شده: هیچ عنصر اضافه‌ای وجود ندارد و همه‌چیز در خدمت جهان نمایش است.
در بخش بازیگری، با گروهی مواجهیم که در مجموع عملکردی قابل قبول و در لحظاتی بسیار خوب دارند. کودکان فرم، حضوری زنده و دوست‌داشتنی دارند و انرژی آن‌ها به‌خوبی به سالن منتقل می‌شود. در میان نقش‌ها، بازیگر شکارچی عملکرد خوبی دارد، هرچند می‌توانست بار کمدی را بیش از این به دوش بکشد. نقش شاهزاده نیز ظرفیت بیشتری برای تأثیرگذاری داشت که می‌شد از آن بهره بیشتری برد. با این حال، بسیاری از بازیگران حتی آن‌هایی که پیش‌تر در تئاتر کودک دیده نشده‌اند توانسته‌اند ارتباط مناسبی با نقش و مخاطب برقرار کنند.
طراحی عروسک‌ها و حیوانات نیز متفاوت و قابل توجه است، هرچند در برخی موارد، حرکات هنوز به پختگی کامل نرسیده و جای کار دارد. نورپردازی، در کنار طراحی صحنه، به خلق فضای اثر کمک کرده و از نقاط قوت کار محسوب می‌شود.
یکی از مهم‌ترین دستاوردهای این اجرا، ارتباط واقعی با مخاطب کودک است. واکنش‌ها در سالن، به‌ویژه تلاش کودکان برای جلوگیری از خوردن سیب توسط سفید برفی، نشان می‌دهد که نمایش توانسته تخیل مخاطب را درگیر کند و او را به مشارکت بکشاند. این سطح از درگیری، به‌سادگی به‌دست نمی‌آید.
در کنار تمام این نکات مثبت، باید به ضعف سیستم پخش موسیقی سالن نیز اشاره کرد که تا حدی از کیفیت تجربه شنیداری می‌کاست.
در نهایت، «سفید برفی و هفت جنگلی» نمونه‌ای‌ست از یک تولید جسورانه؛ اجرایی پرجزئیات، پرانرژی و دقیق، آن هم در شرایطی که بسیاری از تولیدات به سمت ساده‌سازی رفته‌اند. اینکه چنین کاری بدون تکیه بر حمایت‌های جدی مالی شکل گرفته، ارزش آن را دوچندان می‌کند.
برای من و فرزندم، این نمایش تجربه‌ای خوشایند و به‌یادماندنی بود؛ تجربه‌ای که نشان می‌دهد وقتی تئاتر کودک جدی گرفته شود، می‌تواند هم مخاطب را سرگرم کند و هم او را به جهان خیال و مشارکت واقعی دعوت کند

خوب بود کاش دوباره اجرا بشه