سجاد آل داود

هنرگر مخاطب!

من خیلی علاقه مند به نمایش‌های صرفا دیالوگ محور نیستم (که یکی از بدترین تجربیاتم در موردشون هم نمایش بونکر در همین سالن قشقایی بود) و در اوایل این نمایش حس کردم شاید خیلی دوستش نخواهم داشت اما هر چه گذشت معادلات دراماتیک مهم تری در این نمایش پیدا کردم که در این نوشته آن را بسط خواهم داد.

پیشاپیش بگم که مطالعه این متن قبل از تماشای نمایش شاید لذت شما از تماشای نمایش را کاهش دهد (شاید هم نه)

به نظرم متن این نمایش واقعا گیرا و جذاب بود و من خیلی گذر زمان را در این نمایش حس نکردم، هرچند موافق بودم که کمی کوتاه تر باشد و بعضی جزئیات غیرضروری که ریتم را به صورت لحظه ای برای من کاهش میداد از آن حذف شود اما در نهایت واقعا تجربه خوبی برای من رقم خورد.

بار دراماتیک نمایش بیشتر بر دوش مهدی کوشکی بود و استقبال میکردم اگر میشد به نحوی این بار دراماتیک را حداقل کمی بیشتر بین عاطفه کوشکی ... دیدن ادامه ›› و مهدی کوشکی تراز کرد تا در خیلی جاهای نمایش به یک تجربه مونولوگ گونه تبدیل نشود، اما این‌ها مواردی نبود که خیلی روی لذت و احساسات من در مورد این نمایش تاثیر بگذارد.
در تمام طول اجرا بیش از آنکه گوش من درگیر روایت قتل‌ها باشد، چشمم اسیر چیزی بود که هیچ دیالوگی در موردش در این نمایش وجود نداشت؛ قطره های آبی که بی وقفه روی پلاستیک میریخت و آرام زیر پای خواهر و برادر نمایش ما جمع میشد.

شخصیت‌ها در واکنش به این قطرات آب تکان نمی‌خوردند، به آن نگاه نمی‌کردند و گویی اصلا وجودش را احساس نمی‌کردند و از آب معدنی خودشان می‌نوشیدند بی اعتنا به آبی که ذره ذره جهان نمایش را اشغال می‌کرد و به نظرم همین بی تفاوتی طراحی صحنه به نسبت مینیمال این نمایش رو به یک عنصر دراماتیک برای من تبدیل می‌کرد.
برای شخص من آن قطره‌ها، بیش از آن که نماد هر چیز دیگری باشند، خود زمان بودند و آن هم نه زمانی که با ساعت اندازه گرفته میشود، بلکه زمانی که زخم را میسازد؛ چرا که هیچ کس در یک آن به هیولا تبدیل نمی‌شود. این خشونت، تحقیر، آزار، ترس و اجبار به سکوت است که به سان قطرات آب، ذره ذره این هیولا را میسازد و وقتی هیولا به خودش بیاید، دیگر زمین زیر پایش خشک نیست.

قطرات آب، همزمان حافظه بودند، حافظه‌ای که مدام تحت تاثیر تراماهای عمیق شخصیت‌های این نمایش مدام به حال چکه می‌کرد و در حال که شخصیت‌های داستان ما ذره‌ای از جای خود حرکت نمی‌کردند، گذشته مدام به حال آن‌ها چکه می‌کرد.
این چکه مداوم، به مرور مرز گذشته و حال و واقعیت و خیال را در این نمایش تغییر میداد و هر چه می‌گذشت شخصیت‌های نمایش به جای اینکه روی حال خود ایستاده باشند در حال تماشای گذشته بودند که از زیر پای آن‌ها عبور میکرد.
نمایش در مورد این آب سکوت می‌کند و واکنشی هم به آن نشان نمیدهد و این شاید از بهترین تصمیمات دراماتیک این نمایش است.

دیالوگی در سریال True Detective بود که شاید در تجربه پس از این نمایش بسیار به آن فکر کردم:
"زمان یک دایره تخت است، هر کاری که کرده‌ایم یا قرار است انجام دهیم، بارها و بارها تکرار خواهد شد. آن پسر کوچک و آن دختر کوچک، دوباره در همان اتاق خواهند بود. دوباره و دوباره. برای همیشه"

حتما توصیه میکنم به تماشای این نمایش.
خسته نباشید.

بعد از تجربه خیلی خوبی که از این نمایش در اجرای قبلی در سالن استاد سمندریان داشتم، امسال هم با اشتیاق بلیط تهیه کردم و به نظرم تصمیم خیلی درستی گرفتم.
این نمایش، هنوز به نظرم یکی از بهترین کمدی هایی هست که حداقل در بستر تئاتر دیدم و به نظرم واقعا تلاش بازیگران اثر برای اجرای دقیق و هماهنگ کمدی فیزیکی سنگین این نمایش، جدا از کلیت نمایش، چیزی هست که هم پارسال و هم امسال من رو به وجد آورد و تضمینی نیست که امسال هم چند بار به تماشای این نمایش ننشینم.
نکته حائز اهمیت در مورد این کمدی به نظر من این هست که انقدر خراب به نظر رسیدن یک اجرا مرهون اجرای دقیق و بسیار زمان بندی شده کمدی فیزیکی اون هست که بابت اون واقعا بازیگرانش شایسته ستایش هستند.
اما در مورد کلیت اجرا باید بگم که بعد از شروع این نمایش و هر قدر به پایان اون نزدیک تر میشیم، به نظرم عامدانه تمرکز از روی روایت به سمت کمدی حاصل از خطاها میره، کمدی ای که حضورش در یک فضای متاتئاتری (که از قضا خیلی به اون علاقه دارم)، همه چیز رو برای شخص من شیرین تر میکرد و هر قدر که در زمان نمایش پیش میریم این کمدی شدید و شدید تر میشه تا جایی که به مرور تعلیق ذهن تماشاگر از اینکه قاتل کیه به اینکه آیا نمایش با این وضع خودش اصلا به پایان خواهد رسید یا نه تغییر میکنه، نمیدونم این مشکلی از سمت من هست یا نه ولی چیزی که در واقعیت اتفاق افتاد این بود که من شاید دیگه در یک ربع پایانی کار فقط داشتم شوخی های فیزیکی که نمیدونستم قراره بعدیش از کجا بیاد رو دنبال میکردم به جای اینکه روایت رو دنبال کنم و به نظرم شاید این نمایشنامه همینجوری ... دیدن ادامه ›› هم طراحی شده است!
به نظرم اجرای حاضر، هیچ فرصتی برای حتی اندکی استراحت به تماشاگر نمیده و وقتی هنوز در حال خندیدن به یک موضوع هست، اون رو در معرض موضوعی جدید قرار میده.
نمیتونم بگم بازی‌های خوب این اجرا توسط کدام بازیگران انجام شد چرا که همه واقعا نقش خودشون رو به خوبی ایفا کردند اما بازی هایی که من بیش از بقیه دوست داشتم به ترتیب بازی احمد صمیمی در نقش بازرس کارتر بود که بار عظیمی از زحمت فیزیکی و بیانی نمایش رو به دوش کشید و دوگانه بازی آذین نظری در نقش FC و مریم بصیری‌فر در نقش جایگزین FC بود که به نظرم هردو نقش رو با تمام وجود ایفا کردند.
برخی جزئیات کوچک هم (به خصوص بخش مربوط به ترانه Hotline Bling) به نظرم نسبت به اجرای سال گذشته به نمایش اضافه شده بود که تجربه من از این نمایش را حتی از سال گذشته هم لذت بخش تر کرد.

در کل، ممنونم و خسته نباشید!

خسته نباشید و دست مریزاد به کل گروه.
بی نهایت لذت بردم از نمایشی که امشب تماشا کردم.
این خانه زندگی همه ما بود، هر کس با ضریبی متفاوت.
و دیالوگی که با من تا خانه آمد:
“ما اینجا نفر اول نمیخوایم، ما اینجا قهرمان نمیخوایم، ما اینقدر جا داریم”
اجرای امشب کافی، در زمان مناسب و قدرتمند بود.

“مردی که با خانواده‌اش وقت نگذراند هرگز یک مرد واقعی نخواهد بود”
-ویتو کورلئونه