اولش که فیلم رو دیدم اصلا دوست نداشتم فکر کردم فون‌تریه کم مونده با کارگردان wrong turn همکاری کنه😅 البته هنوز هم به نظر من بخش زیادی از خشونت نمایش داده شده تو این فیلم به راحتی قابل حذفه تازه زمان فیلم هم مناسب تر میشه. اما بعدها که اثر خشونت رفت بهتر متوجه محتوا شدم🤔
آیا ممکنه استفاده از خشونت و شر توجیه داشته باشه؟ اگر بله تا کجا؟!
امکان اسپویل: جک یه سایکوپات خودشیفته ست که در طول فیلم داره خودش رو برای شخصی به نام "ورج" توجیه میکنه که خشونت و جنایت رو به خدمت گرفته که هنر و فلسفه جدیدی خلق کنه😐 در انتها متوجه میشیم "ورج" تقریبا همون "ورژیل" کمدی الهی دانته ست (راهنمای جهنم). در نهایت هم جواب فون‌تریه به سوال خودش: هیچ توجیهی وجود نداره و نمیشه از پیامد اعمال فرار کرد. اما من همچنان ذهنم درگیره اگر جک تو همین دنیا قرار بود مجازات بشه، خشونت در راستای مجازات قابل پذیرش بود؟ حالا جک که گرفتار عدالت این دنیا نشد به قول خیام:
تا چند زنم به روی دریاها خشت
بیزار شدم ز بت‌پرستان کنشت
خیام، که گفت دوزخی خواهد بود؟
که رفت به دوزخ و که آمد ز بهشت؟!

فیلم خوبیه هرچند به پای رقیبش از نظر من (خانه به دوش) نمیرسه البته به جز منظره های فوق العاده زیبای طبیعی.
امکان اسپویل: تو فیلم "خانه به دوش" اول مرگ "مونا" رو نشون میده بعد مونا رو از نگاه شخصیت هایی که قبل از مرگش باهاش برخورد داشتن تعریف میکنه، ولی تو into the wild بیشتر "کریستوفر" رو میشناسیم. با اینکه "کریستوفر" از "مونا" فراتر میره و حتی ارتباطش با سایر انسان ها رو هم قطع میکنه، من همچنان امیدوار بودم... 😢 فکر کنم علاقه ی کودکیم به تارزان باعث اون امید میشد🤔😅😔

فیلم ریتم خیلی کندی داره و در طول 130 دقیقه اتفاقات زیادی نمیافته ولی موضوعش که عشق و آشپزی بود برایم من جذاب بود و فیلمبرداری و کارگردانیش رو خیلی دوست داشتم.

فیلم فوق العاده قشنگیه هم از نظر زیبایی قاب ها🥰 هم از نظر دیدگاهش به زندگی. تاکیدش به اینکه رشد یه روند خطی نیست.
فیلم در تصویرسازی، استفاده از سکوت و ساختار دایره‌ای بسیار موفق عمل می‌کنه اما از نظر فلسفی خیلی تکیه ش به رنج و ریاضیه به عنوان راهی برای رستگاری مجرم، اصلا نمیپردازه به اینکه قربانی حالا چطور التیام پیدا کنه؟!🤔 از نظر نگاهش هم به زنان خیلی ضعیفه.
بارزترین پیام بوداییش برای من کارما بود و اینکه در نهایت هیچ‌کس از پیامد اعمالش رهایی پیدا نمیکنه.

این فیلم رو دوست دارم🤩 خیلی واقع گرا، مینیمال و به دور از شعاره. سه اپیزود داره هر کدوم تو یه کشور اتفاق میفته، با یه نگاه متفاوت به خانواده. این پیام رو منتقل میکنه که اعضای یک خانواده علی رغم چیزی که تو محیط های سنتی تبلیغ میشه لزوما نزدیک ترین افراد بهم نیستن🤔 و اتفاقا میتونن رازهای زیادی داشته باشن.
امکان اسپویل: تو اپیزود اول یه مشکل رایج رو نشون میده که من فکر میکردم فقط تو ایران اتفاق میفته! پدر خودخواهی تو آمریکا خودش رو برای بچه هاش از اونچه واقعا هست ضعیف تر، فقیرتر و منزوی تر نشون میده.
اپیزود دوم تو ایرلنده، اینبار بچه هایی که خودشون رو برای مادر کنترلگرشون موفق تر و نزدیک تر به انتظارات اون نشون میدن که تاییدی رو بگیرن که واقعا تاثیری تو زندگشون نداره.
اپیزود سوم از دوتای دیگه برای من احساسی تر بود یه خواهر و برادر دوقلو بعد از فوت والدینشون میرن به آپارتمان والدینشون تو پاریس و چیزهایی رو یادآوری و چیزهایی رو کشف میکنن. من غش کردم برای رابطه ی خواهر و برادریشون و دلم برای برادرم خودم که سالهاست اینجا زندگی نمیکنه عمیقا تنگ شد🥺

این فیلم را دوست نداشتم. علت اصلی آن انتخاب بازیگر بود. دنزل واشنگتن سیاه پوسته و برای این نقش مناسب نیست. چون مکبث سردار اسکاتلندی است چهره اروپایی مسلما بهتر جواب میداد. مثلا راسل کرو. خانم مکدورموند هم واقعا شکسته و پیره و مناسب این نقش نیست. هر کدام به صورت مجزا خوب هستن اما در مجموع ترکیب بازیگران اصلا خوب نبود به نظرم و به هم نمیخوردن. نکته دیگه سیاه سفید بودن فیلمه. من چیزی که از مکبث متوجه شدم خونِ. با توجه به ترکیب رنگی اگر خون رو رنگش رو میاوردن واضح میزاشتن قرمز نمایش داده بشه خیلی بهتر میشد. نکته دیگه و مهم چرخش یکباره شخصیت مکبث بود. به نظرم یعنی خوب شخصیت پردازی نشده بود. خیلی راحت کاراکتر مکبث تغییر کرد با یه حرف و به یکباره مرتکب خیانت و جنایت شد. بعدش بهتر پرداختن که دچار توهم و عذاب وجدان شد اما قبلش رو نه. سکانس ورود برگ ها به کاخ هم دوست نداشتم.
تنها مورد فوق العاده فیلم بازیگر نقش جادوگره. عالی بازی کرد. قشنگ حس کلاغ رو میده تو یه سکانس. نمیدونم تعریف بگم یا حرف خوبی نیست اما چهره اش خیلی به خبیثی نقشش میخورد. در کل جالب بود دیدن این فیلم و آموزنده. ولی چشم نواز نبود.

دیالوگ ماندگار: "فردا و فردا و فردا، می خَزَد با گام های کوچک از روزی به روزی تا که بسپارد به پایان رشته ی طومارِ هر دوران. و دیروزان و دیروزان کجا بوده است ما دیوانگان را جز نشانی از غباراندوده راهِ مرگ. فرو میر آی، اِی شَمعک، فرو میر، آی، که نباشد زندگانی هیچ اِلّا سایه ای لغزان و بازی هایِ بازی پیشه ای نادان که بازَد چندگاهی پُرخروش و جوش نقشی اَندرین میدان و آنگه هیچ. زندگی افسانه ای است کز لبِ شوریده مغزی گفته آید سر به سر خشم و خروش و غُرِّش و غوغا، لیک بی معنا."

این فیلم رو دوست دارم با اینکه به خصوص نیمه ی دومش به سمت سانتیمانتالیسم میره🙄 از نمایش "پلی لیست ابی" و "همه ی چیزهای خفن" یاد این فیلم افتادم.
یکی از جمله های انتهای نمایش "قصاب"، کتاب "نامه به کودکی که هرگز زاده نشد" از اوریانا فالاچی رو برام یادآوری کرد. این کتاب کمک میکنه ادم کسی رو بدبخت نکنه😂😉 حالا ما که موجودیم و دکمه بک نداره😐 برای تحمل زندگی کتاب "دختر پرتقالی" گوردر خوبه. پیام این فیلم و اون کتاب خیلی نزدیکه.
من خردادی ام کاملا پاندولی ام🙈 در یک سمتش فکر میکنم من که اینقدر تجربه گرا هستم شاید واقعا اگر حق انتخاب داشتم، بین رنج زیستن و در عدم بودن، تجربه زیستن رو انتخاب میکردم🤔 و امان از اون یکی سمتش...
گاهی که بهم خیلی خوش میگذره با خودم میگم حالا یه روح خنگی میاد این صحنه رو میبینه گول میخوره😂