فاطیما بهارمست و وحید منتظری در «رفتاربانان»نمایش «رفتاربانان» به نویسندگی علی حسینزاده و محمود اشرفزارعی و طراحی و کارگردانی علی حسینزاده، از اواسط آذرماه روی صحنه میرود.به گزارش ایسنا، در این نمایش فاطیما بهارمست و وحید منتظری به ایفای نقش میپردازند.
علی حسینزاده که پیش از این نویسندگی و کارگردانی نمایش «شکیل اونیل» را در سالن مولوی تجربه کرده، در مقام بازیگر نیز در آثاری همچون «بیپدر»، «بوکسور»، «مانستر» و «این یک پیپ نیست» و... حضور داشته است.
نگارش متن «رفتار با نان» حدود یک سال به طول انجامیده است، این اثر با روایتی متفاوت، داستان خانوادهای را دنبال میکند که پیش از تولد، کشته شده است.
فاطیما بهارمست در سال ۱۴۰۴ نامزد سیمرغ بلورین بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای فیلم «خیابان جمهوری» شد و در سریالهای چون «ماجراهای چموش و خموش»، «راه شب»، «حلقه سبز»، «آخرین بازی»، «صفا با خانواده» و... به ایفای نقش پرداخته است.
«باران اسیدی»، «مزین السطنه»، «حریق»، «روزهای بی باران»، «عشقهای زودگذر ماندگار» نیز از جمله تئاترهای فاطمه بهارمست است.
وحید منتظری دیگر بازیگر «رفتارباران»، یکی از آخرین اجراهای که در سالهای گذشته به صحنه برده، «لاتاری» است و بازی در فیلم «مرد آرام» بهنوش صادقی از جمله آخرین فعالیتهای سینماییاش محسوب میشود.
منبع: ایسنا
پوستر دوم نمایش «تن لش» به کارگردانی احمد بیگی منتشر شد.در فاصله کمتر از ۵ روز تا آغاز اجرا، پوستر دوم نمایش «تن لش» به طراحی آیه جبین منتشر شد.
پس از انتشار نخستین پوستر این نمایش، حالا دومین پوستر «تنلش» نیز در آستانه آغاز اجرا رونمایی شده است؛ اتفاقی که در ادامه روند معرفی و تبلیغات این اثر نمایشی صورت میگیرد.
«تنلش» نوشته مهران مرادی، بر اساس طرحی از احمد بیگی است و از اول آذرماه، هر شب ساعت ۱۹ در سالن شماره یک خانهنمایش دا روی صحنه میرود.
«تنلش» بر اساس طرحی از احمد بیگی نوشته شده و احمد بیگی علاوه بر کارگردانی، طراحی صحنه و تهیهکنندگی آن را نیز بر عهده دارد.
در این نمایش پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طایی و یوسف فروتن به ترتیب ورود به صحنه ایفای نقش میکنند.
در خلاصه این اثر آمده است: «آدمها تمیز نیستن؛ حتی اگه تمیز باشن، همهشون بوی دیروزشون رو میدن.»
«تنلش» از اول آذرماه، هر شب ساعت ۱۹ به مدت ۶۵ دقیقه در سالن شماره یک خانهنمایش دا اجرا میشود.
علاقهمندان برای تهیه بلیت میتوانند به سامانه تیوال مراجعه کنند.
سارا بهرامی بازیگر دور جدید نمایش «مدهآ» شدسارا بهرامی در دور جدید نمایش «مدهآ» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی ایفای نقش میکند.
به گزارش روابط عمومی گروه، حمیدرضا نعیمی کارگردان و بازیگر مطرح تئاتر و سینما، پس از چهل و دو اجرای موفقِ نمایشِ «مدهآ» در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، دور جدید اجراهای خود را در شیراز و تهران با بازی سارا بهرامی(در نقش مدهآ) روی صحنه میبرد.
سارا بهرامی بازیگر شناخته شده و برنده جایزه بازیگری و سیمرغ بلورین سینما، پیش از این در نمایشهایی همچون؛ "واوها و ویرگولها به کارگردانی صابر ابر"، "متولد ۱۳۶۱، به کارگردانی پیام دهکردی"، " راهزنان ، اثر علیرضا کوشک جلالی، "هم هوایی، کاری از افسانه ماهیان"، "اگر، کاری از وحید رهبانی"، "یخبستگی، به کارگردانی احمد سلگی" و چندین فیلم سینمایی و سریال موفق ایفای نقش کرده است. شایان ذکر است در دور اول اجرا ریحانه رضی در این نمایش ایفای نقش میکرد.
بهار نوحیان(مدهآ) و پدرام محمدی(صدا) از دیگر بازیگران این نمایش هستند.
این نمایش که جدیدترین اثر حمیدرضا نعیمی در مقام نویسنده و کارگردان است و تهیهکنندگی آنرا شیدا منوچهری نائینی بر عهده دارد با اقتباس از تراژدی «مدهآ» اثر اوریپیدوس، نمایشنامهنویس یونان باستان تولید و اجرا شده است.
تهیهکننده نمایش شیدا منوچهرینائینی است و از دیگر عوامل این نمایش میتوان به؛ آهنگساز و تنظیم کننده: کاوه عیدی، خوانندگان: سحر لطفی و مهدی هاشمی، تنظیم کننده و میکس و مسترینگ و سینتیسایزر: علی رحمانی، نوازنده گیتار الکتریک: امیررضا گرانپایه( راز)، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح لباس: شقایق منوچهری، طراح نور: محمدرضا رحمتی و نیلوفر نقیب ساداتی، طراح گریم: بهاره اسدی، طراح حرکت: مصطفی شبخوان، مهرناز نوروزیان، دستیار کارگردان: مرتضی برزگرزادگان، منشی صحنه: معصومه کوهزادی، مدیر صحنه: لیلی رفروشه، مدیر تدارکات: بیژن نصرتی، دستیار طراح لباس: نیلای کائدی، دستیار طراح صحنه: حمیدرضا صابری، مجری گریم: مریم عشقی، مدیرتبلیغات و مارکتینگ: پدرام محمدی، مدیر روابط عمومی و رسانه : امیر پارسائیانمهر، ایده پرداز ساخت تیزر: حسین شکوهی، سازنده موشن: بهاره تیمورنژاد، عکاسان: فرشید ترقی و بهاره صباحی، امور مالی و حسابدار: مریم پرهیزکار، ساخت دکور: مهدی عابدی، هادی عابدی، صبا صبحی، مهدیس بیدی، دوخت لباس: مزون نگار محمدی هستند.
پیشفروش اجراهای تهرانِ این نمایش که از دهم آذر در تهران روی صحنه میرود از ساعت ۱۲:۰۰ روز چهارشنبه در سایت تیوال آغاز میشود.
امیرحسین شفیعی با تهیهکنندگی دو اثر به تماشاخانه ایرانشهر میآیددو نمایش «ایلخونی» و «هیولاکش» به تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی، در ماههای آذر و دی در سالن استاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر به صحنه میروند.
به گزارش روابط عمومی تماشاخانه ایرانشهر، نمایش «ایلخونی» به طراحی و کارگردانی آژمان بیژنینسب، تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی و با حمایت باشگاه تئاتر سوره، از اواخر آذرماه اجرای خود را در سالن استاد ناظرزاده کرمانی آغاز میکند.
این نمایش که از آثار شاخص تئاتر استان فارس به شمار میرود، پیش از این در چهلودومین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر به صحنه رفته است.
«ایلخونی» روایتی بومی از قدرت، عشق، رقابت و مناسبات طایفهای در میان عشایر جنوب ایران است که با الهام از ساختار روایی تراژدی «مکبث» اثر ویلیام شکسپیر، این داستان را از فضای اسکاتلند به جهان فرهنگی و زیست ایلیاتی ایل خمسه فارس منتقل میکند.
همچنین نمایش «هیولاکش» به نویسندگی مهدی سیمریز، کارگردانی محمد جهانپا و تهیهکنندگی امیرحسین شفیعی، با حمایت خانه نمایش امید، از اوایل دیماه در سالن استاد ناظرزاده کرمانی به صحنه خواهد رفت.
«هیولاکش» از اجراهای پرمخاطب شهر مشهد است که پیش از این در سیامین جشنواره بینالمللی تئاتر کودک و نوجوان همدان و سیوچهارمین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر حضور داشته است.
این نمایش با نگاهی به روایتهای شاهنامه، داستان سفر گشتاسپ، فرزند لهراسپ، شاه ایران، به روم و ماجراهای سرنوشتساز او را روایت میکند؛ سفری که از دوری از وطن آغاز میشود و با دلاوری، عشق، رویارویی با هیولاها و بازگشت به سرزمین مادری ادامه مییابد.
دو نمایش «ایلخونی» و «هیولاکش» با تکیه بر روایتهای ایرانی، اسطورهای و بومی، در ماههای آذر و دی میزبان مخاطبان تماشاخانه ایرانشهر خواهند بود.
«تنلش» روایت زوال آگاهانه است؛ برای ایرانی بودنمان کاری کنیم!کارگردان نمایش «تنلش» معتقد است که هنر اگر نتواند پاسخی روشن به موضوعی بدهد حداقل باید بتواند پرسشی را در ذهن مخاطب ایجاد کند.نمایش «تنلش» به کارگردانی احمد بیگی بهزودی روی صحنه میرود. این کارگردان پس از کارگردانی نمایش «خفهشو عزیزم» نوشته محمد صالح علا، بهزودی با نمایش «تن لش» به تماشاخانه دا میآید؛ اجرایی که در کنار پرداختن به دغدغههای انسانی و اجتماعی، فرصتی برای تأمل درباره انفعال، فرسودگی و ناتوانی انسان در مواجهه با شرایط پیرامونی فراهم میکند.
بیگی درباره مفهوم و جهان نمایش «تنلش» گفت: این عنوان فراتر از یک توصیف جسمانی، به وضعیت انسانی اشاره دارد که در مرز شکست و سکوت قرار گرفته است. «تنلش» نوعی زوال آگاهانه است؛ وضعیتی که در آن انسان نه لزوماً توان حرکت ندارد، بلکه گاهی حتی میل به حرکت و تغییر را نیز در خود از دست میدهد. مخاطب در جریان اجرا ممکن است خود را همردیف شخصیتهای نمایش ببیند و با این پرسش مواجه شود که «تنلش» زندگی من کیست و خودم در کجای این ماجرا ایستادهام؟
این کارگردان در ادامه «تنلش» را از نظر فکری ادامه جهان نمایش قبلی خود، «خفهشو عزیزم» دانست و درباره ارتباط میان این ۲ تجربه توضیح داد: جهانبینی من تغییری نکرده است. واکنش مخاطبان به نمایش قبلی و ارتباطی که با مفاهیم فرهنگی، هویتی و حافظه ملی آن برقرار کردند، تجربهای ارزشمند بود و انگیزه زیادی برای ادامه این مسیر ایجاد کرد. گاهی یک اثر هنری چیزی را در مخاطب بیدار میکند که تصور میکرد مدتهاست فراموش کرده است. «تنلش» نیز در لایههای مختلف خود با همین حافظه و احساس ارتباط دارد، هرچند قرار نیست تجربه قبلی را تکرار کند.
بیگی با اشاره به اینکه نمایشنامه «تنلش» را مهران مرادی بر اساس طرحی از خودش نوشته شده است، درباره تغییرات متن گفت: به وفاداری صرف و بدون پرسش به متن اعتقادی ندارم؛ همانطور که معتقد نیستم کارگردان برای اثبات استقلال خود باید جهان متن را از بین ببرد. اهمیت اصلی در شکلگیری جهانی منسجم میان متن و اجرای نهایی است؛ اتفاقی که در «تنلش» رخ داد.
وی طراحی صحنه، نور و میزانسنها را از نقاط قوت جدی اجرای جدید خود دانست و افزود: در شکلگیری زبان اجرایی این اثر تلاش کردم تمام عناصر در خدمت بازیگر قرار بگیرند. بازیگر در مرکز جهان نمایش ایستاده و طراحی صحنه، نور و سایر مؤلفههای اجرایی باید امکان برقراری ارتباط مؤثرتر او با مخاطب را فراهم کنند. تمام این تلاشها برای مخاطبی انجام میشود که باید پس از خروج از سالن نیز نمایش را با خود همراه داشته باشد و حتی ساعتها بعد درباره آن فکر کند.
تئاتر در شرایط بحرانی؛ مسئولیتی برای ماندن کنار مردم
بیگی در بخش دیگری از صحبتهای خود با اشاره به شرایط اجتماعی و نگرانیهای ناشی از احتمال جنگ، ناامنی و آینده نامعلوم، عنوان کرد: جنگ همیشه با صدای توپ و موشک همراه نیست و گاهی میتوان آن را از خلوتی خیابانها، نگاه آدمها و سکوت شهر احساس کرد. من نه میتوانم آغازگر جنگ باشم و نه بهتنهایی میتوانم جلوی آن را بگیرم؛ اما یک مسئولیت برای خودم قائلم و آن ادامه دادن کار فرهنگی است.
این کارگردان با اشاره به تجربه تاریخی تئاتر ایران در دوران جنگ هشتساله ایران و عراق افزود: حتی در آن سالها نیز مخاطبان تئاتر حضور جدی داشتند و سالنهای تازهای شکل گرفتند. این موضوع نشان میدهد هنر در سختترین شرایط هم میتواند کنار مردم بماند و فرصتی برای تأمل و مواجهه با واقعیت فراهم کند.
بیگی تئاتر را نه پناهگاهی برای فرار از واقعیت، بلکه فرصتی برای مکث و مواجهه با آن توصیف کرد و یادآور شد: هنر حتی اگر نتواند پاسخ روشنی برای پرسشهای مخاطب داشته باشد، باید او را با پرسشهای تازهای روبهرو کند. من حتی در این شرایط نیز مصمم هستم کاری برای ایرانی بودنمان انجام بدهم و معتقدم هیچچیز نباید بهانهای برای کنار کشیدن ما باشد.
وی با تأکید بر اینکه شرایط دشوار اجتماعی و سیاسی نباید بهانهای برای کاهش کیفیت آثار باشد، ادامه داد: گروه من از کیفیت اثر کم نمیگذارد تا بعداً مشکلات را به گردن جنگ، شرایط اقتصادی یا اتفاقات بیرونی بیندازد. ما وظیفه داریم کاری را که آغاز کردهایم در بهترین شکل ممکن ارائه کنیم؛ چراکه مخاطب هزینه میکند و وقتش را در اختیار ما قرار میدهد. ما امانتدار وقت و اعتماد او هستیم و این مسئولیت کوچکی نیست.
شفافیت مالی؛ فعالیت حرفهای در تئاتر مستقل ضرورت دارد
این کارگردان در بخش دیگری از گفتگو به دشواریهای اقتصادی تولید تئاتر مستقل پرداخت و عنوان کرد: اهالی تئاتر که با من کار کردهاند، در جریان هستند که هرگز ساخت اثری را بدون مشخص بودن عایدی و دستمزد عوامل آغاز نکردهام. هیچوقت با آدمها به شکل درصدی قرارداد نبستهام و هر یک از عوامل باید قرارداد مشخص و دستمزد ثابت داشته باشند. دعوت از بازیگر یا عوامل اجرایی بدون روشن کردن شرایط مالی از ابتدا، از نظر من خیانت به آنهاست.
وی با بیان اینکه انگیزه و خلاقیت بهتنهایی نمیتوانند هزینههای تولید را تأمین کنند، افزود: دشواری اقتصادی نباید بهانهای برای نادیده گرفتن حقوق افرادی باشد که برای شکلگیری یک اثر نمایشی تلاش میکنند. در «تنلش» نیز با وجود تمام مشکلات تلاش کردم کیفیت را قربانی نکنیم. برای مثال، هزینه چاپ بروشور نسبت به سال گذشته چهار برابر شد، اما آن را حذف نکردم؛ چراکه باور دارم باید برای مخاطب ارزش افزودهای داشته باشیم و نباید تمام فشار اقتصادی را به بخشهایی منتقل کنیم که در نهایت تماشاگر از آنها متضرر شود.
امید به شکلگیری موج تازهای از اجراهای باکیفیت
بیگی در ارزیابی وضعیت تئاتر مستقل ایران مطرح کرد: به نظرم شرایط تئاتر از بسیاری جهات بهتر از همیشه است. مخاطبان زیادی به تئاتر جذب شدهاند و در بعضی موقعیتها حتی میتوان حضور پررنگتر آنها را نسبت به سالنهای سینما احساس کرد. امیدوارم بهزودی شاهد موجی از اجراهای بسیار خوب باشیم؛ چراکه هم مخاطب و هم گروههای نمایشی به این نتیجه رسیدهاند در میان انبوه محتواهایی که هر روز با آنها مواجه میشویم، هیچچیز جای یک اثر هنری خوب را نمیگیرد. ارتباط زنده با بازیگر و تجربه مشترکی که میان تماشاگران شکل میگیرد، چیزی نیست که بتوان بهسادگی جایگزین آن کرد.
این کارگردان در پایان بر ضرورت حساسیت بیشتر نسبت به کیفیت آثار، انتخاب بازیگر، کارگردانی و استانداردهای اجرایی تأکید کرد و گفت: نباید مخاطبی را که برای نخستین بار به تماشای یک اجرای تئاتر میآید، از دست بدهیم. مخاطب قرار نیست به خاطر علاقه ما به تئاتر، هر چیزی را بپذیرد؛ او حق دارد کیفیت بخواهد و ما وظیفه داریم این کیفیت را فراهم کنیم.
نمایش «تنلش» به نویسندگی مهران مرادی و کارگردانی احمد بیگی از ۲۷ آبان در تماشاخانه دا به صحنه میرود.
پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طایی و یوسف فروتن گروه بازیگران این نمایش را تشکیل میدهند.
«تنلش» از اول آذرماه روی صحنه میرودنمایش «تنلش» به نویسندگی مهران مرادی و کارگردانی و تهیهکنندگی احمد بیگی، از اول آذرماه ۱۴۰۵ در سالن اصلی خانه نمایش دا روی صحنه میرود.نمایش «تنلش» اثری نمایشی بر اساس طرحی از احمد بیگی و با متنی از مهران مرادی است که با نگاهی تأملبرانگیز به مفاهیمی چون زوال، فراموشی، رنجهای انسانی، حقیقت و سکوت میپردازد و مخاطب را به مواجهه با لایههای پنهان روابط انسانی و تناقضهای درونی انسان معاصر دعوت میکند.
در خلاصه این نمایش آمده است:
«آدمها تمیز نیستن؛ حتی اگه تمیز باشن، همهشون بوی دیروزشون رو میدن…»
در این اثر پیمان محسنی، احمد بیگی، رز ایزدی، بیتا طائی و یوسف فروتن به ترتیب ورود به صحنه ایفای نقش میکنند.
احمد بیگی علاوه بر کارگردانی و تهیهکنندگی، طراحی صحنه و لباس این نمایش را نیز بر عهده دارد. ایمان اسماعیلی طراح نور، آیه جبین (خانه آ) طراح پوستر و گرافیک، علی تاجیک (خانه آ) طراح تیزر و موشنگرافیک و وحید قنوعی آهنگساز این اثر هستند.
در گروه کارگردانی، بهنام بهارلو بهعنوان برنامهریز و دستیار نخست کارگردان حضور دارد و امیرحسین جوانبخت و محدثه بوربور دستیاران کارگردان هستند. فاطمه اسمی منشی صحنه است و آریانا علمشاهی و سارا چشمه نیز اعضای گروه کارگردانی هستند.
بردیا علینوری مدیر اجرایی و معین مروجی مدیر صحنه نمایش هستند. ساخت دکور بر عهده گروه هنری رادیکال و ساخت آکسسوار بر عهده بیتا بهارلو است. آریانا علمشاهی، سارا چشمه و معین مروجی دستیاران صحنه، آریانا علمشاهی دستیار لباس و علیرضا اسدی دستیار نور این پروژه هستند.
در بخش تبلیغات و رسانه، گروه هنری رادیکال مسئولیت تبلیغات را بر عهده دارد. سروین دهقان مدیر رسانه، گروه «آچار فرانسه کلمات» مسئول روابط عمومی و بهنام بهارلو تصویربردار پشت صحنه و عکاس تمرینات نمایش هستند. ریور گالری نیز حامی مالی این اثر است.
نمایش «نقش زن» به کارگردانی مهتاب باجلان، از روز چهارشنبه ۲۷ آبانماه اجراهای خود را در بوتیک هنر ایران آغاز میکند.به گزارش روابطعمومی گروه، نمایش «نقش زن» به نویسندگی فرهاد آییش و کارگردانی مهتاب باجلان، از ۲۷ آبانماه در سالن شماره ۷ بوتیک هنر ایران روی صحنه میرود.
در خلاصهداستان این نمایش آمده:«زنی که در گذشته بازیگر تئاتر بوده، اکنون در تیمارستان بستری است و خاطرات بازیگری و گذشته خود را مرور میکند».
مجری طرح نمایش «نقش زن»، حسین کشفی اصل است. همچنین مهتاب باجلان به عنوان بازیگر، ایفای نقش در این نمایش را بر عهده دارد.
سایر عوامل اجرا عبارتند از: حسین کشفیاصل (طراح صحنه و لباس)، اشکان قازانچایی (طراح گرافیک)، رامتین جهانبانی (عکاس)، نوید اصغری، شادی جعفری (ساخت تیزر و موشن)، ایلیا امینی (دستیار کارگردان)، سبا رحیمی (منشی صحنه)، امیرعلی مسلمخانی، غزل مصیبی (مدیران صحنه).
مهتاب باجلان، پیش از این در نمایشهای «سوءتفاهم» و «بکاستیج»، به عنوان بازیگر و تهیهکننده با حسین کشفی اصل همکاری کرده بود.
گفتنیست نمایش «نقش زن» به نویسندگی فرهاد آییش و کارگردانی مهتاب باجلان، از ۲۷ آبانماه هر روز ساعت۱۹:۳۰، در سالن شماره ۷ بوتیک هنر ایران به نشانی خیابان حافظ، خیابان نوفل لوشاتو، بعد از سفارت ایتالیا، نبش کوچه یاسمن، شماره ۷۴ اجرا میشود. مدتزمان این نمایش، ۴۰ دقیقه است.
علاقهمندان به تماشای این اثر نمایشی، برای رزرو و تهیه بلیت میتوانند به صفحه نمایش «نقش زن» در سامانه تیوال مراجعه کنند.
میکاییل شهرستانی با «افسانههای تبای» بهزودی در خانه نمایش مهرگاننمایش «افسانههای تبای» به طراحی و کارگردانی میکاییل شهرستانی بهزودی در سالن اصلی خانه نمایش مهرگان روی صحنه میرود.
به گزارش روزنه هنر، میکاییل شهرستانی، بازیگر، کارگردان و مدرس تئاتر، در تازهترین تجربه نمایشی خود به سراغ جهان اسطورهها و روایتهای تراژیک رفته است تا با اجرای نمایش «افسانههای تبای»، مخاطبان را به مواجهه با یکی از شناختهشدهترین روایتهای اسطورهای جهان ببرد.
شهرستانی که در سالهای فعالیت هنری خود همواره به ادبیات نمایشی کلاسیک و ظرفیتهای اجرایی متون اسطورهای توجه داشته است، این بار با طراحی و کارگردانی «افسانههای تبای» تلاش دارد بستری برای بازخوانی مفاهیمی همچون سرنوشت، تقدیر، قدرت و تقابل انسان با نیروهای فراتر از اراده خود فراهم کند.
«افسانههای تبای» با بهرهگیری از شخصیتهایی چون ادیپوس، آنتیگونه، کرئون و یوکاسته، به جهان تراژدیهای یونان باستان قدم میگذارد؛ جهانی که در آن سرنوشت فردی و جمعی، انتخابهای انسانی و پیامدهای گریزناپذیر آنها درهم تنیده میشوند. این اثر با تمرکز بر روایتهای اسطورهای تبای، فرصتی برای مواجهه دوباره مخاطب با مفاهیم بنیادین ادبیات تراژیک فراهم میکند.
نمایش «افسانههای تبای» بهزودی در سالن اصلی خانه نمایش مهرگان روی صحنه میرود و جزئیات مربوط به زمان اجرا و تهیه بلیت آن متعاقباً اعلام خواهد شد.
«کتاب جادو» به دور دوم اجرا رسیددور دوم نمایش پر مخاطب «کتاب جادو» به کارگردانی بهنام زینعلی که در دور نخست با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده بود به زودی آغاز میشود.
به گزارش روابطعمومی گروه، نمایشِ موزیکالِ پر مخاطب «کتاب جادو» به نویسندگی و کارگردانی بهنام زینعلی و تهیهکنندگی ژاله صامتی که در دور نخست با استقبال خوب مخاطبان روبرو شده بود به زودی آغاز میشود. این نمایش که پرفروشترین نمایش کودک و نوجوانِ هفته نخست آبان در تیوال نام گرفت، پس از پایان دور نخست و تکمیل ظرفیت، دور دوم اجراهای خود را از یکشنبه ۲۴آبان در تماشاخانه همای سعادت ادامه میدهد.
از بازیگران این نمایش ۴۰دقیقهای میتوان به؛ بهنوش مرادی، باران صامتی، رومینا بختیاری و عاطفه اکبری اشاره کرد. همچنین نوشین صامتی بهعنوان مجری طرح با این اثر همکاری دارد.
از دیگر عوامل گروه میتوان به؛ محمد گودرزفر بعنوان سرپرست گروه موسیقی و نوازنده تنبک، سینا عطایی نوازنده سنتور، حسنا کارخانه نوازنده کمانچه، افرا بیات دستیار کارگردان، نورا نجفی پور مدیرصحنه، اشاره کرد.
این خبر در پایان یادآور میشود، پیشفروش روزهای نخست این نمایش در سایت تیوال آغاز شده و علاقه مندان میتوانند برای خرید بلیت به این سایت مراجعه کنند.
نمایش «رقص گرگ روی برف سرخ» محصول مشترک ایران و فرانسه در تماشاخانه استاد جوانمردنمایش «رقص گرگ روی برف سرخ» به نویسندگی، طراحی و کارگردانی پریسیما چگینی و به عنوان محصول مشترک ایران و فرانسه، از ۱ آذر ۱۴۰۵ در خانه تئاتر (تماشاخانه استاد جوانمرد) روی صحنه میرود.
این نمایش از ۱ آذر ۱۴۰۵، هر روز ساعت ۱۸:۳۰ به مدت زمان ۶۰ دقیقه در تماشاخانه استاد جوانمرد میزبان علاقهمندان به هنرهای نمایشی خواهد بود. (تماشای این اثر به افراد زیر ۱۵ سال توصیه نمیشود).
پریسیما چگینی، کارگردان و طراح این اثر، از هنرمندان فعال در حوزهی تئاتر عروسکی، پرفورمنس و هنرهای تجسمی است که تحصیلات خود را در رشته هنرهای نمایشی در دانشگاه هنر تهران آغاز کرده و پس از آن، مدرک کارشناسیارشد هنرهای اجرایی را از دانشگاه استراسبورگ فرانسه و کارشناسیارشد هنرهای عروسکی - مدرسه عالی هنر ARTS², مونس - بلژیک دریافت کرده است. او هماکنون نیز در مقطع دکتری در دانشگاه پاریس ۸ مشغول به تحصیل و پژوهش است.
از سوابق شاخص وی میتوان به با نمایش Lady Macbeth 2020 اشاره کرد که موفق به کسب رتبه نخست کارگردانی در جشنواره آنلاین تئاتر عروسکی کرونا شده است و همچنین در هجدهمین جشنواره بینالمللی تئاتر عروسکی تهران-مبارک نیز روی صحنه رفته است.
و همچنین اجرای پروژههای متعدد بینالمللی در فرانسه و بلژیک اشاره کرد.
آخرین اثر چگینی در بلژیک سال ۲۰۲۲ به اسم «خانه شب سفید» نیز یک اجرای ترکیبی متشکل از عروسک و بازیگر بوده است.
نمایش جدید او، «رقص گرگ روی برف سرخ»، ادامهی مسیر پژوهشی و اجرایی این هنرمند در پیوند میان تئاتر معاصر، تئاتر عروسکی، پرفورمنس و هنرهای تجسمی است که با استفاده از عناصر تصویر، استعاره، ماده و تخیل، فضایی سوررئال و چندلایه را خلق میکند.
در خلاصه داستان این اثر آمده است: «در شبی که برف سرخ میبارد، آنی و إمی در مرز میان رویا و واقعیت، با گرگی روبهرو میشوند که از دل تاریکی بازگشته است. شبی که خاطرهها جان میگیرند، گذشته دست از سر آدمها برمیدارد و رقصی رازآلود میان ترس، فقدان و رؤیای رهایی آغاز میشود.»
عوامل این نمایش عبارتند از:
نویسنده، طراح و کارگردان: پریسیما چگینی، بازیگران (به ترتیب ورود): نازنین میهن، ناهید عساکره، رضا رجبی، مجری طرح: علی نصر، طراح حرکت: سارینا شاد، طراح صحنه: پریسیما چگینی، طراحی و ساخت عروسک و ماسک: پریسیما چگینی، نوازنده کمانچه: سارا بابایی، دستیار کارگردان و برنامهریز: المیرا رضایی، آهنگساز: رضا رجبی، مدیر تبلیغات و روابط عمومی: رومینا سندگلزاده، طراح گرافیک: سما رجبی فر، مدیا: عرفان بیات
علاقهمندان میتوانند برای تهیهی بلیت، از امشب، سهشنبه ۱۹ آبان ماه، ساعت ۲۰:۰۰ به سایت تیوال مراجعه کنند.
«رویای پرشکوه خالی» به کاخ هنر میآیدنمایش «رویای پرشکوه خالی» به کارگردانی حامد ادوای، پس از ۸ سال، از اوایل آذرماه سال جاری در «کاخ هنر» روی صحنه میرود.
به گزارش ایران تئاتر به نقل از روابط عمومی پروژه، نمایش «رویای پرشکوه خالی» به کارگردانی حامد ادوای و نویسندگی مجتبی رفیعی کروگان، پس از ۸ سال، از اوایل آذرماه سال جاری در «کاخ هنر» روی صحنه میرود.
حامد ادوای، پس از تجربه موفق حضور در آخرین دوره جشنواره تئاتر دانشگاهی ایران، «رویای پر شکوه خالی» را برای اجرای عموم آماده کرده است.
سایر جزئیات مربوط به گروه بازیگران، عوامل و آغاز پیشفروش به زودی منتشر خواهد شد.
«دمنوش آویشن» به تماشاخانه استاد جوانمرد رسیدنمایش «دمنوش آویشن» از ۱۹ آبان در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» روی صحنه میرود.
نمایش «دمنوش آویشن» به نویسندگی و کارگردانی محمود حیدری از ۱۹ آبان، ساعت ۱۹:۴۵ در خانه تئاتر «تماشاخانه استاد جوانمرد» روی صحنه میرود.
این اثر نمایشی روایتگر مردی است که برای ملاقات با شخصی به نام آقای دینو وارد یک مجموعه فرهنگیهنری میشود؛ اما این ملاقات، برخلاف انتظار، با اتفاقاتی همراه میشود که مسیر حضور او در این مجموعه را تحت تأثیر قرار میدهد.
سحر آقاسی، احمدرضا بحری، محمد مظاهر، معین خدیوی، محمدمحسن شفیعی، اکبر سلمانی اله دادی، کاوه فرجاد منش بازیگران این نمایش ۷۰ دقیقهای هستند.
در خلاصه این اثر آمده: «شخصی برای ملاقات با آقای دینو وارد مجموعه فرهنگی هنری میشود.»
از دیگر عوامل این اثر نمایشی میتوان به همراه کارگردان: هادی تک زارع، گروه کارگردانی: ماتیسا مروتی، آرین اسماعیل زاده، طراح صحنه: آرمان میربابایی، طراح صدا، آهنگساز: کوروش خدیوی، مدیر صحنه: مهرداد نعیمی، اپراتور صدا: علی سان ملاح، اپراتور نور: کوشا محسن زاده، ساخت تیزر: پیام افشاری، دوپا، روابط عمومی، تبلیغات: پارسا اسماعیلی اشاره کرد.
«دمنوش آویشن» تازهترین تجربه گروه اجرایی پس از اجرای موفق نمایش «کِریم» است؛ گروهی که این بار با اثری متفاوت، مخاطبان تئاتر را به تماشای تجربهای تازه دعوت میکند.
علاقمندان میتوانند جهت تهیه بلیت و کسب اطلاعات بیشتر به برگه این نمایش در سایت تیوال مراجعه کنند.
یادداشت احسان سبکتکین برای نمایش "سه دقیقه تا پایان جهان" به کارگردانی تینو صالحیبا تماشای «سه دقیقه تا پایان جهان» به کارگردانی تینو صالحی و تهیهکنندگی آزیتا موگویی در سالن استاد سمندریان تماشاخانه ایرانشهر، آدم حس میکند تئاتر جدی این سالها بار دیگر نفس عمیقی کشیده و از رخوت روزمره فاصله گرفته است.
صالحی در این اثر سراغ ایدهای رفته که نمونهاش را کمتر روی صحنه دیدهایم؛ فشردن کل تاریخ رنج و بحران انسان معاصر در مقطعی که دقیقاً مصداق همان «موقعیت مرزی» یاسپرس است.
این نمایش اصلاً قرار نیست مأمنی آرامشبخش یا سرگرمیای بیدردسر باشد، بلکه برعکس، از طریق اصطکاک مدام نشانهها، درهمآموزی فرمهای پوچگرایانه و شکستن آگاهانه دیوار چهارم، تماشاگر را از جایگاه منفعل همیشگیاش بیرون میکشد و به قلب یک شوک ادراکیِ عمیق پرتاب میکند. در این جهان پرآشوب، تنِ بازیگران روی صحنه دیگر ابزار صرفِ ادای دیالوگ نیست، بلکه به واسطهی تئاتر فیزیکال و درک درست از روانشناسی بحران، به بدنهای مقاومت و استیصال بدل میشود.
حضور خیرهکننده بازیگرانی چون رویا جاویدنیا و توماج دانشبهزادی در کنار محمد معتضدی، فرید صادق، سینا برانچشمه، رضا حمزهپور و خودِ تینو صالحی، تجسم زندهی چرخهی معیوب خشونت و تنهایی است که با کنترل دقیق ریتم، سکوتهای پربار و اقتصاد حرکت، مخاطب را تنبهتن درگیر میکند.
«سه دقیقه تا پایان جهان» در نهایت بیانیهای است در دفاع از تئاتر تفکرمدار و عصیانگر؛ هنری که از ایجاد تلاطم و تنه زدن به فراموشی هراسی ندارد و تماشاگر را با ذهنی منقبض، بیدار و پر از پرسش روانه کوچههای شهر میکند.
اجراهای شبانه، ایرانشهر، سالن استاد ناظر زادهیادداشت عباس عبداله زاده برای نمایش "سه دقیقه تا پایان جهان" به کارگردانی تینو صالحیدر طول حیات حرفهایام، این نخستین بار است که نه از سرِ تعارف یا جریان سازی، بلکه از سرِ وظیفهٔ وجدانی و التزامِ اخلاقی به هنر، قلم به دست میگیرم تا دربارهٔ یک اثر نمایشی بنویسم که لازم است مورد توجه و دید همگان قرار بگیرد.
در روزگاری که سایهٔ سنگینِ ابتذال، سرمایههای مشکوک و موجِ سخیفِ نمایشهای تجاری،با عناوین کمدی،موزیکال،موسیقی نمایش و ... ساحتِ تئاتر را به عرصهای برای ارضای سلایقِ دمدستی و کسب درامد تبدیل کرده است، روزگاری که اکثریتِ اجراها تهی از فرم های خلاقانه و محتوای قابل تامل و زایشِ هنریشده و تنها به اتکای چهرههای گیشهپسند و فرمولهای سطحینگر میکوشند پول روی پول بگذارند، برخورد عادلانه با اثری چون سه دقیقه تا پایان جهان حکمِ یک تنفسِ عمیق در هوای پاک را دارد.
تینو صالحی در این اثر، از منظر من در همه ابعاد، بیانی صادقانه و بدون اغراق دارد و سعی می کند اثری هنرمندانه را با زبانی خاص و عامه پسند به روی صحنه بیاورد. متنِ اثر، ساختاری تأملبرانگیز دارد که هوشمندانه بر دو پایهٔ ارسطوییِ آموزش و پالایش استوار شده و تماشاگر را نه به مثابه یک مصرفکنندهٔ منفعل، بلکه به عنوان سوژهای متفکر درگیر میکند. آنچه دراماتورژی اثر را از آثار مشابه متمایز میسازد و هنر یافتن ترکیبات نمایشی را قوت می بخشد، پرهیز از شعارزدگی و گریز از افتادن در دامِ سانتیمانتالیسمِ رایج است، متن با تکیه بر بحرانهای بنیادینِ انسانِ معاصر، او را در برابر آینهٔ پایان جهان قرار میدهد.
اما درخششِ اصلی کار در حوزهٔ میدانگاهِ اجرا است. میزنسنهای تینو صالحی، مهندسیشده، دقیق و در خدمتِ دراماند. کارگردانی، صادقانه و کنترلشده و به دور از خودنماییهای فرمالیستیِ بیمبناست. از کنار بازیها یکدست و پر شور بازیگرانش خصوصا توماج دانش بهزادی نمی توان به سادگی گذشت،بازی هایی منفک از اضافاتِ تئاتری و برخاسته از درک عمیقِ زیستِ انسانیِ نقشها که مرموز ،جذاب و کنجکاو کننده و تامل بر انگیزند. در این اجرا، به عناصرِ دیگر صحنه توجه قابل ملاحظه ای شده، نور، طراحی صحنه، حرکتبندیها و موسیقی، پمپاژورهای هماهنگِ یک پیکرهٔ زندهاند و همگی در خدمتِ تمِ مرکزیِ اثر می باشند.
در نهایت، سه دقیقه تا پایان جهان ،نمایشی است که ،بغایت و به اندازه و خلاق است، طمطراقِ کاذب ندارد، اما از عمق تهی نیست.
همدلی، رفاقتِ حرفهای و چفت و بستِ گروهی در تمام لحظاتِ اجرا موج میزند.
بنابراین، از منظرِ مسئولیتِ اجتماعیِ هنر، دور از انصاف و بلکه خیانت به بضاعتِ شریفِ تئاتر است که چنین اثری که با اخلاصِ هنرمندانِ واقعیاش به صحنه آمده در هیاهوی کجسلیقگیِ بازارِ مسلط دیده نشود . وظیفهٔ خود میدانم از تمامی اهالی تفکر، دوستدارانِ تئاترِ اصیل و تماشاگرانِ فهیم دعوت کنم تا با حضورِ آگاهانهٔ خود در سالنِ اجرا، از این اثر حمایت کنند. مبادا که ذائقهٔ عمومی بیش از این توسطِ مدعیانِ نگرش های بازاری مصادره شود و نامِ مقدسِ تئاتر بیش از پیش دستخوشِ مسخ و تغییر ماهیت گردد.
عباس عبداله زاده
1405/08/16
«کتاب جادو» پرفروشترین نمایش هفته نخست آبان در تیوال شدپایان دور نخست با تکمیل ظرفیت اجراها؛ دور دوم بهزودی در سالنی دیگر آغاز میشودنمایش موزیکال «کتاب جادو» به نویسندگی و کارگردانی بهنام زینعلی و تهیهکنندگی ژاله صامتی، پس از استقبال چشمگیر مخاطبان و فروش تمامی بلیتها در تمام سانسها طی دو هفته متوالی، روز جمعه به نخستین دور اجراهای خود در سالن خانه رویداد جریان پایان داد.
به گزارش روابطعمومی نمایش، «کتاب جادو» با همراهی پرشور کودکان و خانوادهها، عنوان پرفروشترین نمایش هفته نخست آبان در سایت تیوال را به دست آورد و در جمع پرفروشترین نمایشهای کودک و نوجوان هفته نخست آبانماه سایت تیوال قرار گرفت.
استقبال از این اثر موزیکال، از روزهای آغازین با تکمیل ظرفیت سانسها همراه شد. حضور گرم خانوادهها و اشتیاق کودکان برای همراهی با جهان قصه و موسیقی، اجراهای «کتاب جادو» را به تجربهای پرنشاط برای تماشاگران تبدیل کرد؛ استقبالی که تا آخرین روز دور نخست ادامه یافت و تمامی اجراها را تا روز جمعه و پایانی نمایش، با سالن پُر از مخاطب همراه کرد.
آیین افتتاحیه این نمایش نیز با حضور ژاله صامتی، هنرمند شناختهشده تئاتر و سینما که تهیهکنندگی اثر را بر عهده دارد، برگزار شد.
استقبال از «کتاب جادو» به اجراهای عمومی محدود نماند و سانسهای صبح این نمایش نیز میزبان دانشآموزان مدارس و کودکان مهدهای کودک بود. حضور گروهی کودکان در کنار آموزگاران و مربیان، شور و حال ویژهای به این اجراها بخشید و فرصتی برای تجربه تماشای زنده تئاتر و همراهی با دنیای خیالانگیز نمایش فراهم کرد.
با پایان دور نخست اجراها در روز جمعه، گروه اجرایی اعلام کرد که با توجه به استقبال و درخواست مخاطبان، دور دوم نمایش «کتاب جادو» بهزودی در مجوعهای دیگر آغاز خواهد شد. زمان آغاز اجراها و جزئیات پیشفروش بلیت، متعاقباً اطلاعرسانی میشود.
بهنوش مرادی، باران صامتی، رومینا بختیاری و عاطفه اکبری بازیگران این نمایش هستند و نوشین صامتی بهعنوان مجری طرح با این اثر همکاری دارد.
همچنین محمد گودرزفر بعنوان سرپرست گروه موسیقی و نوازنده تنبک، سینا عطایی نوازنده سنتور، حسنا کارخانه نوازنده کمانچه، افرا بیات دستیار کارگردان، نورا نجفی پور مدیرصحنه، بهنام زینعلی را در شبهای این اجرا همراهی میکنند.
روایت «جادهی طولانی مارپیچ» در خانه نمایش مهرگاننمایش «جادهی طولانی مارپیچ» به قلم محمد چرمشیر و با کارگردانی نینا نفیسی؛ در سالن شماره ۲ خانه نمایش مهرگان بهروی صحنه رفته است.
حمید عبادی، نینا نفیسی، ایلیا نفیسی فرد، نازنینزهرا بابائیان و رضا سکوتی بازیگران این اثر نمایشی ۵۵ دقیقهای هستند که روایتی از ناکامی و تقدیر را بازگو میکند؛ داستانی عاشقانه که با نگاهی آغاز و از روی غفلت، متوقف میشود. پس از ۱۰سال، این زخم کهنه، سر باز میکند و...
نفیسی با اشاره به اینکه این متن به مقولاتی نظیر زمان، عشق، حسرت و گفتگوهای ناتمام میپردازد، میگوید: «جهان تأملبرانگیزی که استاد چرمشیر خلق کرده، تجربهای عمیق از انسان و فرصتهای ازدسترفته را تداعی میکند».
سایر عوامل این پروژه عبارتاند از: مشاور کارگردان: بیژن موسوی کاشانی؛ مدیر اجرایی و مدیر تبلیغات: محمد نیکبخت؛ مدیر رسانه و عکاس: پیام احمدی کاشانی؛ طراح نور: محمد صادقی؛ ساخت تیزر: حمید عبادی؛ مدیر روابطعمومی: مصطفی رفعت؛ طراح پوستر و بروشور: کاظم محمدی؛ گروه کارگردانی: معصومه خوشاندام، رضا سکوتی، ایلیا نفیسی فرد، نیما (علی) بزرگی و وحید سهیلی.
نمایش «جادهی طولانی مارپیچ» تا ۳۰ آبانماه ۱۴۰۵ بهروی صحنه خواهد رفت و علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت، به سایت تیوال مراجعه کنند.
پاسخ به درخواست هنرمندان؛ مهلت ثبتنام در جشنواره تئاتر «دارا رُخ» افزایش یافتمهلت ارسال آثار به نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» تمدید شد.
به گزارش روابط عمومی این رویداد، مهلت ثبتنام و ارسال آثار(نمایشنامه) در نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» به دلیل استقبال گسترده هنرمندان تا پایان روز شنبه ۱۶ آبانماه ۱۴۰۵ تمدید شد.
پیش از این، آخرین مهلت بارگذاری آثار (نمایشنامه) در دو بخش اجرای تکنفره (مونولوگ) و اجرای دونفره (دیالوگ) تا ۱۰ آبانماه تعیین شده بود. با توجه به درخواستهای متعدد هنرمندان و هنرجویان، دبیرخانه جشنواره تصمیم گرفت این مهلت را تا پایان روز شنبه ۱۶ آبانماه افزایش دهد.
تاکنون از زمان اعلام فراخوان در ۲۲ مهرماه، تعداد ۲۹۴ اثر در سامانه «تماشاخانه دارا رُخ» ثبت شده است که از این میان، ۱۸۵ اثر در قالب مونولوگ و ۱۰۹ اثر در قالب دیالوگ (اجراهای دونفره) به ثبت رسیدهاند.
نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» با هدف حمایت از هنرمندان، هنرجویان و دانشجویان و با تمرکز بر روایتهای نزدیک (تکنفره و دونفره) برگزار میشود. متقاضیان میتوانند با مراجعه به سامانه تماشاخانه دارا رُخ پس از مطالعه دقیق فراخوان، نسبت به ثبتنام و ارسال اثر خود اقدام کنند.
این جشنواره به همت مؤسسه فرهنگی، هنری و آموزشی «دارا رُخ» و با دبیری «سیدمحسن حسنزاده»، در نیمه اول دیماه سال جاری برگزار خواهد شد.
وودی آلن در تهران، نگاهی به نمایش «قطع رابطه در خانه»گاهی تئاتر بیش از هر چیز باید بتواند حال تماشاگرش را خوب کند؛ او را برای مدتی از دغدغههای روزمره جدا کند و به دنیایی ببرد که در آن میتوان به پیچیدگیهای روابط انسانی خندید، بدون آنکه برای خنداندن مخاطب به شوخیهای سطحی یا واژههای رکیک متوسل شد. «قطع رابطه در خانه» از همین جنس نمایشهاست؛ یک کمدی رمانتیک سرحال که با ریتمی مناسب، بازیهایی روان و موقعیتهای طنز متعدد، تجربهای خوشایند برای تماشاگر رقم میزند.
ایده اولیه نمایش بهاندازه کافی جذاب و غیرمتعارف است: اریک، مردی که مؤسسهای برای قطع رابطه تأسیس کرده، به نمایندگی از افرادی که جرئت یا تمایل مواجهه مستقیم با شریک عاطفی خود را ندارند، خبر جدایی را به طرف مقابل اطلاع میدهد. اما طبیعتاً ماجرا به همین سادگی پیش نمیرود و مأموریت ظاهراً معمولی او، به موقعیتهایی پیشبینینشده و پیچیده تبدیل میشود.
آنچه در این نمایش بیش از همه جلب توجه میکند، جنس طنز و شیوه شکلگیری آن است. نمایش بهجای تکیه بر شوخیهای کلامی مبتذل یا اغراقهای بیمورد، از موقعیت، سوءتفاهم، واکنشهای ناگهانی و بازی با انتظارات تماشاگر برای خلق لحظات خندهدار استفاده میکند. طنزی که از دل روابط انسانی بیرون میآید و به همین دلیل، برای مخاطب آشنا و قابل لمس است.
تماشای نمایش گاهی آدم را به یاد کمدیهای وودی آلن میاندازد؛ همان جهان پرجنبوجوشی که در آن روابط عاطفی، تردیدها، تناقضهای رفتاری و ناتوانی آدمها در مدیریت احساساتشان، به ماده اولیه طنز تبدیل میشود. البته این شباهت بیش از آنکه به معنای تقلید از سبک یک فیلمساز باشد، به حالوهوای کلی اثر و نوع نگاه طنزآمیز آن به روابط زن و مرد مربوط است.
بازیهای خوب سوگل قلاتیان، هومن کیایی و مازیار سیدی نیز نقش مهمی در موفقیت اجرای نمایش دارند. یکی از امتیازهای اجرا، توجه به واکنشها و تعامل میان بازیگران است؛ جزئیاتی که گاهی حتی بیش از خود دیالوگها خندهدار میشوند. بازیگران بهخوبی ریاکشنهای یکدیگر را دریافت میکنند و این ارتباط زنده، به حفظ انرژی صحنه کمک میکند.ریتم تند و روان نمایش نیز اجازه نمیدهد موقعیتهای طنز کش پیدا کنند یا انرژی اجرا فروکش کند. همهچیز در خدمت پیشبرد موقعیتهاست و تماشاگر فرصت چندانی برای فاصله گرفتن از ماجرا پیدا نمیکند.
«قطع رابطه در خانه» در نهایت به همان چیزی وفادار میماند که از یک کمدی رمانتیک انتظار داریم: پایانی خوش و امیدبخش. شاید در روزگاری که بخش بزرگی از تجربههای روزمره با اضطراب و خبرهای ناخوشایند گره خورده، تماشای نمایشی که بدون ادعای بزرگ، به مخاطب فرصت خندیدن و لذت بردن میدهد، خود غنیمت باشد.
این نمایش یادآوری میکند که کمدی خوب لزوماً به معنای شوخیهای پرصدا و بیپروایانه نیست؛ گاهی کافی است آدمها را در موقعیتهایی قرار دهیم که خودشان، با تمام تناقضها و پیچیدگیهایشان، خندهدار شوند.
نسیم قاضیزاده
بازیگران نمایش «خانهی من جهنم» معرفی شدندهمزمان با آغاز پیشفروش، بازیگران «خانهی من جهنم» به کارگردانی مسعود میرطاهری معرفی شدند.
به گزارش روابط عمومی گروه، نمایش «خانهی من جهنم» نوشته پوپک رحیمی با طراحی و کارگردانی مسعود میرطاهری و تهیه کنندگی حامد اکبری از روز چهارشنبه، ۱۳ آبانماه در سالن استاد فرهاد ناظرزاده کرمانی تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود.
بازیگران این نمایش ۸۰دقیقهای را (به ترتیب ورود به صحنه)؛ مسعود میرطاهری، شبنم سلطانی، بابک بهشاد و اشکان جنابی تشکیل میدهند.
در خلاصه این نمایش اینگونه آمده است که؛ در شهری به نام جهنم، چهار نفر گرفتار یک سؤالاند: برای رهایی، باید از چه کسی عبور کرد؟
از عوامل این نمایش میتوان به؛ مجری طرح: احسان تارخ، دستیار کارگردان: مونا گلپایگانی، دستیار دوم کارگردان: حامد اسماعیلی، طراح صحنه: سینا ییلاق بیگی، طراح لباس: مهرنوش بیانی، طراح گرافیک و گرافیست: رامین رستمی، منشی صحنه: صبا بازرگان، طراح نور: پدرام رضوانی، طراح تیزر و تکنسین ساخت تیزر: نیما ماسالی، طراح گریم: تکتم مرشدلو، اجرای گریم: حسام حیدری و مهلا شهریاری، عکاس: پرتو جغتایی، روابط عمومی و مدیر رسانه: امیر پارسائیان مهر اشاره کرد.
شایان ذکر است، پیش فروش این نمایش از امروز در سایت تیوال آغاز شده و علاقهمندان میتوانند برای تهیه بلیت اقدام کنند.
زمانی که عشق هم برونسپاری میشود نمایش با شکستن «دیوار چهارم» مخاطب را از جایگاه ناظر صرف به شریک تاملات شخصیت اصلی ارتقا میدهدتأملی بر نمایش «قطع رابطه در خانه» نوشته تریستان پتیژرار و کارگردانی مازیار سیدیگاهی انسان برای رهایی از یک رابطه، بیش از آنکه به دنبال پایان دادن به آن باشد، در جستوجوی کسی است که مسوولیت پایانش را بر عهده بگیرد. ایده مرکزی نمایش «قطع رابطه در خانه» نوشته تریستان پتیژرار و کارگردانی مازیار سیدی، دقیقا بر همین تناقض بنا شده است؛ تاسیس موسسهای برای اعلام خبر جدایی به جای آدمهایی که نمیخواهند یا نمیتوانند شخصا چنین مسوولیتی را بپذیرند. گویی در جهان معاصر، حتی پایان دادن به یک رابطه عاطفی نیز میتواند به خدمتی قابل خرید و فروش تبدیل شود؛ خدمتی که قرار است دشوارترین بخش یک انتخاب شخصی را از دوش صاحب انتخاب بردارد. اما آیا میتوان مسوولیت عاطفی را نیز مانند بسیاری از خدمات دیگر برونسپاری کرد؟
تریستان پتیژرار در این نمایشنامه با انتخاب چنین موقعیتی، بستری برای شکلگیری یک کمدی موقعیت فراهم میکند. کاراکتر اریک، با بازی مازیار سیدی، صاحب موسسهای است که ماموریتش اعلام جدایی به جای دیگران است. او در یکی از ماموریتهای خود با کاراکتر شارلوت، با بازی سوگل قلاتیان، روبهرو میشود؛ زنی که هفت سال پیش بدون هیچ گونه توضیحی او را ترک کرده و اکنون گذشتهای حل نشده را دوباره به زندگیاش بازگردانده است. حضور کاراکتر ماکسیمیوس، با بازی هومن کیایی، این مواجهه را به یک مثلث عاطفی تبدیل میکند؛ مثلثی که در آن مرز میان ماموریت حرفهای، خاطره شخصی و میل عاطفی به تدریج مخدوش میشود. به این ترتیب، کسی که قرار است واسطه پایان یک رابطه باشد، خود درگیر رابطهای میشود که ظاهرا هنوز به پایان نرسیده است. این پارادوکس، نقطه عزیمت درام و مهمترین ظرفیت کمیک آن است.
از منظر گونهشناسی، نمایش در قلمرو کمدی موقعیت و کمدی رمانتیک حرکت میکند و در عین حال از الگوهای «وودویل مدرن» نیز بهره میگیرد. کمدی موقعیت بیش از آنکه بر شوخیهای مستقل و خندهگیریهای کلامی متکی باشد، از قرار گرفتن شخصیتها در شرایطی متناقض و پیشبینیناپذیر نیرو میگیرد. در چنین ساختاری، یک موقعیت اولیه به زنجیرهای از موقعیتهای تازه منجر میشود و شخصیتها هر چه بیشتر برای کنترل اوضاع تلاش میکنند، بیشتر در دام پیچیدگیهای آن گرفتار میشوند. در کمدی رمانتیک نیز روابط عاطفی، موانع ارتباطی، سوءتفاهمها و فاصله میان خواستههای آشکار و پنهان شخصیتها، موتور پیشبرنده روایت هستند. «قطع رابطه در خانه» این دو سازوکار را به هم پیوند میزند و از دل یک موقعیت ظاهرا ساده، شبکهای از مناسبات عاطفی و پنهانکاری میسازد. در این میان، مفهوم وودویل مدرن نیز برای فهم سازوکار اجرایی و دراماتیک اثر اهمیت دارد. وودویل در سنت نمایشی اروپا، بهویژه در کمدی عامهپسند فرانسوی، بر موقعیتهای اغراقآمیز، سوءتفاهمهای زنجیرهای، ورود و خروجهای حساب شده، روابط پنهانی و غافلگیریهای پیدرپی استوار بوده است. در این شیوه، دروغ و پنهانکاری صرفا ابزار فریب نیستند، بلکه به عناصر سازنده پیرنگ تبدیل میشوند. شخصیتها میکوشند انگیزههای واقعی خود را پشت کلمات و رفتارهای ظاهری پنهان کنند؛ میان آنچه میگویند و آنچه واقعا میخواهند فاصله میافتد و همین شکاف، زمینهساز سوءتفاهم و جابهجایی موقعیتها میشود. در واقع، خنده از جایی آغاز میشود که مخاطب به اطلاعاتی دسترسی دارد که شخصیتها از آن بیخبرند یا از معنای واقعی رفتار یکدیگر برداشت نادرستی دارند.
در نمایش نیز تعلیق نیز از همین فاصله اطلاعاتی تغذیه میکند. مخاطب با هر تغییر در مناسبات سه شخصیت، در انتظار آشکار شدن انگیزهای تازه یا برملا شدن بخشی از حقیقت میماند. پرسش فقط این نیست که چه کسی با چه کسی رابطه دارد یا چه کسی قصد پایان دادن به آن را دارد؛ مساله مهمتر این است که هر شخصیت تا چه اندازه از خواسته واقعی خود آگاه است و تا کجا حاضر است آن را به زبان بیاورد. در چنین ساختاری، دروغ نه تنها حقیقت را به تعویق میاندازد، بلکه خود به عاملی برای تولید موقعیتهای تازه تبدیل میشود. البته تعلیق و غافلگیری در کمدی موقعیت زمانی به نتیجه مطلوب میرسند که از منطق رفتاری شخصیتها فاصله نگیرند، زیرا اگر سوءتفاهمها صرفا برای طولانی کردن ماجرا ساخته شوند، خطر تبدیل شدن پیرنگ به مجموعهای از تصادفهای کمیک وجود دارد.
فراتر از سازوکار کمدی، نمایش پرسشی جدی درباره سرنوشت، انتخاب و تقدیر آدمها مطرح میکند. آیا مواجهه دوباره اریک و شارلوت را باید اتفاقی تصادفی دانست یا بازگشت به گذشتهای که هرگز به درستی تعیین تکلیف نشده است؟ آیا انسان در برابر آنچه برایش رخ میدهد صرفا تسلیم تقدیر است یا همچنان مسوول انتخابهای خویش باقی میماند؟ این پرسشها زمانی معنای بیشتری پیدا میکنند که ایده موسسه اریک را در کنار آنها قرار دهیم. موسسهای که قرار است به جای افراد، تصمیم به جدایی را اعلام کند، در حقیقت شکل تجاری شده نوعی گریز از مسوولیت است. فردی که توان مواجهه مستقیم با شریک عاطفی خود را ندارد، هزینه میپردازد تا شخص دیگری این مواجهه را انجام دهد. حتی امکان دریافت خدمات جانبی مانند ارسال گل برای اعلام جدایی، بر طنز تلخ این وضعیت میافزاید؛ گویی برای پایان دادن به یک رابطه نیز میتوان بسته خدماتی تعریف کرد!
از این منظر، نمایش ظرفیت خوانشی انتقادی درباره کالایی شدن روابط انسانی دارد. در جهانی که بسیاری از نیازها و مناسبات به خدمات قابل عرضه در بازار تبدیل شدهاند، جدایی نیز از قلمرو تجربه شخصی خارج و به یک محصول خدماتی بدل میشود. با این حال، تناقض اصلی در اینجاست که احساسات، برخلاف خدمات، به آسانی قابل انتقال نیستند. اریک میتواند خبر جدایی دیگران را اعلام کند، اما نمیتواند گذشته عاطفی خودش را به دیگری بسپارد. او در مقام واسطه جدایی، ناخواسته با چیزی مواجه میشود که هنوز در درونش پایان نیافته است. اینجاست که نمایش از یک ایده کمیک فراتر میرود و به پارادوکس جدایی میرسد: کسی که حرفهاش پایان دادن به روابط دیگران است، در برابر رابطه حل نشده خودش ناتوان میماند.
در طراحی صحنه نیز سه محدوده اصلی، سازماندهنده روابط و کنشهای نمایش هستند: میز شام، مبل راحتی و درِ ورودی. میز شام به محل گفتوگوهای ظاهرا صمیمانه و گردهمایی سه شخصیت تبدیل میشود؛ فضایی که در آن مناسبات اجتماعی و ظواهر ارتباطی حفظ میشوند، اما زیر این آرامش، تنشهای عاطفی جریان دارند. مبل، در طرف مقابل، کارکردی متفاوت پیدا میکند و به فضایی برای آشکار شدن لایههای پنهان شخصیتها و عریان شدن درونیات آنها بدل میشود. درِ ورودی نیز صرفا یک عنصر کاربردی در دکور نیست، بلکه به محل ورود تنش و برهم خوردن تعادل موقعیت تبدیل میشود. نخستین مواجهه اریک و مارک و پاره شدن پیراهن اریک به دست مارک، از همان ابتدا این درگاه را به مرز میان آرامش ظاهری و آشوب پنهان بدل میکند. این سازماندهی سهگانه، امکان جابهجایی مداوم میان صمیمیت، افشاگری و تقابل را فراهم میآورد.
فضاسازی اثر در برخی لحظات یادآور جهان کمدیهای وودی آلن است؛ بهویژه از حیث تمرکز بر روابط عاطفی پیچیده، گفتوگوهای روزمرهای که به تدریج به موقعیتهای بحرانی تبدیل میشوند و شخصیتهایی که در مواجهه با احساسات خود گرفتار تناقضند. البته این شباهت را باید بیشتر در سطح حالوهوای روابط و جنس موقعیتهای کمیک در نظر گرفت، نه لزوما در سطح یک اقتباس یا تاثیر مستقیم سبکی.
یکی دیگر از تمهیدات اجرایی قابل توجه، شکستن دیوار چهارم توسط اریک در ابتدای نمایش و تکرار آن در پایان است. اریک در این دو نقطه، از محدوده جهان داستانی فاصله میگیرد و مستقیما با تماشاگر سخن میگوید. این انتخاب، مخاطب را از جایگاه ناظر صرف بیرون میآورد و او را به نوعی شریک تأملات شخصیت اصلی تبدیل میکند. از سوی دیگر، این تمهید میتواند یادآور آن باشد که آنچه بر صحنه میگذرد، تنها یک ماجرای خصوصی میان سه نفر نیست، بلکه موقعیتی است که امکان تعمیم آن به تجربه عمومی روابط انسانی وجود دارد. با این حال، میزان تاثیرگذاری چنین شکستی به آن وابسته است که گفتوگوی مستقیم با مخاطب، فراتر از یک تمهید روایی، به ضرورت معنایی نمایش تبدیل شود.
«قطع رابطه در خانه» در نهایت از یک ایده ساده، اما هوشمندانه بهره میگیرد تا تناقضی آشنا در زندگی معاصر را به صحنه بیاورد: انسان میخواهد انتخاب کند، اما گاهی از پذیرفتن پیامد انتخاب خود میگریزد؛ میخواهد رابطهای را تمام کند، اما حاضر نیست خودش پایان آن را اعلام کند. نمایش در بستر کمدی موقعیت و سازوکارهای وودویل مدرن، این گریز را به مجموعهای از سوءتفاهمها و جابهجاییهای کمیک تبدیل میکند. شاید مهمترین پرسشی که پس از پایان نمایش باقی میماند همین باشد: اگر بتوان خبر جدایی را به دیگری سپرد، آیا میتوان مسوولیت خاطره، فقدان و عشقی را که هنوز در درون ما ادامه دارد نیز به او واگذار کرد؟ پاسخ ظاهرا روشن است؛ جدایی شاید قابل سفارش باشد، اما پایان دادن به یک عشق، همچنان کاری است که هیچ کس جز خود فرد نمیتواند از عهده آن برآید.
آریو راقبکیانی
ستاره اسکندری پس از هفت سال به صحنه تئاتر بازمیگرددستاره اسکندری پس از هفت سال دوری از صحنه تئاتر، با نمایش «قرمز؛ داخلی/خارجی»به نویسندگی و کارگردانی کاملیا غزلی، بار دیگر در یک اثر نمایشی حضور پیدا میکند.
به گزارش روابط عمومی، تماشاگران پیگیر تئاتر در سالهای گذشته، ستاره اسکندری را در نمایشهای متعددی روی صحنه دیدهاند؛ بازیگری که با حضور در آثار کارگردانان شناختهشده تئاتر ایران، برای مخاطبان این هنر خاطرهساز بوده است و حالا پس از هفت سال دوری از صحنه، با نمایشی تازه به تئاتر بازمیگردد.
آخرین حضور این بازیگر در صحنه تئاتر به نمایش «من یه زنم صدام رو میشنوی» به نویسندگی و کارگردانی کاملیا غزلی بازمیگردد که سال ۱۳۹۸ در تالار حافظ روی صحنه رفت و این نمایش دومین همکاری این دو هنرمند است.
اسکندری در طول سالهای فعالیت خود در تئاتر، در نمایشهایی چون «دندون طلا» به کارگردانی داوود میرباقری، «رومئو ژولیت»، «شازده احتجاب»، «در مصر برف نمیبارد» و «شکار روباه» به کارگردانی علی رفیعی، «شب هزارویکم» به کارگردانی بهرام بیضایی، «عشقه» به کارگردانی محمد رحمانیان، «سعادت لرزان مردمان تیرهروز» به کارگردانی محسن علیخانی، «نفر دوم» به کارگردانی مهین صدری و «همهوایی» به کارگردانی افسانه ماهیان روی صحنه رفته است.
جزئیات بیشتری درباره زمان و مکان اجرای این نمایش و دیگر عوامل گروه هنوز اعلام نشده است.
عکس: رضا قاضیانی
با حضور هنرمندان و اصحاب رسانه در فرهنگسرای ارسباران اجراهای نمایش «همهچیز روی میز» آغاز شددکتر سهیلا نجم: کارگردان، نگاه متفاوتی به فرزندآوری داشته استنمایش «همهچیز روی میز» به کارگردانی حسینعلی بینوایی، اجراهای خود را با حضور جمع کثیری از هنرمندان تئاتر و سینما و اصحاب رسانه در فرهنگسرای ارسباران آغاز کرد. دکتر سهیلا نجم ـ استاد دانشگاه و پژوهشگر سینما و تئاتر ـ و ثریا رحمانی (روانشناس حوزه زوج و روابط عاطفی) نیز از مهمانان ویژه این اجرا بودند.
به گزارش روابطعمومی گروه، نمایش «همهچیز روی میز» به نویسندگی و کارگردانی حسینعلی بینوایی، که این روزها در فرهنگسرای ارسباران اجرا میشود، در نخستین اجرای خود میزبان شماری از هنرمندان مطرح تئاتر و سینما شد. همچنین در این اجرا، جمعی از خبرنگاران و عکاسان حضور داشتند.
دکتر سهیلا نجم، در پایان اجرای افتتاحیه این نمایش گفت:«خیلی تبریک میگویم به خانوم زینب شفیعی و آقای بینوایی و اعضای گروهشان که برای این اجرای فوقالعاده زحمت کشیدند. چیزی که در ابتدا برای من مهم است، تداوم کار آقای بینوایی در تلویزیون و صداوسیما و برنامهسازی است، ولی ایشان همیشه با عشق، تئاتر و صحنه و نویسندگی و حتی بازیگری را ادامه دادند و من تجربههای متفاوتی ازشان دیدم. حالا امروز به سمت خانه و خانواده آمدند. به نظرم با توجه به شرایط چنین سالنی برای اجرا، خیلی خوب و هوشمندانه توانستند لوکیشن خانه و آپارتمان و اتاق کار دو پرسوناژ را که به شرایط موجود کمککننده باشد، روی صحنه زنده کنند.»
همچنین در این مراسم، ثریا رحمانی (متخصص روانشناسی زوج و روابط عاطفی) طی سخنانی کوتاه به شرح و بررسی نمایش از منظر روانشناسی خانواده پرداخت و گفت:«این نمایش بسیار فوقالعاده بود. همیشه چیزهایی در پشت پرده هست که خود ما توان و جرات آن را نداریم تا با واقعیتها مواجه بشویم اما هنر خیلی راحت و به زبان طنز و نمایش، ما را با خود واقعیمان روبهرو میکند. من به عنوان یک مشاور و روانشناس زوج درمانی، اغلب با زوجهایی که به مشاوره میآیند، با دید خودکاوی صحبت میکنم و امیدارم آنها را در چیزی که از دید پنهان میکنند، با خود واقعیشان روبهرو کنیم. ما در زندگی بدون اینکه بخواهیم، معمولاً برای ازدواج نقابی روی صورتمان داریم، انگار چیزی که دیگران دوست دارند هستیم، نه چیزی که خود واقعیمان هستیم.»
رحمانی ادامه داد:«اینکه در نمایش گفته شد «همهچیز روی میز است»، در خانه و خانواده همهچیز روی میزبودن یعنی همهچیز عریان و شفاف و صادق باشد. ما همیشه شخصیت و عیبهای واقعیمان را با حقیقتهای زندگی روبهرو میکنیم، یعنی همسری را میبینم که در نظر دارم، نه آن شخصیت واقعی که دارد و البته هیچکس اینطور نیست یا افراد خیلی کمی هستند که درست پیش میروند. به نظرم چیزی که همیشه واقعی است و در حق آن اجحاف شده، اینست که عشق یک احساس است، ولی رابطه یک مهارت است که اگر در اجتماع درست آموزش داده بشود، شرایط خیلی بهتر میشود، یعنی دو نفر میتوانند عاشق هم باشند اما در رابطه مهارتِ لازم را ندارند، مثل مهارت گفتوگو. در این نمایش که زوج با هم گفتوگو کردند، حالا چه رو در رو یا پشتبهپشت و شوخیهایی هم با هم که میکردند، خیلی جالب بود. مهمترین چیز این بود که شخصیت قمر، اصلاً کینهای نبود و به دل نمیگرفت و نسبت به صحبتهای همسرش دلخور نشد، بلکه یک ذهنیت جدید داد که کلاً تخریب شخصیت بود، یعنی صفر و صد عشق مطلق و ناگهان تبدیل میشد به نفرت، یعنی کسی را که ستایش میکرد، با شوخی تخریب شخصیت میکرد! مثل قدیمیها که سریع برمیگشتند به رابطه، ولی الان میبینیم که سالها طول میکشد.»
ثریا رحمانی با اشاره به مساله فرزندآوری، نگاه کارگردان را تایید کرد و گفت:«یکی از موضوعات نمایش، آمادگی برای بچهدارشدن بود و خیلی هم درست مطرح شده بود. ما معمولاً در زندگی چند نقش را زندگی و تجربه میکنیم. زمانی که به دنیا میآییم نوزادی و بعد فرزند دوستداشتنی خانواده میشویم و بعد جوان و نیروی کار میشویم و مسئولیت دیگری بر عهده میگیریم یا بعدها به عنوان شریک عاطفی مسئولیت شخصی را که میآید بر عهده میگیریم. زمانی که بچه اضافه میشود، نقشی دیگر بر عهده میگیریم و پیشبردن هر کدام از اینها مهارت خاص خود را دارد اما در کشور ما یک نفر میتواند عاشق بشود، ازدواج کند و بچه بیاورد اما مهارت فرزندآوری و تربیت او را نداشته باشد. در این نمایش چهقدر خوب است که یک مرد ایرانی در کلاس آموزشی شرکت کرده و روشنفکر است، چون پدرشدن یک مسئولیت جدی است و پختگی روانی زیادی میخواهد، چون قرار است با شخصیت و روان دیگری روبهرو شود. در واقع میخواهیم با بچه دوباره متولد بشویم و رشد کنیم.»
در اجرای آغازین «همهچیز روی میز»، هنرمندانی نظیر ناصر آقایی، هرمز سیرتی، ناصر آویژه، حامد شیخی، محمود راسخفر، عزیز سرانجامی، مژگان حصاری، جواد کبودرآهنگی، نغمه نوذری، احسانالله ویلان، دینا محمدی، میترا قلعهپور،کیوان هاشمی، مازیار حیدری، محمد قلیها، محمد آقامحمدی، محمدرضا طالبزاده، الهه میرزایی، صمیمه فرهادی، دکتر منیژه صالحپناه، میرحسین منافپور، آدینه سمنانی، علی آنیزاده، محسن خیمهدوز و شیما آقایی به تماشای این اثر نمایشی نشستند.
زینب شفیعی و حسینعلی بینوایی در نمایش «همهچیز روی میز» ایفای نقش میکنند.
گفتنیست نمایش «همهچیز روی میز» به کارگردانی حسینعلی بینوایی، تا ۶ آذرماه، روزهای چهارشنبه تا جمعه هر هفته، ساعت ۱۸، در فرهنگسرای ارسباران به نشانی شریعتی، بالاتر از پل سیدخندان، خیابان جلفا، فرهنگسرای ارسباران اجرا میشود. مدتزمان این نمایش، ۵۵ دقیقه است.
علاقهمندان به تماشای این اثر، برای رزرو و تهیه میتوانند به صفحه نمایش «همهچیز روی میز» در سامانه تیوال مراجعه کنند.
محسن حسنزاده دبیر جشنواره تئاتر «دارا رُخ» شد«سیدمحسن حسنزاده» به عنوان دبیر نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» معرفی شد.
به گزارش روابط عمومی این رویداد، «امیرحسین هشترودی» مدیر آکادمی و موسسه فرهنگی هنری «دارا رُخ» طی حکمی دبیر نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» را منصوب کرد.
«سیدمحسن حسنزاده» کارگردان، بازیگر و مدیر فرهنگی است که تا به امروز به عنوان مدیر روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، چند تماشاخانه و جشنواره بینالمللی فعالیت داشته و هم اکنون معاون هنری، فنی و هماهنگی تماشاخانه ایرانشهر است. در کارنامهی هنری او نیز علاوه بر کارگردانی و بازی در چندین نمایش، تندیس بهترین کارگردانی از سی و دومین جشنواره بینالمللی تئاتر فجر نیز دیده میشود.
نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» توسط موسسه فرهنگی هنری «دارا رُخ» به مدیریت «امیرحسین هشترودی» برگزار میشود. این موسسه که از ابتدای سال جاری فعالیت خود را متمرکز بر آموزش تخصصی هنرهای نمایشی و سینمایی آغاز کرده، دارای یک تماشاخانه مستقل با ظرفیت ۶۴ صندلی است. این تماشاخانه در شکل سه سویه فرصت اجراهایی به شکل روایت نزدیک (یک بازیگر یا دو بازیگر روی صحنه) را فراهم خواهد کرد که با ارزیابی امکان این شکل اجرا به صورت اجراهای هر شبی نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» برگزار میشود.
نخستین جشنواره سراسری تئاتر «دارا رُخ» نیمه اول دیماه سال جاری با دبیری «سیدمحسن حسنزاده» برگزار خواهد شد.
عکس خبر متعلق به مهدی آشنا است.
بدن فرسوده یک شازده بینوایادداشت محمدحسن خدایی درباره نمایش «دیوانه خانه زری بوره» همایون غنیزادههمایون غنیزاده در تازهترین پروژه تئاتریاش، فضایی نامتعارف از یک موقعیت انسانی میسازد که کمابیش یادآور «شازده احتجاب» گلشیری است. یکی از همان شازدههای رو به انحطاط دودمان قجری که روزهایش را با گوشهنشینی در اندرونی سپری میکند و برای جبران ناکامیهای فزایندهاش در عرصه زندگی، ابایی از عملی کردن هر شکلی از خشونت نسبت به زیردستانش ندارد. اما فرجام کار این موجود سترون، طردشدگی از جانب جامعه است. پس جای تعجب نخواهد بود که در این جغرافیای جدل، شاهد اشیا و آدمهایی باشیم که دوره و زمانهشان سپری شده اما همچنان مورد استفاده قرار میگیرد. وقتی از رادیو، صدای «فردی مرکوری» و برنامه «گلها» پخش میشود میتوان حدس زد که تقابلی مابین سنت و تجدد در این خانه در جریان بوده و مشخص کردن تاریخ دقیق حوادث تا حدودی دشوار. به نظر میآید زمان برای افراد این خانه، سیر طبیعی خود را از دست داده و دچار سکون و ایستایی است. از این باب میتوان گفت هر چند روایت اجرا در باب تاریخ معاصر روبرو است اما فضایی که بازنمایی میشود به مثابه امری گنگ و نامتعین، نشانی است از درهمآمیزی زمانها. توگویی روند تاریخی متوقف شده و دوران قاجار تا امروز ادامه یافته است.
همایون غنیزاده در مقام نویسنده و کارگردان، ترجیح داده از مناسبات تولید تئاتر که در دهه نود شمسی پی میگرفت فاصله بگیرد و بیان شخصی این روزهایش را بر صحنه احضار کند. نوعی از زیباشناسی که بر بازیگران توانایی که در این سالها با او کار کرده و به نوعی تربیت شدهاند استوار است. همان افراد با استعدادی که چهره چندان شناختهشدهای نیستند و صادقانه دل به کار جمعی تولید تئاتر دادهاند. از یاد نباید برد که در دهه نود شمسی، سالن مجهزی همچون تالار وحدت در اختیار همایون غنیزاده بود و بسیاری از چهرههای مطرح تئاتر و سینما در اجراهای او حضور داشتند. اجراهای آن دوره هزینه هنگفتی را طلب میکرد و بر صحنه آوردنشان برای بسیاری از کارگردانان تئاتر ممکن نبود. اما امروزه، دوران دیگری فرا رسیده و مناسبات دیگری آغاز شده است. بنابراین فاصله گرفتن از تئاتر بدنه، زیباشناسی متفاوتی را ضرورت میبخشد که همایون غنیزاده مدتی است سعی دارد آن را به واسطه شیوه تولید تئاترهای که در فضاهای نامتعارف بر صحنه میآورد تحقق بخشد. در این شکل از تولید تئاتر، تمرینهای طولانی مدت و خصلت آزمایشگاهی، اهمیتی ویژه یافته و به تبع آن، ارزش افزودهای قابل اعتنا برای کلیت تئاتر کشور حاصل میشود. گواه این مدعا تماشای نمایشی است که این شبها دور از هیاهوی سالنهای رسمی شهر در «کارگاه تئاتر همایون غنیزاده» بر صحنه است و مفهوم «در خانه بودن» را یک بار دیگر برای اغلب تماشاگران این اجرا زنده میکند. یک خانه قدیمی با اصالت که صمیمیت و غریبگی را به شکل توامان به تماشاگران انتقال داده و تجربه متفاوتی از «تماشاگری» را امکانپذیر میکند. به هر حال کلانشهری چون تهران با تمامی مکانها و محلاتش، واجد فضاهای مسکونی متکثری است که میتواند یک اجرای نامتعارف تئاتری را ممکن کرده و رابطه اجراگران و تماشاگران را سهولت بخشد.
همانطور که گفته شد اجرای «دیوانه خانه زری بوره» یک گسست زیباشناسانه در روند کار هنری همایون غنیزاده محسوب میشود. حتی انتخاب یک خانه قدیمی که به دست بورژوازی مستغلات تخریب نشده تاکیدی است بر این فاصلهمندی از منطق سرمایه. وقتی فضای اندرونی یک عمارت رو به زوال که محل تلاقی تضادها و تنشهای یک خاندان قجری است به عنوان محل اجرا انتخاب میشود تاکید کارگردان به درستی این خواهد بود که دوران این شکل از سبک زندگی به سر آمده و مقاومت شازدهجماعت در مقابل تغییرات بنیانافکن تجدد، امری است مبتذل. به واقع که این لجاجت در مقابل امواج تحول دنیای مدرن چیزی نیست به غیر از تمنای محال بازتولید مناسبات اقتدارگرایانه پیش از این. پس میتوان گفت شیوه اجرایی «دیوانه خانه زری بوره» چه در اجرا و چه در انتخاب محل اجرا، گسستی است از مناسبات پرهزینه تولید تئاتر. همان تئاترهایی که بر صحنه آمدنشان بازتولید وضعیت موجود و تدوام سیطره تهیهکنندگان و اسپانسرهای مالی بر گروههای اجرایی است. آن بنگاههای مالی که با منطق انباشت سرمایه تصمیم میگیرند کدام چهره شناختهشده بر صحنه آید و به چه سیاق بازی کند. نتیجه این فرآیند سرمایهسالار، به محاق رفتن استقلال هنری گروه اجرایی و اهمیت روزافزون منطق سرمایه است.
به لحاظ اجرایی همایون غنیزاده ترجیح داده با چیدن صندلیهای قابل حمل، دور تا دور این اتاق قدیمی و با اصالت، تماشاگران را به ضیافتی دعوت کند که تماشایی و هراسانگیز به نظر میرسد. در این آیین تماشا میتوان به صراحت مشاهده کرد که چگونه خشونتی پنهان در تار و پود این خانه تنیده شده و همه چیز را از معنا تهی کرده است. این شکل حضور در صحنه، پایانی است بر فاصلهمندی اجراگران با تماشاگران. همه چیز با وضوح تمام مقابل دیدگان تماشاگران به وقوع میپیوندد و بهت آنان را از روابط انسانی این جماعت موجب میشود. قصه نمایش مربوط است به مناسک تکرارشوندهای که شازده، مراد و خسرو ترتیب میدهند تا نظم خانه از نو برقرار شود و ادامه وضعیت موجود ممکن شود. عروسکی که بر صحنه است و به نوعی بدن زری بوره را بازنمایی میکند اتصال این سه نفر با گذشتهای است باشکوه که دیرزمانی است زمانهاش سپری شده است. زری بوره فیگوری است مهم که میلهای سرکوبشده را آشکار میکند و محافظت از جسم در حال پوسیدنش همچون امکانی برای میلورزی شازده و ادامه دادن وضعیت شازدهبودن عمل میکند. در این بین، هر کدام از شخصیتها میبایست علاوه بر هویت خویش، به وقت بازی هر روزه، بار دیگر، نقشی تازه اجرا کنند تا منطق بازی چنان ادامه یابد که بهانه این شکل از زیستن اشرافمنشانه مهیا شود. در این میان بازیگرانی چون ایمان فتاحی، حمیدرضا کوهرنگ و امیرعلی بهبهانی به ترتیب نقش مراد، شازده و خسرو را بازی میکنند و با مهارت از پس نقش خویش برمیآیند. مراد با آن هیبت نوکرمابانه، از ابتدا تا به انتهای نمایش، میان نوکری و سرکشی در نوسان است. مردی پا به سن گذاشته که عمر خویش را در این عمارت مستهلک اشرافی هدر داده و عاشق صدای فردی مرکوری است و ملالزده از برنامه گلهای رادیو. او مدام عرض و طول صحنه را قدم میزند و پردهها را باز و بسته میکند. از نظر او آبانبار آلوده است و پاکیزگی بدنها ناممکن. یکی از صدها رعیتی که سرنوشت، مسیر زندگی آنان را به خلوت شازدههای بیکفایت قجری کشانده و نابود کرده است. در مقابل اما بازیگری چون امیرعلی بهبهانی است که با حضوری متناقضنما، گویا فرزند زری بوره است و در غیاب مادرش، با پوشیدن لباسهای زنانه، گاهی اوقات که شازده خود را به تغافل زده، نقش زنانه مادرش را مقابل شازده اجرا میکند. خسرو را میتوان همان انسان مطرودی دانست که مجبور است بنابر شرایط پیچیدهای که در آن زندگی میکند، نقش جنسیتی خویش را تغییر داده و زنانه یا مردانه شود. از این منظر، میتوان گفت این فرد، کار سختی در پیش دارد و در طول اجرا، توانسته این حضور دوگانه را به خوبی تفکیک و اجرایی کند. حمیدرضا کوهرنگ، با فیزیک بدنی منحصر به فردی که دارد، بهترین انتخاب برای نقش شازده است. مردی بوالهوس که اطرافش را به خوبی تشخیص نمیدهد و مشکل ادراکی دارد و دیگران را به درستی نمیشناسد. جالب آنکه وقتی این بازیگر در مقام شازده از تختخواب پایین آمده و مشغول عقوبت کردن خسرو میشود، اجرا وجه تماشاییتری یافته و فضامند میشود. به نظر میآید نیمه اول اجرا، با روایتی کمابیش ایستا و تکرارشونده مواجه هستیم که میتواند موجب ملال و سردرگمی تماشاگران شود. اما از جایی که شازده پا بر زمین گذاشته و قضاوت و شکنجه را آغاز میکند اجرا جان میگیرد و از کلام کاسته شده و بدنها فضا را اشغال میکنند.
در نهایت میتوان گفت که اجرای «دیوانه خانه زری بوره» توانسته با تمام فراز و فرودهایش، صدایی تازه در میدان فرهنگی تئاتر کشور باشد. یک اثر نابهنگام با بدنهایی گروتسک که بیوقفه مشغول توطئه علیه یکدیگر بوده و صحنه را بحرانی میکنند. بیآنکه بیش از اندازه اغراق کرده و فریادهای گوشخراش بکشند. بدنهایی طبیعی که در دل یک وضعیت غیرطبیعی، غریب و منزجرکننده به نظر میآیند. جایی که جنون و اشرافیت در یک اتحاد نامقدس، زندگیها را به مسلخ برده و بدنها را فرسوده میکنند.
تکامل شخصیت در «دیوانه خانه زری بوره»؛ صحنه شکنجه برایم جذاب بودبه گزارش خبرنگار مهر، نمایش «دیوانهخانه زری بوره» به نویسندگی و کارگردانی همایون غنیزاده این روزها روی صحنه است، نمایشی که تاکنون بیش از ۲۰۰ شب روی صحنه رفته و با استقبال مخاطبان مواجه شده است. این اثر نمایشی در فضای اجرایی متفاوت و غیرمتعارف و در مکانی غیر از سالن حرفهای تئاتر اجرا می شود و هر شب پذیرای تعداد بسیار محدودی از تماشاگران است. «دیوانه خانه زری بوره» در کارنامه کاری غنیزاده اثری متفاوت محسوب میشود.
در همین راستا ایمان فتاحی یکی از بازیگران این نمایش که نقش مراد را ایفا میکند، با اشاره به تجربه بیش از ۲۴۵ اجرا از این اثر، درباره ویژگیهای شخصیت خود، تغییر و تکامل آن در طول اجراها و چالشهای بازیگری در تئاتر توضیح داد.
فتاحی درباره تغییراتی که در طول اجراها در نحوه ایفای نقش مراد تجربه کرده است، گفت: فکر میکنم شخصیت مراد خیلی تکامل پیدا کرده است. در اوایل اجرا، همهچیز برایم مکانیکی بود و من بهعنوان بازیگر آنطور که باید به بازیگر مقابل گوش نمیدادم، اما حالا خیلی بیشتر گوش میدهم.
وی با اشاره به اهمیت گوشدادن و توجه به واکنش بازیگران مقابل در اجرای زنده افزود: تلاش برای شنیدن و دریافت جزئیات تازه در هر اجرا باعث شده است که با وجود تعداد بالای اجراها، همچنان بتوانم ابعاد جدیدی از شخصیت مراد را کشف کنم. به همین دلیل، اجرای هر شب برایم تازگی خودش را دارد. گاهی ممکن است هماهنگی میان بخشهای مختلف اجرا دچار اختلال شود، اما در چنین شرایطی بهجای اینکه منتظر بمانم اجرا تمام شود، مدام به این فکر میکنم که چطور میتوانم آن را نجات بدهم و جریان نمایش را به مسیر اصلی برگردانم. صحنه شکنجه را خیلی دوست دارم. واکنش مراد به کنش خسرو در این صحنه، موقعیتی شبیه به انتقام ایجاد میکند. یکی از چالشهای اصلی من در ایفای این نقش نیز دلبستگی مراد به چیزهایی است که در عین حضور، انگار وجود ندارند.
وی که پیش از این در نمایشهایی همچون «ددالوس و ایکاروس»، «کالیگولا»، «میسیسیپی نشسته میمیرد» و فیلم «مسخرهباز» به ایفای نقش پرداخته است، درباره تجربههای پیشین خود در تئاتر عنوان کرد: جوجو در نمایش «کالیگولا» یکی از نقشهایی است که خیلی دوستش داشتم. در «دیوانهخانه زری بوره» نیز نزدیکی تماشاگران به صحنه، تجربه متفاوتی برایم ایجاد کرده است و امکان برقراری ارتباط مستقیمتر با مخاطب را فراهم میکند.
این بازیگر تئاتر در پایان درباره انگیزههای خود برای ادامه فعالیت در این عرصه عنوان کرد: متن خوب، همکاری با کارگردان مناسب و مواجهه با تماشاگران از انگیزههای اصلی من برای ادامه فعالیت در بازیگری است.
نمایش «دیوانه خانه زری بوره» به نویسندگی و کارگردانی همایون غنیزاده از ۷ خرداد در کارگاه تئاتر همایون غنیزاده، روی صحنه است.
ایمان فتاحی، حمیدرضا کوهرنگ و امیرعلی بهبهانی گروه بازیگران این نمایش را تشکیل میدهند.
بازیگر «دیوانهخانه زری بوره» در گفتگو با ایلنا مطرح کرد؛ هر شب خسرو را دوباره زنده میکنم! به گزارش خبرنگار ایلنا، نمایش «دیوانه خانه زری بوره» به سرپرستی و کارگردانی همایون غنیزاده، تا ۲۷ آبانماه در کارگاه تئاتر روی صحنه است.
ایمان فتاحی، حمیدرضا کوهرنگ و امیرعلی بهبهانی در این اثر نمایشی ایفای نقش میکنند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «مراد، شازده و خسرو در دیوانهخانه زریبوره گرفتار شدهاند.»
امیرعلی بهبهانی، بازیگر نقش خسرو در نمایش «دیوانهخانه زری بوره»، طی گفتگو با ایلنا، با اشاره به تجربه اجرای مداوم این اثر، از دشواریهای ایفای این نقش، آسیبهای جسمی و فشار روانی تکرار صحنه شکنجه سخن گفت.
امیرعلی بهبهانی در ابتدای صحبتهایش اجرای مداوم «دیوانه خانه زری بوره» را تجربهای دشوار، اما ارزشمند توصیف کرد و گفت: هر شب میترسم به آن نقطه برسم که بگویم دیگر نمیتوانم و ادامه دادن این مسیر را دشوار است ولی این سختیها در نهایت بیثمر نیستند.
این بازیگر درباره شکلگیری نقش خسرو توضیح داد: نخستین مواجهم با نمایشنامه، به شخصیت مراد علاقه داشتم، اما با شکل گرفتن ساختار نمایش و پیدا کردن خط شخصیتی خسرو برایم پر رنگتر شد و اجرای مداوم باعث افزایش تسلطم بر نقش شد و اکنون میتوانم متناسب با شرایط هر اجرا، واکنشها و فراز و فرودهای شخصیت را آگاهانه کنترل کنم.
بهبهانی پذیرش مخاطب را یکی از معیارهای مهم باورپذیری نقش دانست و گفت: برای من این مهم نیست که دوستش داشته باشند؛ مهم این است که چیزی که از سمت من و کارگردان ساخته شده، پس زده نشود.
او گفت: یکی از دشوارترین بخشهای این تجربه، تکرار صحنه شکنجه است؛ صحنهای که فشار روانی آن در طول زمان افزایش یافته است و دو سه ماه است خیلی عصبیام. همهچیز رفته روی اعصابم و اذیتم میکند. با وجود این فشارها علاقه به بازیگری مهمترین انگیزه بنده برای ادامه مسیر است و لحظههایی مانند خروج زری از کمد و صحنهای که پس از شکنجه بلند میشوم و به مراد نگاه میکنم را از بخشهای محبوب من در این اثر است.
بهبهانی در پایان اشاره کرد: بخشهایی از نمایش، از جمله دقایق ابتدایی و صحنه شکنجه، همچنان ظرفیت بهبود دارند. اما در عین حال مراقبت از خواب و تغذیه را برای حفظ کیفیت اجرا ضروری میدانم و پس از پایان اجراهای «دیوانهخانه زری بوره»، بیش از هر چیز مشتاق بازی در نقشی تازه است.
سامان سالور نمایش «یاکوزاهای یاخچیآباد» را روی صحنه میآوردکارگردان «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین»، نمایش «یاکوزاهای یاخچی آباد» را به صحنه می آورد.
به گزارش روابطعمومی گروه، نمایش «یاکوزاهای یاخچی آباد» به کارگردانی سامان سالور به روزهای پایانی تمرینات خود نزدیک شده و برای اجرای عموم آماده میشود. سالور که آخرین فیلمش «سه کام حبس» یکی از پرفروشترین فیلمهای اجتماعی سال لقب گرفت، آذرماه سال جاری این نمایش را در سالن استاد عباس جوانمرد خانهی تئاتر روی صحنه میبرد.
نمایشنامه این کمدی سیاه که توسط سالور نوشته شده، در ارتباط با بازیگران جوانی است که در تلاش برای ورود به دنیای بازیگری به هر دری می زنند.
کارگردان فیلم محبوبِ «چند کیلو خرما برای مراسم تدفین» و برنده جوایزی چون یوزپلنگ طلایی لوکارنو و بالن طلایی جشنواره سه قاره نانت که پس از پنج سال دوری از فضای هنر، با نمایش «یاکوزاهای یاخچی آباد» به فضای هنری باز میگردد، در این نمایش از ترکیبی از بازیگران شناخته شده و بازیگران جوان بهره خواهد برد.
اطلاعات کاملتر و زمان دقیق آغاز پیشفروش، پس از طی مراحل اداری اعلام میشود.
پوستر نمایش «تن و دیگر تکهپارههای عشق» رونمایی شد.پوستر نمایش «تن و دیگر تکهپارههای عشق» به کارگردانی رضا بهکام، با طراحی علیرضا محمدیان رونمایی شد.
نمایش «سه دقیقه تا پایان جهان» به نویسندگی و کارگردانی تینو صالحی و تهیهکنندگی آزیتا موگویی از ۱۳ آبانماه در تماشاخانه ایرانشهر روی صحنه میرود.
رویا جاویدنیا، توماج دانش بهزادی، محمد معتضدی و تینو صالحی بازیگران اصلی این نمایش هستند.
همچنین بازیگرانی با سابقه حضور در آثار نمایشی و پرفورمنس همچون فرید صادق، سینا باران چشمه و رضا حمزهپور نیز در این اثر نقشآفرینی میکنند.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: کاسپار، انسانی مرموز که از تمدن به دور بوده است، در سن ۱۸ سالگی در میدان یک شهر ظاهر میشود و ماجرای زندگیاش یک معمای تاریخی را شکل میدهد.
عوامل این نمایش عبارتند از: آهنگساز و طراح صدا: محمدرضا چراغعلی، طراح مپینگ: علی تصدیقی، طراح لباس: هلیا شکری، سرپرست گروه کارگردانی و برنامه ریز: پانیا تمری، دستیاران کارگردان: ساحل رمضانی، ایلیا درگاهی، دستیار لباس: پارسا اکبرپور، منشی صحنه: هدیه شمس، مدیر صحنه: علیرضا زمانی، ساخت دکور: حمید سلطانی، ساخت تیزر و فیلمبردار پشت صحنه: امیر علی ثروتی، مشاور رسانهای و مدیر روابط عمومی: مریم قربانی نیا
با حضور دکتر «سهیلا نجم» در فرهنگسرای ارسباراننمایش «همهچیز روی میز»، ویژه هنرمندان، خبرنگاران و عکاسان اجرا میشود.نمایش «همهچیز روی میز» به کارگردانی حسینعلی بینوایی، نخستین اجرای خود را در روز چهارشنبه، ۶ آبانماه به اصحاب رسانه، عکاسان و هنرمندان تئاتر و سینما اختصاص داد. دکتر سهیلا نجم ـ استاد دانشگاه و پژوهشگر سینما و تئاتر ـ مهمان ویژه این اجرا خواهد بود.
به گزارش روابط عمومی گروه، نمایش «همهچیز روی میز» به نویسندگی و کارگردانی حسینعلی بینوایی، که از چهارشنبه ۶ آبانماه در فرهنگسرای ارسباران، سالن استاد ذوالفقاری روی صحنه میرود، در اجرای آغازین خود میزبان خبرنگاران، عکاسان و هنرمندان تئاتر و سینما خواهد بود.
در خلاصهداستان این نمایش آمده: «موافقت یا مخالفت با بچهدارشدن در گفتگوی یک زوج جوان».
این اثر نمایشی، با مضمونی برگرفته از موضوعات و حوادث اجتماعی و خانوادگی، گفتوگوی یک زوج را در مقطعی از زمان به تصویر میکشد. در دل این گفتوگو و کشمکش به ظاهر زناشویی و طنزگونه، میبینیم که خانوادهها از آسیبها و تحولات اجتماعی و اقتصادی جامعه دور نیستند.
زینب شفیعی و حسینعلی بینوایی در نمایش «همهچیز روی میز» ایفای نقش میکنند.
سایر عوامل نمایش عبارتند از: سحر فراهانی، زهرا عشقی (دستیاران کارگردان، امور تبلیغات)، سیدمهدی مطهر (منشی صحنه، امور نور و صدا)، محمد نواییمهر (طراح پوستر و بروشور، ساخت تیزر)، مهدی نواییمهر (طراح صحنه و ساخت دکور)، حسینعلی بینوایی (طراح لباس)، وحید دهرویه، علیرضا زرینصدف، مارال رضوینژاد (عکاسان)، علیرضا نیاکان، مصطفی رفعت (امور رسانه)، احمدرضا حجارزاده (مشاور رسانه و اطلاعرسانی)، مؤسسه فرهنگی و هنری تماشاگه شهر هنر (مجری طرح).
گفتنیست نمایش «همهچیز روی میز» به نویسندگی و کارگردانی حسینعلی بینوایی، از ۶ آبانماه تا ۶ آذرماه، روزهای چهارشنبه تا جمعه هر هفته، ساعت ۱۸، در فرهنگسرای ارسباران به نشانی شریعتی، بالاتر از پل سیدخندان، خیابان جلفا، فرهنگسرای ارسباران اجرا میشود. مدتزمان این نمایش، ۵۵ دقیقه است.
علاقهمندان به تماشای این اثر، برای رزرو و تهیه میتوانند به صفحه نمایش «همهچیز روی میز» در سامانه تیوال مراجعه کنند.
نمایش « جادهی طولانی مارپیچ » به کارگردانی نینا نفیسی از ۶ آبان در خانه نمایش مهرگان به روی صحنه می رود.نمایش « جادهی طولانی مارپیچ » به خانه نمایش مهرگان می رودبه گزارش مدیر رسانهای اثر؛ نمایش «جادهی طولانی مارپیچ-» به نویسندگی محمد چرم شیر و به کارگردانی نینا نفیسی از مورخ ۶ لغایت ۳۰ آبان در ساعت ۱۹:۰۰ به مدت ۵۵ دقیقه در خانه نمایش مهرگان به روی صحنه میرود.
در خلاصه داستان این نمایش آمده است: داستانی عاشقانه که با یک نگاه آغاز میگردد اما با یه غفلت متوقف میشود و پس از گذشت ۱۰ سال این زخم دوباره سرباز میزند و ناکامی را روایت میکند.
در این نمایش بازیگرانی همچون: حمید عبادی، نینا نفیسی، ایلیا نفیسیفرد، نازنینزهرا بابائیان، رضا سکوتی به ایفای نقش میپردازند.
عوامل نمایش «جادهی طولانی مارپیچ» عبارتند از: مشاور کارگردان: بیژن موسوی کاشانی، مدیر اجرایی و مدیر تبلیغات: محمد نیکبخت، مدیر روابط عمومی: مصطفی رفعت، مدیر رسانه وعکاس: پیام احمدی کاشانی، طراح نور: محمد صادقی، طراح پوستر و بروشور: کاظم محمدی، و ساخت تیزر: حمید عبادی، گروه کارگردانی: معصومه خوشاندام، رضا سکوتی و ایلیا نفیسیفرد، نیما (علی) بزرگی، وحید سهیلی چاپ پوستر بروشور: ابراهیم بابائیان
علاقمندان می توانند جهت تهیه بلیت به تیوال مراجعه فرمایند.
یادداشت نرگس هاشم پور برای «سَفرنامهی گُمجای»تماشای «سفرنامهی گمجای» به نویسندگی و کارگردانی احسان سلیمیان، برای من فرصتی بود برای مواجهه با تلاشی جدی و قابلتوجه در بازخوانی شاهنامه و جستوجوی امکانهای اجرایی آن در تئاتر امروز.
پیش از هر چیز، باید به گروه خستهنباشید گفت؛ بهویژه به بازیگران که بار نمایش را با حضوری متوازن به دوش میکشند. در این اجرا با یک قهرمانِ مسلط و یک مرکز ثقلِ یگانه روبهرو نیستیم؛ هر سه شخصیت در پیشبرد روایت و ساختن جهان اجرا سهم دارند. در این میان، تهمینه حضوری پررنگتر پیدا میکند و از جایگاه زنی که صرفاً سوگوار سرنوشت پسرش است فراتر میرود. او میخواهد در روایت مداخله کند، سرنوشت را تغییر دهد و انتقام سهراب را به شکلی دیگر رقم بزند. همین تلاش برای بازپسگرفتن عاملیت و تغییر داستانی که گویی از پیش نوشته شده، یکی از ظرفیتهای قابلتأمل اجراست.
استفاده از تکنیکهای نمایش ایرانی، زبانی آرکائیک و شاعرانه و مواجهه با جهان حماسی شاهنامه نیز به اجرا هویتی مستقل میدهد. چنین تجربهای، بهویژه در روزگاری که نسبت ما با میراث ادبی و نمایشیمان اغلب میان تکرار و فاصلهگرفتن معلق مانده، ارزش توجه دارد. احسان سلیمیان و گروهش دست به بازخوانی روایتی آشنا زدهاند و آن را به صحنه آوردهاند؛ کاری که خود مستلزم انتخاب، جسارت و جستوجوی زبان اجرایی است.
بااینحال، پرسش من از جایی آغاز میشود که این مداخله در روایت به سرانجام خود میرسد. تهمینه میکوشد داستان را تغییر دهد و مسیر انتقام را از راه دیگری پیش ببرد، اما در نهایت، آیا تقدیر واقعاً تغییر میکند یا فقط شکل دیگری از همان سرنوشت رقم میخورد؟ اگر چرخهی مرگ و خشونت همچنان پابرجاست، این بازنویسی چه امکان تازهای برای فهم ما از اسطوره و اکنون ایجاد میکند؟
برای من، مسئله نه بازگشت به شاهنامه است و نه استفاده از زبان شاعرانه و کهن؛ بلکه نسبت این بازگشت با تکثر و پیچیدگی زیست معاصر ماست. آیا تغییر جایگاه شخصیتها و عاملیت تهمینه، امکان تازهای برای اندیشیدن به قهرمانی، انتقام، قدرت و خشونت فراهم میکند؟ یا در نهایت، با وجود این جابهجاییها، همچنان در افق تقدیری باقی میمانیم که از پیش نوشته شده است؟ گاهی احساس کردم پیچیدگی این پرسشها و نسبتشان با جهان متکثر امروز، در بازگشت به روایت اسطورهای تا حدی تقلیل پیدا میکند؛ گویی گذشته بیش از آنکه به پرسش گرفته شود، دوباره احضار میشود.
پرسش دیگرم به زبان مربوط است. رجوع به زبان شاعرانه و ظرفیتهای زبان فارسی میتواند تجربهای ارزشمند باشد؛ اما آیا این رجوع صرفاً تلاشی برای پاسداشت زبان و احیای امکانهای فراموششدهی آن است؟ یا میتواند راهی برای مواجههی انتقادی با زبان اکنون ما نیز باشد؛ زبانی که با آن فکر میکنیم، رنج میکشیم و جهانمان را روایت میکنیم؟ زبان گذشته وقتی در تئاتر امروز زنده میشود که فقط یادآور شکوه و ظرفیتهایش نباشد، بلکه بتواند چیزی از بحرانها، ناتوانیها و تناقضهای زبان امروز ما را هم آشکار کند.
این پرسشها از ارزش تلاش گروه کم نمیکند؛ برعکس، از نظر من اهمیت چنین تجربههایی در همین است که امکان گفتوگو دربارهی نسبت تئاتر با میراث، زبان و اکنون را فراهم میکنند. برای احسان سلیمیان و همهی اعضای گروه «سفرنامهی گمجای» خستهنباشید میگویم و به آنها تبریک میگویم که با چنین پروژهای به سراغ یکی از روایتهای بنیادین تخیل ایرانی رفتهاند. امیدوارم این تجربه، نه پایان یک مسیر، بلکه آغاز جستوجوهای جسورانهتر و پرسشهای دشوارتر برای گروه باشد.
نرگس هاشمپور
... دیدن همه عکسها ››
... دیدن همه عکسها ››
... دیدن همه عکسها ››
«رویای آمریکایی»؛ هجوی تلخ از جامعهای که بدنهای متفاوت را طرد میکندنمایش «رویای آمریکایی» به کارگردانی علی حضرتی در تئاتر هامون، با تکیه بر جهان نمایشی «باغوحش شیشهای» تنسی ویلیامز، بستری برای بازخوانی طرد اجتماعی، کالاییشدن انسان و خشونت پنهان مناسبات خانوادگی است؛ اجرایی که به باور این یادداشت، موفقیت آن در گرو برقراری تعادل میان طنز پارودیک و عمق تراژیک رنج لوراست.
یادداشت مهمان/صبا، فریال آذری در مورد نمایش رویای آمریکایی نوشت: کالبدشکافی طرد، فریب راوی و امر قدسی: از توهم آمریکایی تا انکسار شیشه
نمایش «رویای آمریکایی» و متن مبنای آن یعنی باغوحش شیشهای تنسی ویلیامز، صرفاً بازگویی یک خاطرهی خانوادگی نوستالژیک یا روایتی ساده از زوال اشرافیت جنوبی و فقر اقتصادی نیست؛ در لایهای عمیقتر، این متن کالبدشکافی سازوکاری سیستماتیک برای حذف بدنهایی است که در مدار بازدهی و تقارن نظم مستقر نمیگنجند.
حادثهی استفراغ در کلاس تایپ، نقطهی عطف این طرد بدنمند است: یک لغزش فیزیولوژیک که به سرعت در نظام نمادین جامعه به «شرم اجتماعی» ترجمه میشود. پاسخ ساختار به این بحران، پرسش از خشونت انضباطی آموزش یا نگاه قضاوتگر جمع نیست، بلکه طبیعیسازی پسنشینی و انزوای لوراست. شش هفته پرسهزنی مخفیانه در پارکها، موزهها و گلخانهها، سیمای حضوری است که بیآینده، بیمطالبه و خاموش رها شده است. لنگیدن پای لورا، در چشمانداز خانواده و جامعه، نه یک عارضهی جسمانی، بلکه یک «گناه ناگزیر» تلقی میشود؛
لکهای بر پیشانی بازتولید اجتماعی که خانه را بدل به برزخی برای پنهانسازی او میکند. این پسزدگی، اعمال خشونت نرم و ساختاری بر سوژهای است که جرمش، ناتوانی در استانداردسازی تن خویش با معیارهای سرعت و دقت زمانه است.
با این همه، تقلیل دادن این شش هفته پرسهزنیِ لورا در پارکها و موزهها به یک قربانیشدگیِ مطلق و انفعالی، نادیدهگرفتنِ وجهِ حیاتیتری از عاملیت اوست. این انزوا، پیش از آنکه صرفاً معلولِ طردِ بیرونی باشد، «آخرین پناهگاهِ آزادی» و تجلیِ «ارادهی خاموشی» در لوراست. لورا ترجیح میدهد در حاشیهی امنِ بیخبریِ پارکها و میان اشیاء بیجان موزهها «غایب» بماند تا اینکه در چرخدندههای نگاهِ خیره و قضاوتگرِ اجتماع، به جرمِ تنِ ناسازگارش محاکمه شود. این خاموشی، خودِ امتناع است؛ اصرارِ صامتی بر اینکه زیر بارِ نگاهِ هنجارساز و تماشاییشدن در بازار مکّارهی جامعه نرود.
اقتصاد سیاسی تروما، فوردیزم و کالاییشدن انسان
انبار کفش کانتیننتال، جایی که تام جوانیاش را به ساعتزدن و بستهبندی کارتنها میفروشد، قلب تپندهی منطق فوردیستی اثر است. جامعهی پس از رکود بزرگ، خواهان خط تولید، کارایی مکانیکی و کالاهایی با کاربرد بیدرنگ است. در چنین نظمی، هر پدیدهای که به سود و بهرهوری منتهی نشود، زاید است.
تراژدی خانوادهی وینگفیلد در این است که آنها نیز خود، ناخواسته مناسبات بازار را به درون خانه کشاندهاند: آماندا در پی فروش تصویری از جذابیت اشرافی گذشته است، تام تلاش دارد از سرمایهی خود برای فرار استفاده کند، و لورا قرار است در مقام «کالای ازدواج» عرضه شود تا بارِ بقای اقتصادی خانواده را به دوش کشد. تقابل انبار بیروح کفش با کلکسیون ظریف شیشههای لورا، در واقع رویارویی خشن انباشت سرمایه با شکنندگی روح انسان در آستانهی تسلیم است.
طرحوارهی طردشدگی و ترجیعبند ۱۷ خواستگار: بازتولید هیستری پدرسالارانه
آماندا، مادر خانواده، مجری ناآگاه اما مقتدر بازتولید ارزشهای پدرسالاری است. تکرار هیستریک و وسواسگونهی ترجیعبندِ «آن یکشنبهی دلپذیر در بلمو و ۱۷ خواستگار اشرافی»، کارکردی فراتر از یک خاطرهبازی رمانتیک دارد؛ این ترجیعبند یک ابزار تحقیر ساختاری و فعالکنندهی بیرحمانهی «طرحوارهی طردشدگی» در لوراست.
آماندا با سنجیدن لورا با مقیاس دستنیافتنی جوانیِ پرخواستگار خود، به دخترش یادآور میشود که در اقتصاد جذابیت جنسی و بازار همسرگزینی، کالایی ورشکسته و بازمانده است. پدری که سالها پیش خانواده را رها کرده و تنها لبخند قابشدهاش بر دیوار اتاق سنگینی میکند، الگوی نخستین گریز را تثبیت کرده است؛ و اکنون ترومای غیبت او، در قالب نظارت خفقانآور آماندا و سرخوردگی دختر، خانه را به فضایی آکنده از ناامنی روانی بدل میسازد.
تروریسم حافظه: دراماتورژی فریب و استبداد راوی مذکر
نباید از یاد برد که ساختار اثر بر شانهی یک «نمایشِ حافظه» (Memory Play) سوار است؛ راوی تام است و حافظه، قلمرو دستکاری، توجیه و فریب. معماری صحنه—بهویژه پلههای فرار از آتش (Fire Escape)—تنها یک سازهی شهری نیست، بلکه شکافی استعلایی و راه خروجی است که انحصاراً برای مردان طراحی شده است؛ پدر از آن گریخته و تام نیز در آستانهی فرار روی آن قدم میزند، در حالی که زنان در دخمهی داخلی محبوسند.
استبداد راوی مذکر در فرایند یادآوری عیان میشود: تام لورا را در هالهای از آسیبپذیری رقتانگیز منجمد میکند تا فرار خیانتبار خود را در پوشش یک گریز شاعرانهی ناگزیر موجه جلوه دهد.
او در پردهی آخر با فرمانِ تند و آمرانهی «شمعهایت را فوت کن، لورا!» عاملیت خواهر را مصادره کرده و تاریکی را به او تحمیل میکند تا ردّ گناه رهاسازی را در پسزمینهی تاریک صحنه محو کند.
مسئولیتگریزی اگزیستانسیال و خشونت نرم «مرد مبادیآداب»
از منظر فلسفهی اگزیستانسیال، اضطراب بنیادین بشر در تنش میان آزادی و مسئولیت ریشه دارد. هم پدر غایب و هم تام، دچار «ایمان نامتعلق» (Bad Faith) و مسئولیتگریزی اگزیستانسیال هستند. آنها آزادی خود را به قیمت ویرانی دیگری طلب میکنند و به جای مواجهه با موقعیت مرزی خانواده، فرارِ کور را انتخاب مینمایند.
در این میان، ورود جیم اوکانر - خواستگار مهمان - نمایانگر تجسد «خشونت نرم» در مناسبات انسانی است. جیم با لبخند بازاریابی، مهربانی فریبنده و درسهای خودیاری، نقاب یک منجی را به چهره میزند. او در خلوت شمعها، سدّ هراس لورا را میشکند، او را به رقص وامیدارد، نام گلبرگهای شیشهای آبی (Blue Roses) را زنده میکند، او را میبوسد و درست در اوج پیوند عاطفی، خبر نامزدی خود را اعلام و خانه را ترک میکند. این کنش، بهمراتب مرگبارتر از طرد خشن و مستقیم آماندا است؛ چرا که امیدی کاذب بر ویرانههای انزوای لورا بنا میکند و سپس آن را با منطق خونسرد واقعیت مادی فرومیریزد.
هستیشناسی شیشه و تکشاخ: تبرّک زخم، ایثار قدسی و قطبنمای امید
فروکاستن مجموعهی شیشهای لورا و تکشاخ شکنندهی او به انفعال محض یا نشانهی بیماری روانی، غفلت از لایهی استعلایی و قدسی این اثر است. تکشاخ در سنت کهن و نمادشناسی تمثیلی، تجسم پاکی محض، تفاوت نایاب و امر قدسی (The Sacred) است. او تنها جانور افسانهای این کلکسیون است؛ همانطور که لورا در دنیای تولید انبوه و محاسبات سودجویانه، گوهری نامتعارف و دستنخورده باقی مانده است.
شکستن شاخ و تقدیس زخم: هنگامی که در چرخش رقص با جیم، شاخ تکشاخ میشکند، واکنش آرام و باوقار لورا («حالا درست مثل بقیهی اسبها شده… حالا کمتر احساس تنهایی میکنه») به هیچ روی تسلیم از سر سرخوردگی نیست؛ بلکه طنین یک امیدواری عمیق به امکان پیوند و زمینیشدن (Incarnation) است. افتادن شاخ، لحظهی خروج آگاهانه از حصار انزوای اسطورهای و درآویختن با جهان واقعی است. این شکستن، نوعی «تقدیس زخم» است؛ لورا شجاعت به خرج میدهد تا بهخاطر امکان تجربه و عشق، آسیبپذیری تن را پذیرا شود.
اهدای تبرّک به جیم: وقتی لورا اسبِ بیشاخ را کف دست جیم میگذارد و میگوید این را بهیادگار نگه دارد، رفتاری نه از جنس کینهتوزی یا باجخواهی عاطفی، بلکه از جنس ایثار قدسی و اهدای فیض (Sacrament) رخ میدهد. او بخش شکسته و درعینحال زمینیشدهی روان خویش را به مسافری میبخشد که پنجرهای به جهان روشنایی بر او گشود. این هدیه، نشان صلح لورا با جهان و تبرّک بخشیدن به غریبهای است که ندانسته محراب او را شکست.
قطبنمای ابدی تام در اقیانوسها: چرا تام سالها پس از گریز، در غوغای بنادر غریب، هرگاه چشمانش به شیشهای شفاف میافتد یا شمعی روشن میبیند، باز هم برای او شیء شیشهای میخرد و لورا در جانش زنده میشود؟ این تکانهی درونی، صرفاً یک اختلال اضطرابی یا عذاب وجدان ساده نیست؛ بلکه مواجهه با یک لنگرگاه اخلاقی و بارقهی ماندگار امید است. در جهان صنعتی، تیره و منفعتمحوری که تام به آن گریخته، یاد لورا تنها عنصر معصوم و ناملوّث است. شیشهها به قطبنمای اخلاقی او بدل شدهاند؛ یادآور اینکه نوری شفاف در گوشهای از این جهان وجود داشت که شکست، رنج کشید، اما کدر و تباه نشد.
تناقض پارودی در تئاتر هامون: بازی روی لبهی باریک فاجعه و کمدی
خوانش نمایشی «رویای آمریکایی» در تئاتر هامون به کارگردانی علی حضرتی، مسیر خطرناک و دوسویهی «پارودی» را برای مواجهه با این متن کلاسیک برگزیده است. پارودی میتواند سلاحی نقادانه برای برهنهسازی توهم رویای آمریکایی و هجو پوچگرایی الگوهای سرمایهداری باشد؛ اما در عین حال، در اجرای صحنهای، بر تیغی باریک گام برمیدارد.
چنانکه از تصاویر و میزانسنهای اجرا برمیآید، شوخطبعی و مضحکهسازی اگر با ریتم دراماتیک درد همساز نشود، خطر کمعمقسازی رنج اصیل تنها را به همراه دارد. آیا خندهای که تماشاگر تئاتر هامون به زبان پرطمطراق آماندا یا دستپاچگی لورا نثار میکند، آگاهیبخش و برآمده از بیگانهسازی برشتی است، یا اینکه بار تراژیکِ «طرد بدنمند» و «شرم گناه ناگزیر» را در سرخوشی موقت سالن مستهلک میسازد؟ قدرت این متن در همین تلاقی است: اجرای هامون زمانی به کمال پارودیک میرسد که اجازه دهد زخم عمیق لورا و درخشش قدسی تکشاخ، درست از زیر لایههای طنز و لودگی موقعیت، گلوی مخاطب را بفشارد و لبخند را روی لبانش بخشکاند.
منبع: صبا