عشق ما را پی کاری به جهان آورده است
ادب این است که مشغول تماشا نشویم

"صائب تبریزی"

چون به سوی کس توانم دید باز از انفعال
این چنین کز روی مردم شرمسارم کرده‌ای
ناامیدم بیش از این مگذار خون من بریز
چون به لطف خویشتن امیدوارم کرده‌ای

[ وحشی‌ بافقی ]

چون نیست، هیچ مردی، در عشق، یار ما را،
سجاده، زاهدان را؛ درد و قُمار، ما را.

جایی که جانِ مردان باشد —چُو گویْ— گَردان،
آن نیست جایِ رندان؛ با آن، چه کار ما را؟

گر ساقیانِ معنی با زاهدان نِشینند،
مِی زاهدانِ رَه را؛ درد و خُمار ما را.

درمانْش، مُخلصان را، دردَش، شِکستِگان را،
شادیْش، مُصلحان را، غم، یادگار، ما را.

ای مدعی، ... دیدن ادامه ›› کجایی تا مُلکِ ما بِبینی،
کز هرچه بود در ما، برداشت —یار— ما را.

آمد خطاب، ذوقی از هاتفِ حقیقت؛
کِایْ خسته، چون بیابی اندوهِ زارِ ما را؟

عَطّار، اَندَرین رَه، اندوهگین، فُروشُد،
زیراکه او —تَمامَ اسْت— اَنْدُهْ‌گُسار، ما را.

عطار
دیوان اشعار
غزلیات
غزل شماره ی یک

اگر یارم هستی کمکم کن
تا از تو دور شوم
اگر دلدارم هستی کمکم کن
تا شفا یابم
اگر می‌دانستم عشق چنین خطرناک است
عاشقت نمی‌شدم
اگر می‌دانستم دریا اینقدر عمیق است
به دریا نمی‌زدم
اگر پایان را می‌دانستم
آغاز نمی‌کردم!
دلتنگت هستم
یادم بده چگونه ریشه‌های عشق را درآورم
یادم بده چگونه اشک‌هایم را ... دیدن ادامه ›› تمام کنم
یادم بده چگونه قلب می‌میرد
و اشتیاق خودکشی می‌کند!
اگر پیامبری
از این جادو، از این کفر
رهایم کن
عشق، کفراست پس پاکم کن
بیرونم بکش از این دریا
که من شنا نمی‌دانم!
موجی که در چشمانت جاری ست
مرا به درون خود می‌کشد
به ژرف‌ترین جا
به عمیق‌ترین نقطه!
حال آنکه نه تجربه‌ای دارم
نه قایقی
اگر ذره‌ای پیشِت هستم عزیزم.
دستم را بگیر
که از فرق سر تا نوک پا عاشقم
و در زیر آب نفس می‌کشم
و ذره ذره غرق می‌شوم
غرق میشوم
غرق…!

نزار قبانی

داداشم سعدی حکایت میکنه که:
با رفیقام تو دمشق یه مدت هنگ اوت میکردم که دچار دپرشن شدم و زدم بیرون سمت بیابونای قدس. با جک و جونورا رفیق شده بودم و تو حال خودم بودم که یه سری اروپایی مسیحی اسیرم کردن. بردنم به خندق شهر طرابلس(منظور پایتخت لیبی نیست، اسم یه شهر بندریه در شمال غربی لبنان) و اونجا با یه سری یهودی گل لگد میکردیم.
یکی از گنده های شهر حلب که یه هیستوریی باهم داشتیم منو دید و شناخت. گفت: ای برادر ناموسا این چه فازیه؟ گفتم: والا از آدمیزاد خسته شدم زدم به بیابون با حیوانات رفیق شدم. از بدشانسی حالا ببین چی به روزم اومده که تو این طویله باید واسه این غریبه ها کار کنم.

پای در زنجیر پیش دوستان/ به که با بیگانگان در بوستان

خلاصه این یارو دلش سوخت و ده دینار داد ما رو آزاد کرد و برد به شهر حلب. وقتی رسیدیم یه دختری داشت که اون هم به عقد من درآورد با مهریه‌ی ... دیدن ادامه ›› صد دینار. یه مدت گذشت دیدم این دختره همش منو منیپیولیت میکنه و اذیت و آزار و خلاصه عیشمو کور میکرد.

زن بد در سرای مرد نکو/ هم در این عالم است دوزخ او
زینهار از قرین بد زنهار/ وَ قِنا رَبَّنا عَذابَ النّار

یه روز اومد بهم تیکه بندازه گفت: تو همونی نیستی که بابام با ده دینار از دست مسیحیا آزادت کرد؟ گفتم: آره من همون لوزری ام که بابات با ده دینار آزادم کرد و با صد دینار گرفتار تو کرد.

شنیدم گوسپندی را بزرگی/ رهانید از دهان و دست گرگی
شبانگه کارد بر حلقش بمالید/ روان گوسپند از وی بنالید
که از چنگال گرگم در ربودی/ چو دیدم عاقبت خود گرگ بودی

گلستان
باب دوم در اخلاق درویشان
حکایت شماره ۳۱

گر شما را طاعت است و زهد و تقوی و ورع
باک نیست چون دوست اندر عهد و در پیمان ماست

عطار
دیوان اشعار
غزل شماره 35

آن کس که بَدم گفت، بدی سیرتِ اوست/ وان کس که مرا گفت نِکو، خود نیکوست

حال مُتکلّم از کَلامش پیداست/ از کوزه همان بُرون تَراود که در اوست

هم‌نشین با من ز تشویش هوس ها کین مگیر
خوابم از سر می‌برد نام پر بالین مگیر

کاروان صبح و سامان توقف خفته است
بار بر دوش دل از ضبط نفس سنگین مگیر

مشت خاکت از فسردن بر زمین جا تنگ ‌کرد
ای ‌گران‌جان این قدرها دامن تمکین مگیر

حیف می‌آید به فکر یاد من دل بستنت
این خیال مبتذل را قابل تضمین مگیر

بر گشاد چشم‌ موقوف‌ ... دیدن ادامه ›› است تسخیر جهان
طول و عرض دهر بیش از یک مژه تخمین مگیر

دستگاه عالم اسباب وحشت‌پرور است
زین بلندی های دامن جز غبار چین مگیر

پرفشان رنگی به دست اختیارت داده‌اند
صید اگر خواهی به‌ جز پرواز از این ‌شاهین مگیر

عالمی پا در رکاب وهم عبرت خانه‌ای است
ای بهار آگهی رنگ از حنای زین مگیر

ای بسا خاکی‌ که از برداشتن بر باد رفت
دست معذوری اگر گیری به این آیین مگیر

بی‌تکلف تابع اطوار خودبینان مباش
آینه هرچند دل باشد، مبین‌، مگزین‌، مگیر

از نفاق دوستان بیدل اگر رنجت رسد
تا توانی ترک صحبت ها گرفتن‌،‌ کین مگیر


#بیدل_دهلوی

بی همگان به سر شود، بی تو به سر نمی شود
داغ تو دارد این دلم جای دگر نمیشود
دیده عقل مست تو چرخه چرخ پست تو
گوش طرب به دست تو، بی تو به سر نمی شود

[ جلال‌‌الدین محمد بلخی/مولانا ]

زن
مردی ثروتمند یا زیبا
یا حتی شاعر نمی‌خواهد
او مردی می‌خواهد
که چشمانش را بفهمد
آن گاه که اندوهگین شد
با دستش به
سینه اش اشاره کند
و بگوید: اینجا سرزمین توست

نزار قبانی

تنهایی عمیقی در جهان است
که در حرکت کُندِ عقربه‌های ساعت,
می‌توان حس کرد.
مردمانِ خسته,
مثله شدگانی از عشق یا بی‌عشقی,
نا‌مهربان با هم,
غنی نامهربان با غنی,
و فقیر با فقیر.
ترسیده‌ایم.
نظام آموزشی آموخته‌مان,
که همه برنده‌ایم,
از شکست‌ها,
و خودکشی‌ها نگفت
یا از وحشت رنج آورِ انسانی
که کسی لمسش نکرده
یا با او سخن نرانده است
و در تنهایی
مشغول آب دادن گیاهان است.

👤چارلز بوکوفسکی

نیم شب دیوانه‌ای خوش می‌گریست
گفت این عالم بگویم من که چیست

حقه‌ای سر برنهاده، ما درو
می‌پزیم از جهل خود سودا درو

چون سراین حقه برگیرد اجل
هر که پر دارد بپرد تا ازل

وانک او بی پر بود، در صد بلا
در میان حقه ماند مبتلا

مرغ همت را به معنی بال ده
عقل را دل بخش و جان را حال ده

پیش از آن کز حقه برگیرند سر
مرغ ره گرد و برآور بال و پر

منطق الطیر
عطار