سلام خدمت همه‌ی دوستان خوبم در تیوال

خدمتتون عارضم که نمایش «رویای آمریکایی» برای دور سوم برمی‌گرده، این‌بار با کلی تغییرات تازه و توی سالن هامون.
می‌خواستم از همه‌تون تشکر کنم بابت کامنت‌ها و نقدهایی که توی تیوال گذاشتید؛ ما واقعاً ازشون یاد گرفتیم و تا جایی که تونستیم، نکاتی که به‌نظرتون ضعف بود رو برطرف کردیم تا این‌بار اجرایی تمیزتر و بهتر روی صحنه ببریم.
مشتاق دیدارتونم، و کلی سورپرایز و خبر خوب هم برای این دور جدید داریم.

ممنون که همراهمون هستید 🙏

درود دوستان میشه یه نمایش سنگین و‌ به شدت غمگین معرفی کنین
سپاس.

اینا دو تا از کامنتای من زیر یه پست مرتبط با جایگزینی نویسنده با هوش مصنوعیه.
دوست دارم نظر شمارم راجع به این قضیه بدونم.

Yes, it is true that even now, audiences may not be able to tell whether a literary or artistic work was created by a human or by AI. But from my perspective, an important part of creating a connection between a work and its audience is the human creator themselves, as well as the background and history that they share with their audience. In fact, I do not see the human creator as something separate from their fictional world; I see them as one of its key characters. When a human creator tell their audience about their life, their views, their suffering and hopes, and what led them to create the work, they are not simply introducing themselves. They are introducing themselves as a character into their fictional world. AI does not have human experience, and it cannot create that emotional connection between itself as a creator and its ... دیدن ادامه ›› audience.

And regarding speed, from my perspective, an important aspect of creating literature and art is moving slowly. A creator should allow characters to gradually take shape and become fully formed within them. In creating a fictional world, the creator undertakes an inner journey of discovery, bringing out hidden fragments of their own being, nurturing them, and transforming them first into characters and ultimately into a world. I believe this is a process that needs to unfold slowly, so that the dark and unseen layers of the creator’s unconscious have enough time to enter into dialogue with one another and transform themselves into characters and a world.
For this reason, I do not consider the greater speed of AI in creation to be an advantage.

جاده طولانی ست اما چشم نواز و متنوع... خصوصا جاده های قدیمی. تازه اگر کنارشون اتوبان جدیدالتاسیس هم که باشه، اون جاده خلوتتره و جون میده برای لحظاتی فارغ از سرعت گذران کردن....
اگر دلبسته اش باشی، کافیه وقتی پری خودت رو ول کنی توش. انگار یک سیم تخلیه که به روحت وصل شده، طبیعت هر چیز آزاردهنده ای رو میکشه تو خودش. مثل همه فیلمهای درجه یک جاده ای. مثل Vanishing Point جادویی که یک فیلم جاده محور دلچسب و پر از حال خوبه.... ته جاده خسته ای اما آرامی..... آرام . از اون حالتها که میگی بذار هرچه به سر دنیا و روزگار من آمد، فدای یک لحظه ای که توش دارم سیر می کنم
مثل همون لحظه ای که , تو یه سراشیبی، وارد دشت فارس میشی.... چند کیلومتری ایزدخواست....

حالا این وسط یک اجرای فوق معرکه از گروه Hollywood vampire بودم که خودش شاهکار دیوید بووی Heros رو تکرار کرده بود.... اینقدر با فضا یکی شده بودم که هیچی متوجه نمیشم. انگار پرواز میکردم، در یک دنیای دیگه.... دنیایی که علی، همین بود....یک مسافر تو جاده های بی انتها ، بدون دغدغه برگشت
خیلی حال داد رفقا
خیلی
امیدوارم بشنویدش و با ریتم و متن و موسیقیش عشق کنید