سومین بار بود که «ناریا» را دیدم؛ و شاید عجیب‌ترین بخش ماجرا این باشد که هنوز تمام نشده است.
«ناریا» برای من فقط یک اجرا نیست؛ روایتی‌ست که از صحنه به ذهن نفوذ می‌کند، بعد به انسانیتِ وجودت می‌رسد و در نهایت جایی در ناخودآگاهت ثبت می‌شود؛ جایی که بعداً خودت دوباره آن را معنا می‌کنی.
از دغدغه مندی آقای فردوسی و تیم حرفه ای که دارن ممنونم که از دل بازی میکنن و اینقدر هوشمندانه روایت سازی میکنن 🙏💫🫀

درود و احترام
خسته نباشید میگم به همه عوامل
نمایش خوبی رو دیشب دیدم
ایده استفاده بر عکس از نور جالب بود
اینکه همزمان روی صحنه چند داستان در هر گوشه در جریان بود و نمیدونستی کدومو دنبال کنی هم خلاقانه بود
از بین بازیگران، بازی کارول یه کم اغراق آمیز بود و دوسش نداشتم اما بقیه خصوصااااااا مژده محمدی و مجتبی رجبی عالی بودن
مژده محمدی عزیز با اون صدای گیرا که یادآور پادکست رختکن بازنده‌ها بود، در کنار مجتبی رجبی خیلی روی صحنه هم درخشان ظاهر شد.

از عجیب ترین نکات دیشب برام گرمای خیلی زیاد سالن بود که واقعا تمرکزمونو گرفته بود
و یه چیز دیگه هم برام سوال شد چرا با وجود حضور آقایان امین حیایی و سام درخشانی اشاره ای به حضور این مهمانان نشد که تماشاگران قدردانی کنن.

واقعاً خدا قوت جناب شهریاری بزرگوار🌹
بنده روز اول میهمان و دعوتی شما بودم و آنقدر اجرای شما جاذبه داشت که روز آخر نمایش هم با تمام مشغلاتی که داشتم باز خودم رو رسوندم که این نمایش رو این بار با خرید بلیط و بدون اطلاع شما ببینم.
به نظر منِ بیننده، نمایشی که بتونه همزمان تمام احساساتم رو در کمتر از یک ساعت به چالش بکشه و درگیر کنه یک نمایش کامله👌🏻
وقتی خنده‌تو و بغضت و گریه‌ات و آهِ از روی تاسفت رو در حین تماشا نتونی کنترل کنی این اگر علتش نمایشنامه و بازی قوی شما نبوده پس چی بوده؟
من با اینکه روز اول در جریان تمام صحنه‌ها قرار گرفتم باز فی‌البداهه ‌های شما سوای از اصل ماجرا سورپرایزم میکرد.
هر نمایشی کم و بیش نقاط قوت و ضعف خواهد داشت.
اما بنده به عنوان معلمی که ۳۴ سال سابقه‌ی ... دیدن ادامه ›› آموزش دارم
بار دوم برای نقد به سالن شما نیامدم . آمدم تا دردهای بیژن، فریادهای بیژن و عاشقانه‌های خفته در اعتیاد بیژن را با گوشت و پوست خودم لمس کنم و با دستی پر به سراغ فرزندان این مرز و بوم بروم. شما عشق و درد را یک جا، با هم طوری فریاد زدید که اگر بیننده ناشنوای محض هم بود، جانِ کلام را از زبان بدنتان دریافت می‌کرد.
این بازی بینظیر تک‌نفره‌ی شما به همراه نمایشنامه بسیار قوی حیفه که باز تکرار نشه...
و البته که ای کاش بیشتر در معرض دید فرزندان ما قرار می‌گرفت.
مبحث عشق و اعتیاد (به هر چیزی) نه تنها کلیشه‌ای نخواهد شد بلکه رنگ و لعابش به روزتر و ترسناک‌تر خواهد شد.

جناب ، واقعاً ممنونم از این فرصتی که برای بنده فراهم کردید.🌹

من رو یادت هست!!؟
چه شروع درجه یکی
با سر تکون دادن های گنگ و دو‌ پهلویی که نمی‌دونستی این بازیگره که منتظره تا سالن پر شه و مخاطب بشینه سر جاش
یا کاراکتره که میخواد ببینه بالاخره مخاطب میخواد «گوش بده یا خون بده»!؟؟»
گنگی که تا آخر نمایش و بعد از اون همراه با من مخاطب هست؛
همه‌ چی چند پهلوئه
دکور
یه فرش سنتی تقریبا رنگ و رو رفته با زمینه قرمز یا لاکی
تور قرمز که نمیدونی از عشقه شهوت یا جنایت...
مخاطبی که نمیدونی دختره یا پسر یا ... دیدن ادامه ›› هر دوش یا هیچ کدوم..
روایتی که نمیدونی عاشقانه است یا صحبت رفاقت با یه دوست یا هم خدمتی یا هم محلی..
یا شاید هم همه اینها..
یه موتور ویلچر یا گاری که معلوم نیست کجا دقیقا قرار داره؟؟!
خونه
خیابون
یا سالن یا سلول زندان و یا هزار جای دیگه‌‌..
یه سردخونه که نمیدونی گوشته که اویزونه ازش یا جنازه یا زباله یا شاید همه اینها..
اثری مملو از باور که لحظه‌ای
هجایی کلامی نگاهی یا حرکتی ازش بیرون نمیزنه.
و ترجیح بند به شدت جذاب «من رو یادت میاد»
و زنده ای که هر بار با توجه به روند داستان زندگی و معنای خودش رو داره.
نیازی نیست به قدرت بازی بازیگر چه از لحاظ بدنی بیانی و تکنیک اشاره کرد چرا که کاملا در خدمت اثره و هیچ کدوم از هیچ کدوم پیشی نمیگیره و بیرون نمیزنه و بازیگر در ورطه خود نمایی در هیچ کدوم نیفتاده.
همه چی حل شده است
طوری که اثری از کارگردان و اثر زننده ای از بازیگر
نور دکور موسیقی در کار دیده نمیشه.
و اماااا
بدرقه کردن مخاطب که به نظرم لطمه جدی به اثر میزنه
مثل زمانی که کسی رو بترسونی و سریع بهش بگی «نترس منم»
تاثیر کار رو در خطر میندازه
من شخصا ترجیح میدادم
در پایان کار یا موسیقی و نور و یه ولیچر و در کل صحنه «خالی از انسان»
روبرو باشم یا بهتر بگم با صحنه آغازین بدون بازیگر یا کتراکتر
و سالن رو تو یه سکوت عمیق یا لگدی که موسیقی بهم میرد تا سالن رو ترک کنم روبرو باشم تا با بدرقه همراه با لبخند و ادب و احترام بازیگر حتی کارگردان با عامل دیگه ای از کار..
و منی که در طول نمایش خودم رو دیدم و هزاران آدم اطراف خودم رو یهو با آقای ایکس که بازیگر با کارگردان یا هر هویت مشخص دیگه ای مستقل از خودم روبرو نشم.
امیدوارم این اثر رو به زودی در سالن در خور تر و وسیع تر و انشاا.. فرا مرزی ببینم که حقیقتا جایگاه و لول و گرید. جهانی رو داره

در یک کلام اجرای بینظیری بود ، به تک تک جزئیات فکر شده بود
خلاقیت خیلی خوبی داشت اجرا
بازی ها به خصوص اسماعیل گرجی درجه یک
روند جذاب و غیرتکراری
خیلی دوست داشتم و حتما پیشنهاد میکنم!

عالی بود
کاری که طنز باشه، سخیف نباشه و با شوخی های جنسی و دم دستی مخاطب عام جمع نکنه، واقعا کم پیدا میشه
بازی تک تک عزیزان هم بی‌نظیر بود
دمتون گرم 👏

امروز با خواهرم این اجرا رو تماشا کردیم
حتی برای منی که بزرگسالم خیلی جالب بود تا اخرش با دقت گوش کردم
یه تیم عالی و یه اجرای خفن همگی خسته نباشید♥️

اجرای قشنگی بود. بازی فوق العاده بود. تغییر لحظه ها واقعا عالی و بینظیر بود و خسته نباشید میگم به همه ی عوامل.
اگه یمقدار عمق فلسفی داستان بیشتر میشد بهتر بود. از اواسط نمایش انگار یه رمان دهه ۷۰ از خانم مودب پور داشت اجرا میشد.

نمایش در کل ریتم خیلی خوبی داشت و طنز جالبی داشت. هماهنگیِ گروه روی صحنه مشهود بود و مشخص بود برای تک‌تک لحظات وقت گذاشتن، دست‌مریزاد به همگی.

در این بین، به نظرم کاراکترِ «فرنوش» یکی از نقاط قوت نمایش بود. اینکه چطور می‌شه از یک منشی صحنه‌ی باردار، یک شخصیت اینقدر طناز و شیطون درآورد که مدام در حال ناخنک زدن به خوراکی‌هاست و بقیه رو دست می‌ندازه، واقعاً تماشایی بود. بازیگرِ این نقش خیلی خوب تونست با کنترل روی بیان و حرکت، به کار نمک خاصی اضافه کنه. از تماشای این اجرای پرانرژی لذت بردم، خسته نباشید به کل گروه.»

اجرای شب اول رو دیدیم و خسته نباشید میگم به همه بازیگران و عوامل. طراحی صحنه رو دوست داشتم، روان بودن دیالوگ ها و بازی ها خیلی خوب بود و بازیگرا عالی بودن. بنظرم طبیعی ترین بازی مال اقایی بود که دزد فامیل بود:) و مصنوعی ترین هم مال اقای شوهر .
اما واقعیتش از نظر محتوا انتظار خیلی خیلی بیشتری داشتم. میشه گفت متن در سطح خیلی معمولی رو به پایین بود مثل تئاترهای دوران دبیرستان. شوخی و طنز ها خیلی پیش پاافتاده بودن. مثل اجرا های اقای ریوندی. حتی تولد نوزاد که شاید قسمت متفاوت این داستان بود هم جالب و درخور اجرا نشد. و البته خیلی خیلی دور از واقعیت بود( نوزاد متولد شده که شیر نمیخوره:))) ) . نمیدونم چه اتفاقی برای تئاتر افتاده اما هیچ اجرایی دیگه انگار مثل قدیما نیست.

زیبا و دلنشین

تعامل بازیگران با مخاطب قبل از اجرا،اکت و حرکات بدن بی‌نظیر،دیالوگ ها درست مثل کتاب‌و…همچیز عالی بود لذت بردم
فقط سالن اجرا زیادی سرد بود

درود و خدا قوت به نویسنده و کارگردان محترم خانم مرجان آقانوری و همه بازیگران و عوامل این اجرا.
خسته‌ نباشید بابت زحمات و انرژی‌ ای که برای به صحنه آوردن این اثر گذاشتید.
برای شما و تمام اعضای گروه، آرزوی موفقیت و روزهای پربار و درخشان دارم.